Με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τα τελευταία 24ωρα η κοινή γνώμη τα όσα εξοργιστικά αποκαλύπτονται για το παρασκήνιο της στυγνής δολοφονίας της 29χρονης Κυριακής έξω από το ΑΤ των Αγίων Αναργύρων.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ακόμα περιστατικό το οποίο επιβεβαιώνει, με τον σκληρότερο τρόπο, το μέγεθος της αδράνειας που χαρακτηρίζει τον κρατικό μηχανισμό.
Ένα μηχανισμό που για μία επιπλέον φορά δείχνει πως διαθέτει τόσο προβληματικά, αλλά και τόσο πεπαλαιωμένα ”γρανάζια”, με αποτέλεσμα εύλογα κάθε πολίτης να καταλήγει στο συμπέρασμα πως σε καθεστώς κινδύνου, είναι πλήρως απροστάτευτος.
Όλα αυτά φυσικά ενώ για την ”προστασία του πολίτη” τα τελευταία χρόνια έχει δαπανηθεί παχυλός αριθμός χρημάτων, κυρίως μέσω κονδυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σε ότι αφορά την περίπτωση του θλιβερού περιστατικού στους Αγίους Αναργύρους έρχεται στην επιφάνεια η δυσλειτουργία που χαρακτηρίζει τον δημόσιο τομέα. Στο ΑΤ που έφτασε η άτυχη Κυριακή, υπήρχε μεγάλος αριθμός αστυνομικών που θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν.
Δεν υφίσταται λοιπόν ως δικαιολογία η ”υποστελέχωση” αλλά η έλλειψη γνώσεων και εμπειρίας των προσώπων που πληρώνονται από την Έλληνα φορολογούμενο ώστε να τον προστατεύουν όταν βρίσκεται σε κίνδυνο.
Πλέον έχει έρθει μάλλον η ώρα ώστε να αποδεχθούμε πως το πρόβλημα στον κρατικό μηχανισμό δεν αποτελεί η ποσότητα, αλλά κυρίως η ποιότητα.
Στο επίκεντρο τα τελευταία 24ωρα τίθενται οι αστυνομικοί φρουροί και οι αξιωματικοί του ΑΤ στους Αγίους Αναργύρους. Σε ένα ΑΤ το οποίο βρίσκεται σε μία περιοχή με έντονη εγκληματικότητα.
Ουδείς θα ασχοληθεί ωστόσο με τις οδηγίες που λαμβάνουν, ή με τις συνθήκες στις οποίες εργάζονται. Κανείς δεν θα σταθεί με την εκπαίδευση που έχουν λάβει, ώστε να είναι σε θέση να φέρουν εις πέρας αντίστοιχα περιστατικά.
Σε θέσεις λοιπόν καίριες, όπου οι αποφάσεις των ιθυνόντων εξαρτούν ανθρώπινες ζωές, τοποθετούνται πρόσωπα ανειδίκευτα. Με αποτέλεσμα όταν το πείραμα ”αποτυγχάνει”, να περνάμε στην προφανή απάντηση της ”ατομικής ευθύνης”.
Γενικότερα, δεν είναι κρυφό μυστικό πως τα τελευταία χρόνια η τάση να βρίσκονται δικαιολογίες κάθε φορά που κρατικός μηχανισμός ”καταρρέει”, μετατρέπεται σε πάγια τακτική.
Στο Μάνδρα έφταιγε μονάχα η βροχή, στο Μάτι μονάχα ο αέρας, στην πανδημία η ατομική ευθύνη, στην Θεσσαλία η ποσότητα βροχής και στα Τέμπη ο σταθμάρχης.
Και φυσικά, όταν κάποιος ”τολμά” να διαφωνεί, τότε λαμβάνει δια στόματος του υπουργού Δικαιοσύνης, πως είναι.. για τα μπάζα.
Εξαιρετικά αξιοπρόσεκτο να προβαίνει σε μια τέτοια δήλωση ο υπουργός μίας χώρας όπου στο χαρτοφυλάκιο που διαθέτει, μία εισαγγελέας ”αθωώνει” πλήρως ένα κατηγορούμενο ο οποίος μερικές εβδομάδες μετά καταδικάζεται.
Μιλώντας για το… μπαλάκι της ατομικής ευθύνης, πρέπει να σταθούμε σε ένα πρόσφατο σχέδιο νόμου που αφορά την πυροπροστασία.
Με τον εν λόγω όρο, το μυαλό όλων πηγαίνει σε μία δράση που αναλαμβάνει ο κρατικός μηχανισμός με στόχο να προστατεύει ανθρώπινες ζωές και περιουσίες υπό τον κίνδυνο της πυρκαγιάς.
Πλέον έχουμε μάλλον μία νέα ”πατέντα” κατά την οποία το κράτος σε μία προσπάθεια να απαλλαγεί από την ευθύνη του να απολογηθεί οποτεδήποτε ένα σχετικό φυσικό φαινόμενο χτυπά τη χώρα, θα σηκώνει τα χέρια και με το δάχτυλο θα δείχνει τους ”απείθαρχους” πολίτες.
Πιο αναλυτικά, τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Πολιτικής Προστασίας έχουν έφτιαξαν και πέρασαν ένα νομοσχέδιο κατά το οποίο περίπου 2 εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων πλησίον και εντός δασών και δασικών εκτάσεων καλούνται από την τσέπη τους να πληρώσουν μία σειρά από μέτρα πυροπροστασίας.
Πρόκειται φυσικά για ένα κόστος ”δυσβάσταχτο” το οποίο περισσότερο θυμίζει… εκβιασμό παρά προστασία.
Το μήνυμα επί της ουσίας λέει πως από τον κίνδυνο της φωτιάς θα προστατεύονται μόνο όσοι διαθέτουν τα χρήματα ώστε να φέρουν εις πέρας τις συγκεκριμένες εργασίας γύρω από την ιδιοκτησία τους.
Και όσοι δεν έχουν την εν λόγω οικονομική δυνατότητα, όχι απλώς θα είναι εντελώς μόνοι απέναντι στο επικίνδυνο φυσικό φαινόμενο, αλλά συγχρόνως θα απειλούνται και με πρόστιμο.
Όλα αυτά εν μέσω της θητείας μίας κυβέρνησης που έκανε σύνθημα την έννοια του ”επιτελικού κράτους’‘, το οποίο πλέον μοιάζει να ”βυθίζεται” στα ταραχώδη νερά μίας προδιαγεγραμμένης αποτυχίας.
