Λόγω της εντελώς έκτακτης συνθήκης που βιώνει η χώρα μας και εν γένει η παγκόσμια κοινότητα με την εμφάνιση της πανδημίας του κορωνοϊού, γεννάται το ερώτημα, αν οι συνέπειες που επιφέρει στις επιχειρήσεις, ήτοι η κατακόρυφη πτώση των εργασιών, η δραματική μείωση του τζίρου και η σε ορισμένες περιπτώσεις αναγκαστική διακοπή των εργασιών, παρέχουν το δικαίωμα στην επιχείρηση να χορηγήσει ομαδικά τις άδειες αναψυχής στο προσωπικό. Θα πρέπει να επισημανθεί σύμφωνα με τον εργατολόγο Γιώργο Καρούζο, ότι είνα τέτοιο μέτρο δεν πρέπει να εξεταστεί μόνο ως μέτρο που στοχεύει να περιορίσει  την οικονομική ζημία του εργοδότη (καθώς η καταβολή των αποδοχών για το διάστημα της κανονικής αδείας αποτελεί μία σε κάθε περίπτωση υφιστάμενη και προϋπολογισθείσα δαπάνη του), αλλά και σαν ένα μέτρο ευνοικότερο για τους εργαζόμενους, σε σύγκριση με άλλες λύσεις (καθώς έτσι θα λάβουν και τις ανάλογες αποδοχές).

Δεδομένων των πρωτοφανών και διαρκώς μεταβαλλόμενων συνθηκών που βιώνουμε εξαιτίας της πανδημίας, ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχει. Μία, όμως, μετριοπαθής προσέγγιση του ζητήματος βάσει όσων προεκτέθηκαν, που συνεπάγεται και μία ισορροπημένη λύση επιμερισμού του βάρους μεταξύ εργοδότη και εργαζομένων, τείνει στην ακόλουθη άποψη:

Όπως προεκτέθηκε, το σύστημα της ομαδικής χορήγησης αδειών στο προσωπικό μίας επιχείρησης, δεν προβλέπεται από τη νομοθεσία, αλλά ούτε και απαγορεύεται από αυτή. Σε περίπτωση που εξυπηρετείται, τόσο το συμφέρον της επιχειρήσεως (διότι π.χ. το διάστημα διακοπής της λειτουργίας και χορηγήσεως ομαδικά των αδειών είναι γι’ αυτήν διάστημα μειώσεως των εργασιών), όσο και το συμφέρον των μισθωτών,  θα ήταν αντίθετο προς την καλή πίστη να αντιτεθούν οι μισθωτοί στην ομαδική χορήγηση των αδειών.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα το προαναφερθέν, της χορήγησης ομαδικών αδειών σε πολλές επιχειρήσεις τους θερινούς μήνες (και ιδιαίτερα το μήνα Αύγουστο), όταν αφενός η εταιρεία το διάστημα διακοπής της λειτουργίας και χορηγήσεως ομαδικά των αδειών έχει σε κάθε περίπτωση μείωση των εργασιών της, αφετέρου  οι εργαζόμενοι λαμβάνουν άδεια κατά τους πλέον θερμούς μήνες, κατά τους οποίους όλοι επιδιώκουν να λάβουν την άδειά τους.

Αναλογικά, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί και στην προκειμένη περίπτωση, που δε χωρεί αμφιβολία, ότι δεν αποτελεί απλώς μία εκτακτη συνθήκη, αλλά εξικνείται μέχρι των ορίων της ανωτέρας βίας. Σε κάθε περίπτωση το «μέτρο» αυτό θα μπορούσε να εφαρμοσθεί, πάντοτε βέβαια υπό τον όρο της προηγούμενης πρόσκλησης των εργαζομένων σε συζήτηση (με τους κατά το δυνατόν πρόσφορους τρόπους που επιβάλλουν οι περιστάσεις) και της τήρησης του βασικού κανόνα της καταβολής των αποδοχών για αυτό το χρονικό διάστημα και του αντίστοιχου επιδόματος αδείας. Προς αυτή την κατεύθυνση συνηγορούν και:

α) το πνεύμα των νομοθετικών διατάξεων, αλλά και η θέση της θεωρίας και νομολογίας σε αντίστοιχα ζητήματα, όπως για παράδειγμα, όταν εξαιτίας ιδιαίτερα σοβαρής ή επείγουσας ανάγκης που προκύπτει στο πλαίσιο της επιχείρησης, επιτρέπεται η – καταρχήν απαγορευμένη – κατάτμηση της άδειας και

β)  ο κανόνας, ότι οι άδειες των εργαζομένων χορηγούνται κατά πιστή εφαρμογή των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας, λαμβανομένων, όμως, πάντοτε υπόψη των αναγκών της εταιρείας για την ομαλή λειτουργία της.

Share This