Η Ρωσία είναι έτοιμη για έναν αέναο πόλεμο. Ο Βλαντιμίρ Μεντίνσκι διετέλεσε ο αρχιπατριώτης υπουργός Πολιτισμού του επικεφαλής του Κρεμλίνου από το 2012 έως το 2020 και επέβλεψε την αναδιατύπωση ενός στρεβλού προγράμματος σπουδών ιστορίας που θα διδασκόταν στους μαθητές της Ρωσίας.
Πρώην υπουργός Πολιτισμού της Ρωσίας και βασικός διαμορφωτής της εθνικιστικής ιστορικής αφήγησης του Κρεμλίνου, επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο του 1700-1721 ως υπόδειγμα για την τρέχουσα σύγκρουση στην Ουκρανία. Ο Μεντίνσκι, που ηγείται των ρωσικών διαπραγματεύσεων, επιμένει ότι η Ρωσία είναι πρόθυμη να πολεμήσει “μέχρι τέλους”, όπως έκανε άλλοτε ενάντια στη Σουηδία.
Ο Πούτιν ως “ιστορικός συνεχιστής” και η κουλτούρα της αναμονής
Ο Πούτιν βλέπει τον εαυτό του ως μετενσάρκωση του Μεγάλου Πέτρου, προσπαθώντας να επαναφέρει τη Ρωσία σε έναν ηγεμονικό ρόλο. Η στρατηγική του βασίζεται όχι μόνο στη στρατιωτική επιμονή αλλά και στις παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, με στόχο την αποδυνάμωση της δυτικής αποφασιστικότητας. Το Κρεμλίνο δεν βιάζεται – κάθε μέρα χωρίς ειρήνη θεωρείται νίκη φθοράς.
Ο Τραμπ σε αμφιταλαντευτική στάση: Μεσολαβητής ή παρατηρητής;
Η πρόσφατη τηλεφωνική συνομιλία του νέου Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με τον Πούτιν έφερε λιγότερη ελπίδα και περισσότερη σύγχυση. Αν και αρχικά υποσχόταν ότι θα “τερμάτιζε τον πόλεμο μέσα σε 24 ώρες”, πλέον φαίνεται πρόθυμος να αποσυρθεί από οποιαδήποτε μεσολαβητική προσπάθεια. Τονίζει πως πρόκειται για “ευρωπαϊκή υπόθεση” και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο η Αμερική να σταματήσει να εμπλέκεται.
Ο ρεαλισμός της Μόσχας και η δυτική αβεβαιότητα
Το Κρεμλίνο διαβλέπει την κόπωση και τη διάσπαση της δυτικής στήριξης. Η γερμανική ηγεσία αναγνωρίζει πως ο Πούτιν δεν έχει καμία πρόθεση για αμοιβαία αποδεκτή ειρήνη. Αντίθετα, οι “κόκκινες γραμμές” της Μόσχας παραμένουν αμετάβλητες: ουκρανική ουδετερότητα, αποστρατιωτικοποίηση, και αναγνώριση της προσάρτησης περιοχών.
Ουκρανική αντίσταση και πολιτική αδυναμία για παραχωρήσεις
Ακόμη κι αν ο Ζελένσκι ήταν διατεθειμένος να διαπραγματευτεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Μόσχας —κάτι που δεν ισχύει— θα προσέκρουε σε εσωτερική κατακραυγή. Ο στρατός και η κοινωνία δεν θα αποδέχονταν εύκολα έναν συμβιβασμό μετά από χρόνια αιματηρών θυσιών.
Στρατηγική καθυστέρησης: το πιο δυνατό όπλο του Κρεμλίνου
Η ρωσική τακτική είναι παλιά και δοκιμασμένη: καθυστέρηση, φθορά και απόκτηση εδαφικών και πολιτικών κερδών μέσα από την κούραση των αντιπάλων. Η ελπίδα του Πούτιν είναι ότι η Ουάσιγκτον θα εγκαταλείψει σταδιακά το Κίεβο και η Ευρώπη θα βυθιστεί σε διχασμούς.
Η διπλωματική αποτυχία της Δύσης και το δίδαγμα της Ουκρανίας
Η παραίτηση της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ουκρανία, Μπρίτζετ Μπρινκ, αποκάλυψε μια πιο βαθιά απογοήτευση: η πολιτική της Ουάσιγκτον φαίνεται να ασκεί πίεση στο θύμα του πολέμου, και όχι στον επιτιθέμενο. Αν αυτό συνεχιστεί, το μήνυμα που θα σταλεί παγκοσμίως είναι ότι η επιθετικότητα μπορεί να επιβραβεύεται, εφόσον υποστηρίζεται από στρατηγική επιμονής.
