Η πρώτη γυναίκα που παίρνει το τιμόνι του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας και φέρεται ως το αντίπαλον δέος της Τζόρτζια Μελόνι, θα χρειαστεί πολύ δρόμο για να νεκραναστήσει την κεντροαριστερά και να χτυπήσει στα ίσα την ακροδεξιά κυβέρνηση.
Στα 37 της μόλις χρόνια φιλοδοξεί να σηματοδοτήσει ένα νέο ξεκίνημα στην ιταλική πολιτική, με την ταυτότητά της να αποτελεί από μόνη της ένα ενδιαφέρον σημείο, καθώς έχει τριπλή ιθαγένεια, Ιταλοαμερικανικής καταγωγής γεννημένη στην Ελβετία, είναι παθιασμένη φιλοευρωπαία και αυτοχαρακτηρίζεται ως «πραγματική» αριστερή που απευθύνεται στους πιο αδικημένους της κοινωνίας και όχι τις «ελίτ», ενώ δηλώνει ανοιχτά bisexual.
Ανήκοντας στην πιο σοσιαλιστική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος, στοχεύει να παρουσιάσει ένα φρέσκο και ενωτικό όραμα για την Αριστερά και την Ιταλία.
New Deal
Οι θέσεις της περιλαμβάνουν την καθιέρωση κατώτατου μισθού, μια πρόταση την οποία το Δημοκρατικό Κόμμα έχει υποστηρίξει, αλλά δεν κατάφερε να προωθήσει όσο βρισκόταν στην κυβέρνηση. Μιλά για ένα πράσινο New Deal και για την επιστροφή του κόμματος στα συνδικάτα και τα προάστια των πόλεων.
Σπούδασε νομική στην Μπολόνια και ακολούθως μετέβη στις ΗΠΑ, όπου δούλεψε στις δύο άκρως επιτυχημένες προεκλογικές εκστρατείες του Μπαράκ Ομπάμα, το 2008 και το 2012. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ευρώπη, εντάχθηκε στην νεολαία του Δημοκρατικού Κόμματος με σημαία της τον ακτιβισμό και εξελέγη ευρωβουλευτής το 2014.
Διαφωνώντας με τις εργασιακές μεταρρυθμίσεις που προωθούσε η κυβέρνηση Ρέντσι αποχώρησε και εντάχθηκε στο κόμμα δημιούργημα άλλων αποσχιθέντων με το όνομα Possible.
Έβαλε «φρένο»
Το 2020, η Ελι Σλάιν εξελέγη με κεντροαριστερό ψηφοδέλτιο στην Εμίλια-Ρομάνια, αναδείχθηκε ως η πιο επιτυχημένη υποψήφια στην ιστορία της περιοχής, έγινε αντιπρόεδρος της περιφέρειας και ανέκοψε εκεί το ακροδεξιό κύμα.
Η φήμη της ως τολμηρής πολιτικού, με πεποιθήσεις που σπάνε το αποπνικτικό πολιτικό κατεστημένο της Ιταλίας έχει επίσης οδηγήσει τους σχολιαστές να τη βλέπουν ως την απάντηση της Αριστεράς στην Τζόρτζια Μελόνι, της οποίας η «εκτόξευση» από το περιθώριο της ιταλικής πολιτικής αποδόθηκε στη χαρισματική της προσωπικότητα και τη μαζική της απήχηση.
