Σε μεγάλο πρόβλημα έχει εξελιχθεί για τον κλάδο της εστίασης – όπως άλλωστε και του τουρισμού- η έλλειψη εργαζομένων, το οποίο εντείνεται την περίοδο του καλοκαιριού.
Της Σοφίας Μύτιλη
Το εξειδικευμένο προσωπικό είναι πλέον είδος προς εξαφάνιση λένε οι επαγγελματίες, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν λύσεις ενόψει της καλοκαιρινής σεζόν.
Από τη μία πλευρά, λόγω των αφίξεων των τουριστών στα νησιά δημιουργούνται ανάγκες για περισσότερο προσωπικό προκειμένου να τους εξυπηρετήσει και από την άλλη στα αστικά κέντρα, τα κενά που ήδη υπήρχαν από τον χειμώνα, μεγαλώνουν εξαιτίας της μετακίνησης σημαντικού αριθμού εργαζομένων στις τουριστικές περιοχές για «σεζόν».
Οι επαγγελματίες του κλάδου της εστίασης προσπαθούν να βρουν λύσεις, αναπροσαρμόζουν ωράρια και λειτουργούν όπως μπορούν με το υπάρχον προσωπικό, ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου προσβλέπουν και στους φοιτητές και περιμένουν να κλείσουν οι σχολές ελπίζοντας ότι οι νέοι θα αρχίσουν να αναζητούν εργασία για τη σεζόν.
Στην Ελλάδα που εδώ και χρόνια «καυχιέται» ότι η βαριά βιομηχανία της είναι ο τουρισμός τα προβλήματα που κρύβει κάτω από το χαλί άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια.
Η αλήθεια είναι ότι από το ρεπορτάζ μας τα προβλήματα στον τουρισμό είναι τεράστια, με ένα από αυτά να εντοπίζεται στο θέμα της προσφοράς και ζήτησης εργασίας. Η Ελλάδα έχει «ξεμείνει» από επαγγελματίες στο χώρο του τουρισμού άλλα και της εστίασης. Όπως είναι γνωστό, ο τομέας αντιπροσωπεύει το ένα πέμπτο της οικονομικής παραγωγής, με τους υποψήφιους εργαζόμενους στον τουρισμό, σε εστιατόρια, ξενοδοχείο και μπαρ να είναι ελάχιστοι.
Η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο, ωστόσο στη χώρα μας οι διαστάσεις του προβλήματος είναι συγκριτικά μεγαλύτερες.
«Εργασιακή σκλαβιά»
Η Σοφία 33 ετών, εργαζόταν τα τελευταία επτά χρόνια στο χώρο του τουρισμού ως ρεσέψιονιστ και μετέπειτα υπεύθυνη προσωπικού σε ξενοδοχειακή μονάδα στη Σαντορίνη. Φέτος αποφάσισε ότι δεν θέλει να ασχοληθεί ξανά με το χώρο λόγω των συνθηκών εργασίας και των χαμηλών απολαβών.
«Δεν είναι ότι βρήκα κάτι καλύτερο, απλά δεν άντεχα άλλο τις συνθήκες εργασίας. Μιλάμε για μια απαράδεκτη κατάσταση, για συνθήκες εργασιακής σκλαβιάς. Όσο για τους μισθούς, εξαιρετικά χαμηλοί, ατελείωτες ώρες εργασίας, ενώ ο χώρος που μας είχε παραχωρήσει για να μένουμε το ξενοδοχείο ήταν χειρότερος από αποθήκη. Πόσο να αντέξει κανείς για πενταροδεκάρες; Πόσο ακόμα θα υπομένει κανείς αυτό τον εξευτελισμό;» σημειώνει.
«Ένα δωματιάκι σε άθλια κατάσταση»
«Μέναμε μαζί με μία συνάδελφο πέρυσι σε ένα υποτυπώδες χώρο, ένα δωματιάκι στην ουσία, το οποίο ήταν σε άθλια κατάσταση, εγκαταλελειμμένο, με μούχλες παντού, μέσα στη βρόμα, με κατσαρίδες. Μεταφέραμε επανειλημμένα το αίτημά μας στη διοίκηση του ξενοδοχείου και μας είπε ότι “ανακαινίζεται ο καινούργιος χώρος, κάντε υπονομή”, δίνοντάς μας την υπόσχεση ότι κάποια στιγμή μέσα στον Ιούλιο θα μπαίναμε. Αυτή η στιγμή δεν ήρθε ποτέ, μέχρι που φτάσαμε στο σημείο από τα μέσα Αυγούστου να φύγουμε άρον άρον και να επιστρέψουμε στην Αθήνα. Πρώτη φορά στη ζωή μου αναγκάστηκα να αφήσω έτσι δουλειά, στη μέση. Σε τέτοια κατάσταση ήμουν», προσθέτει η Σοφία.
Συμπέρασμα; Οι εξαντλητικές συνθήκες εργασίας και χαμηλές αποδοχές «τσακίζουν» τους εργαζόμενους. Πρέπει να εργάζονται 7 μέρες την εβδομάδα, 12 ώρες την ημέρα και να αμείβονται με χαμηλούς μισθούς!
