Η εμφύλια ένοπλη σύγκρουση εντός ρωσικού εδάφους αποφεύχθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Ο «αντάρτης» Πριγκόζιν βρίσκεται στη Λευκορωσία, στη Μόσχα προσπαθούν να βρουν την αυτοκυριαρχία τους και ο Πούτιν μπορεί να νιώθει ανακουφισμένος, αποτρέποντας την αιματοχυσία μέσα στη χώρα του και κυρίως την απόπειρα ανατροπής του πριν εκδηλωθεί. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το γόητρο του παρέμεινε αλώβητο.
Η ανεξέλεγκτη και απροσδιόριστη στην έκβαση της ανταρσία της μισθοφορικής οργάνωσης Βάγκνερ του Γεβγκένι Πριγκόζιν ματαιώθηκε, καθώς στην πορεία προς τη Μόσχα επήλθε συμφωνία με το Κρεμλίνο. Ο Πριγκόζιν και λίγοι πιστοί σύντροφοι του αποσύρθηκαν στη Λευκορωσία -«βρήκαν άσυλο» είναι η διπλωματική έκφραση που χρησιμοποιήθηκε- σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο, κι αυτό από μόνο του αποδεικνύει ότι πίσω από κάθε μορφής συμφωνία βρίσκεται ο ίδιος ο Πούτιν.
Ο Πριγκόζιν αποσυρόμενος στο Μινσκ «κέρδισε» την αναστολή της διερεύνησης της ένοπλης στάσης ως εγκληματική ενέργεια και κατέγραψε δύναμη έναντι του μέχρι πρότινος φίλου και συνεργάτη του Ρώσου Προέδρου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις επόμενες κινήσεις εντός και εκτός συνόρων. Είχε βέβαια και απώλειες, καθώς ο στρατός του διαλύθηκε για να αποφύγουν τις διώξεις τα μέλη του, με τον ρωσικό στρατό να είναι έτοιμος να δεχθεί όσα απ’ αυτά θέλουν να ενταχθούν στις τάξεις του. Παράλληλα και ο ίδιος μπορεί να αισθάνεται απειλή στη λευκορωσική πρωτεύουσα που βρίθει ανθρώπων του Πούτιν, με τις γνωστές μεθόδους εξόντωσης των αντιπάλων του.
Η στρατιωτική ισχύς του, όμως, μπορεί υπό προϋποθέσεις να αναβιώσει καθώς στη Λευκορωσία μπορεί να βρει πρόθυμους άνδρες να πλαισιώσουν την «Βάγκνερ νο2», σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές. Ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο αφορά στην τύχη που θα έχουν οι δυο βασικοί εχθροί του στην αυλή του Πούτιν, ο υπουργός Άμυνας Σ. Σοϊγκού και ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας στρατηγός Β. Γκερασίμοφ, οι οποίοι παρά την αρχική πληροφορία ότι θα παυθούν από τις θέσεις τους, έχουν παραμείνει μέχρι νεωτέρας.
Δεν ξεμπέρδεψε με την αμφισβήτηση
Σε ό,τι αφορά στον Πούτιν, μετά από σχεδόν 25 έτη, ένιωσε την αμφισβήτηση από πρώην ευνοούμενο ολιγάρχη, από αυτούς που στο παρελθόν «ξεμπέρδευε» με χαρακτηριστική ευκολία. Ωστόσο με τον Πριγκόζιν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, καθώς συνέβαλε τα μέγιστα στην ανεξέλεγκτη ισχυροποίηση του. Η έκβαση των μαχών στο ουκρανικό μέτωπο και οι αποτυχίες του ρωσικού στρατού στη δεύτερη φάση της εισβολής, ανάγκασαν τον Πούτιν να δεχθεί τα εξωφρενικά αιτήματα Πριγκόζιν, τις αποφυλακίσεις σκληρών εγκληματιών για να συμμετάσχουν στη Βάγκνερ και τη δράση των μισθοφόρων του χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Παράλληλα, σύμφωνα και με ένα «προφητικό» άρθρο του Mikhail Zygar των N.Y. Times, ο Πριγκόζιν έφτιαξε τέτοιο προφίλ που ανά πάσα στιγμή μπορούσε να αμφισβητήσει το «αφεντικό» του με κανόνες μαφίας, και σε επίπεδο πολιτικοοικονομικό. Σύμφωνα με το άρθρο σε αυτόν, και όχι στους αρχηγούς των Ε.Δ. αναφερόταν ο σύμμαχος Καντίροφ ενώ είχε δημιουργήσει δίαυλο απευθείας επικοινωνίας με τους θεωρητικούς υποστηρικτές του Πούτιν, όπως είναι ο Ντούγκιν και ο ολιγάρχης και ιδιοκτήτης ΜΜΕ Μαλοφέγιεφ.
Το ακόμα χειρότερο είναι πως με την «ανταρσία», όλοι κατάλαβαν πως ο Βλ. Πούτιν μπορεί να αμφισβητηθεί. Οποιοσδήποτε πολιτικός αντίπαλος ή Ρώσος με «εκτόπισμα», που διατηρεί σχέσεις με τη Δύση, μπορεί να διαμορφωθεί, ουτώς ώστε να «αναμετρηθεί» με τον παντδύναμο μέχρι πρόσφατα Πρόεδρο της Ρωσίας.
Γιάννης Κορωναίος
