Ακόμη και στη χώρα που η ανατροπή των δεδομένων και των σταθερών τείνει να γίνει καθημερινό φαινόμενο, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πριν δυο μήνες πως οι εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ του 17,8% θα μονοπωλούσαν την επικαιρότητα και θα εξελίσσονταν σε μια αδυσώπητη μάχη, με χαρακτηριστικά που ακόμα αναζητούνται.
Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει στις 26 Αυγούστου πως με τη διεκδίκηση της προεδρίας του κόμματος, στην έναρξη της οποίας τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία ήταν η πλατφόρμα Τεμπονέρα και η αποστασιοποίηση Σπίρτζη, γεγονότα «αποκλειστικά για λίγους», σήμερα θα ασχολούνται όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ, ο Κούγιας, ο Γεωργιάδης, ο σχεδιαστής μόδας Νίκος Αποστολόπουλος, οι κυρίες που αναμένουν τη σειρά τους στα nail saloons.
Ο λόγος, βέβαια, δεν είναι άλλος παρά ο Στέφανος Κασσελάκης, που ενέσκηψε στη δημόσια σφαίρα πριν μερικούς μήνες, οι λίγοι μυημένοι στα του ΣΥΡΙΖΑ τον γνώρισαν στο διάστημα ανάμεσα στις δυο κάλπες Μαίου-Ιουνίου, και τον Σεπτέμβρη τον ξέρουν και τα 15χρονα! Όχι μόνο τον ξέρουν αλλά και τον ψηφίζουν.
Και η αρνητική δημοσιότητα είναι διαφήμιση
«Δεν με νοιάζει τι λες για μένα, αρκεί να γράφεις σωστά το όνομα μου» έλεγε ο Τζόρτζ Κόχαν, «πατέρας» του αμερικανικού μιούζικαλ και θεατρικός συγγραφέας, ένα απόφθεγμα που «κρατά» και σήμερα στο μάρκετινγκ γενικότερα. Το όνομα του Στέφανου Κασσελάκη με τα δυο «σίγμα» και γράφεται σωστά και ακούγεται σχεδόν παντού, για τους σωστούς και για τους λάθος λόγους. Για τους σωστούς, σε ο,τι αφορά στην εισβολή του στην πολιτική ζωή της χώρας, αφού μέσα σε λιγότερο από ένα εξάμηνο εμπλοκής με τα κοινά βρίσκεται στη θέση του φαβορί στη διεκδίκηση της ηγεσίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Με όπλα την αψεγάδιαστη εικόνα, τον απλό ως απλοϊκό δημόσιο λόγο και υπό μάλης γενικές αξίες και ιδέες, που βρίσκουν ευήκοα ώτα στο σύνολο της κοινωνίας, διαφοροποιείται τόσο πολύ από το «καλούπι» που βγάζει πολιτικούς ηγέτες στην Ελλάδα ώστε να παίρνει αντισυστημικά χαρακτηριστικά. Και αυτήν την αντισυστημικότητα καταφέρνει να τη συνδυάζει με αντιφατικά, σε πρώτη ανάγνωση, στοιχεία, όπως την αμερικανική προέλευση, την επιχειρηματική ιδιότητα, την υψηλή μόρφωση κλπ. Όλα αυτά τυλιγμένα με ένα ωραίο αμπαλάζ δημιουργούν ένα εξαιρετικό επικοινωνιακό προϊόν, που «κόβει» εισιτήρια κατά χιλιάδες και το καθιστούν ελκυστικό και δημοφιλή, κι ας μην έχει καμία σχέση τόσο εμφανισιακά όσο και σε βάθος με τους λαοπρόβλητους ηγέτες του μακρινού και κοντινού παρελθόντος.
Αυτό το «βάθος» είναι, θεωρητικά, που του προκαλεί πρόβλημα μέχρι σήμερα, οι “λάθος λόγοι” που γράφαμε πιο πάνω. Η απουσία πολιτικής σκέψης, η ελλιπής παράθεση προγραμματικών προτάσεων προεκλογικά, η δυσχέρεια στον πολιτικό διάλογο και τα «αυτογκόλ» όπως το πρόσφατο «κρατίδιο το δικό τους» για το τουρκικό ψευδοκράτος στην Κύπρο. Αυτά είναι τα εργαλεία που χρησιμοποίησε η πλευρά Αχτσιόγλου, και με τη δύναμη που της εξασφαλίζουν τα ΜΜΕ που έχουν στοιχηθεί δίπλα της, επιδίωξε να τον παρουσιάσει ως έναν επιφανειακό πολιτικό τυχοδιώκτη, προσδίδοντας του χαρακτηριστικά όπως η θολούρα, η μη σοβαρότητα, η ανευθυνότητα και η απειρία, τα αντίθετα των οποίων διαθέτει η ίδια για τις μάχες στη βουλή και την κοινωνία.
Ο πρόεδρος έχει τις θέσεις του κόμματος
«Με έπεισε ότι έρχεται κάτι καινούργιο κι ας φαίνεται κάτι επιφανειακό» δόθηκε η απάντηση από τον Ευ. Αντώναρο. Ο κ. Αντώναρος μπορεί να ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, να έχει οικογενειακό παρελθόν με την Αριστερά δεν παύει όμως να ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Ν.Δ. του Κ. Καραμανλή και να έχει κεντρώες αναφορές. Κι αυτό είναι ένα δείγμα της διεισδυτικότητας του κ. Κασσελάκη σε άλλους ιδεολογικούς χώρους, κι ας αναμένεται να δυσκολευτεί να απευθυνθεί στον πυρήνα του ίδιου του κόμματος που πιθανώς να ηγείται σε μερικές ημέρες.
Γιατί η αλήθεια είναι αυτή, ότι ακόμα και υψηλό ποσοστό να συγκεντρώσει και να κερδίσει καθαρά την κα. Αχτσιόγλου, η αμφισβήτηση των κομματικών θα υπάρχει, όπως θα υπάρχουν και οι «καθημερινές εξετάσεις» στην Κουμουνδούρου προκειμένου να πεισθούν όλοι πως ο Κασσελάκης βρίσκεται στη θέση του επικεφαλής όχι μόνο δίκαια αλλά και σωστά.
«Πιστεύω ότι δεν είναι πλεονέκτημα για τον υποψήφιο πρόεδρο ενός ευρύτερα αριστερού κόμματος, με τη σύγχρονη έννοια το ότι δεν θα είναι στη Βουλή ενδεχομένως και επι τέσσερα χρόνια. Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πολιτειακός παράγοντας. Επίσης δεν είναι πλεονέκτημα ότι γνωρίζει πολύ λίγο τις πολιτικές θέσεις του κόμματός μας», τον… προετοίμασε ο Ν. Βούτσης, από τους «σοφούς» του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ του λεγόμενου και «3%» αλλά και υπερασπιστής της ιδεολογικής καθαρότητας του κόμματος. Κάτι που σίγουρα θέλει να αλλάξει ο Κασσελάκης. Θα πρέπει, όμως, να αποδείξει παράλληλα πως είναι γνώστης των θέσεων του κόμματος, ακόμα και αυτών που θέλει να αλλάξει ή να τροποποιήσει. Γιατί ο πρόεδρος οφείλει να είναι «κάθε λέξη του καταστατικού» για να παραφράσουμε τον Αλέξη Τσίπρα.
Γιάννης Κορωναίος
