Του Steve Forbes

Το επόμενο ερώτημα που έρχεται είναι τι πρέπει να γίνει μόλις καταλαγιάσει η κρίση του κορονοϊού και οι προσπάθειες διάσωσης της Ουάσινγκτον αρχίσουν να εξαντλούνται.

Για απαντήσεις, θα έπρεπε −αν και δεν πρόκειται− να δώσουμε προσοχή σε μερικά από τα βασικά διδάγματα της ύφεσης του 1920-1921. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ βίωσαν μια τρομερή έκρηξη του πληθωρισμού. Ωστόσο, η φούσκα έσκασε, ειδικά έπειτα από την απότομη αύξηση των επιτοκίων από τη Federal Reserve. Η οικονομία κατέρρευσε και η ανεργία ανέβηκε γύρω στο 20% (τα αρχεία εκείνης της εποχής δεν είναι πολύ ακριβή).

Πώς αντέδρασε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση; Όπως αναφέρεται στο ιστορικό έργο του James Grant “The Forgotten Depression – 1921: The Crash that Cured Itself”, η Ουάσινγκτον έκανε το αντίθετο από αυτό που οι οικονομολόγοι θα συμβούλευαν σήμερα. Οι δαπάνες μειώθηκαν δραστικά σε σχέση με τα επίπεδα του πολέμου, οι φόροι επίσης, ενώ καταργήθηκαν όλες εκείνες οι ρυθμίσεις που είχαν συσσωρευτεί στη διάρκεια της σύγκρουσης. Οι κρατικοποιημένες εταιρείες, κυρίως σιδηρόδρομοι και τηλεφωνικές εταιρείες, επιστράφηκαν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Το δολάριο δεν υποτιμήθηκε. Η οικονομία ανέκαμψε γρήγορα. Σύντομα βρισκόταν σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης, καθώς η βροντερή δεκαετία του ’20 ήταν σε εξέλιξη. Οι ΗΠΑ βίωσαν μια από τις πιο καινοτόμες εποχές στην ιστορία τους.

Η αντίδραση της Ουάσινγκτον στη Μεγάλη Ύφεση μία δεκαετία αργότερα ήταν μια μελέτη αντίθεσης: Οι δαπάνες αυξήθηκαν απότομα, οι φόροι εκτοξεύθηκαν, δημιουργήθηκαν πολλές νέες γραφειοκρατικές διαδικασίες και οι επιχειρήσεις βυθίστηκαν σε μια πλημμύρα νέων διατάξεων, ενώ συνεχώς παρενοχλούνταν από τις ρυθμιστικές Αρχές. Η δυσπραγία συνεχίστηκε και η πραγματική ανάκαμψη δεν ήρθε παρά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όλη η καταστροφή προκλήθηκε στην πραγματικότητα από ακτιβιστικού τύπου κυβερνητικά λάθη. Το 1929 ο νέος πρόεδρος, Χέρμπερτ Χούβερ, ήθελε να κάνει κάτι για τους αγρότες που δέχονταν πίεση και πίστεψε ότι οι δασμοί στις εισαγωγές γεωργικών προϊόντων θα έδιναν τη λύση. Τα μέλη του Κογκρέσου, ενεργώντας σαν χοίροι σε φρενίτιδα ταΐσματος, αύξησαν τους φόρους σε χιλιάδες εισαγόμενα είδη. Όταν το νομοσχέδιο πέρασε από το Κογκρέσο, το χρηματιστήριο –που αντιδρά στις μελλοντικές προοπτικές– εμφάνισε ρωγμή. Όταν ο Χούβερ υπέγραψε το νομοσχέδιο Smoot-Hawley, άλλες χώρες αντέδρασαν, πυροδοτώντας έναν παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο. Οι οικονομίες, στις ΗΠΑ και εκτός ΗΠΑ, άρχισαν να συρρικνώνονται. Ο Χούβερ απάντησε με πρωτοφανείς πράξεις πολιτικού ακτιβισμού. Ο διάδοχός του, Φράνκλιν Ρούσβελτ, προώθησε ακόμα περισσότερες παρεμβάσεις. Η κρίση συνεχίστηκε.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο φόβος για μια νέα ύφεση οδήγησε πολλούς να επιζητούν πολιτικές τύπου Χούβερ/Ρούσβελτ. Αντ’ αυτού, έγινε το αντίθετο: Ο Προϋπολογισμός κατακρεουργήθηκε, οι φόροι εισοδήματος για ζευγάρια μειώθηκαν στο μισό, οι έλεγχοι που γίνονταν στον καιρό του πολέμου καταργήθηκαν γρήγορα, οι εργασιακές ρυθμίσεις του New Deal που στρέφονταν κατά του εμπορίου τροποποιήθηκαν και το δολάριο παρέμεινε σταθερά προσδεδεμένο στον χρυσό. Αν και εκατομμύρια βετεράνοι επέστρεψαν γρήγορα στο εργατικό δυναμικό, η ανεργία παρέμεινε χαμηλή.

Πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας αυτές τις εμπειρίες. Θα πρέπει να εφαρμοστούν γενναίες περικοπές φόρου σε όλο το ταμπλό και το προοδευτικό φορολογικό μας σύστημα να αντικατασταθεί από έναν ενιαίο φόρο. Η τιμή του δολαρίου πρέπει να σταθεροποιηθεί, κατά προτίμηση ανακαλύπτοντας εκ νέου τη σοφία του Αλεξάντερ Χάμιλτον και προσδένοντας το νόμισμά μας στον χρυσό. Όλες οι διατάξεις των νομοσχεδίων της πανδημίας που συνθλίβουν το εμπόριο θα πρέπει να αφεθούν να λήξουν ή να καταργηθούν. Οι προσπάθειες απορρύθμισης πρέπει να ανανεωθούν.

Είναι απλό. Όπως καταδεικνύει ο Nathan Lewis στο “The Magic Formula”, οι οικονομίες που έχουν χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές και σταθερά νομίσματα ευημερούν περισσότερο από αυτές που δεν έχουν. Πάντα.

Πηγή: Forbes

 

Share This