Με μια προσεκτικά ζυγισμένη πολιτική απόφαση, το συνέδριο της Νέας Αριστεράς απέφυγε τη ρήξη που απειλούσε να τινάξει στον αέρα το εγχείρημα. Η ηγεσία επιχείρησε να ισορροπήσει ανάμεσα στη ριζοσπαστική ταυτότητα και την ανάγκη ευρύτερων συμμαχιών απέναντι στη Δεξιά και την άνοδο της Ακροδεξιάς.
Η Νέα Αριστερά, στο ιδρυτικό της συνέδριο, βρέθηκε αντιμέτωπη με το πρώτο μεγάλο εσωτερικό της τεστ: πώς θα ορίσει τη στρατηγική της απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και συνολικά στο πολιτικό σύστημα, χωρίς να διαρραγεί η εύθραυστη εσωκομματική ισορροπία. Η πολιτική απόφαση που εισηγήθηκε η επιτροπή και ανέγνωσε ο γραμματέας Γαβριήλ Σακελλαρίδης εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία, αλλά με σαφές αποτύπωμα έντασης – μόλις 15 λευκά και 20 κατά, ένδειξη ότι η συζήτηση μόνο εύκολη δεν ήταν.
Απέναντι στη Δεξιά, χωρίς «κεντρώες λύσεις»
Κεντρικός άξονας της απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η Νέα Δημοκρατία «παραμένει κυρίαρχη αλλά όχι ηγεμονική», ενώ καταγράφεται ο κίνδυνος η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού να γίνει με όρους περαιτέρω δεξιάς μετατόπισης και ενίσχυσης της Ακροδεξιάς. Σε αυτό το πλαίσιο, η Νέα Αριστερά δηλώνει ότι επιδιώκει τη συγκρότηση ενός πόλου «στρατηγικής σύγκρουσης» με τη Δεξιά, τον νεοφιλελευθερισμό, τον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και τη «στροφή στην πολεμική οικονομία».
Το μέτωπο που περιγράφεται απευθύνεται στην ευρύτερη Αριστερά, στην πολιτική οικολογία, στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία, στα κοινωνικά κινήματα αλλά και στον κόσμο της αποχής, με ρητό στόχο την «αλλαγή των συσχετισμών και την ανατροπή της κυβέρνησης και της δεξιάς πολιτικής». Ωστόσο, η απόφαση σπεύδει να αποστασιοποιηθεί από τις κλασικές συνταγές της κεντροαριστεράς: υπογραμμίζει ότι δεν πρόκειται για εφαρμογή «κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων», ούτε για ρευστοποίηση της Αριστεράς μέσα σε μια αόριστη «δημοκρατική παράταξη».
Ριζοσπαστική ταυτότητα και εσωτερικές γραμμές άμυνας
Η απόφαση θέτει ως προϋπόθεση κάθε ενωτικής προσπάθειας την ύπαρξη «καθαρών ριζοσπαστικών προτάσεων», απορρίπτοντας τη «λογική του μέσου όρου». Ταυτόχρονα, αναδεικνύει τον ρόλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς ως κρίσιμο για την κατεύθυνση του μετώπου, αφήνοντας σαφές ότι η Νέα Αριστερά δεν προτίθεται να αυτοπεριοριστεί σε ρόλο συμπληρώματος.
Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η κριτική σε «προσωποπαγή κόμματα» και «προσωποκεντρικές στρατηγικές» που έχουν, όπως σημειώνεται, αποτύχει στο παρελθόν και αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και της εργασίας. Πρόκειται για έμμεση αλλά σαφή διαφοροποίηση από μοντέλα ηγεσιών που κυριάρχησαν την τελευταία δεκαετία στον χώρο, με την απόφαση να αναδεικνύει την ανάγκη «καθαρής συλλογικής απάντησης» στα συστημικά προβλήματα.
Παράλληλα, τονίζεται ο σεβασμός στην αυτονομία των επιμέρους χώρων και η απόρριψη «λογικών μοναδικής αλήθειας» και αυτοδικαίωσης για τις συγκρούσεις του παρελθόντος. Η Νέα Αριστερά δεσμεύεται να εργαστεί ταυτόχρονα για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής, ανανεωτικής Αριστεράς και Οικολογίας, επιχειρώντας να υπερβεί την κρίση που ταλανίζει τον χώρο μετά την κατάρρευση προηγούμενων εγχειρημάτων.
Ισχυρή κομματική παρουσία ως προϋπόθεση πρωτοβουλιών
Στο καταληκτικό της σημείο, η απόφαση συνδέει ρητά τις ενωτικές πρωτοβουλίες με την ανάγκη «ισχυρής και αυτοδύναμης κομματικής παρουσίας». Με άλλα λόγια, η Νέα Αριστερά θέλει να είναι ο βασικός πυλώνας, όχι ένας από τους πολλούς εταίρους. Υπόσχεται ότι, εφόσον διασφαλιστεί αυτή η παρουσία, θα αναλάβει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για ένα μέτωπο που θα ξαναδώσει «έμπνευση» σε όσους θέλουν να αγωνιστούν απέναντι στη σημερινή «δυστοκία».
Η ευρεία έγκριση της απόφασης, παρά τις μειοψηφικές διαφωνίες, δείχνει ότι προς το παρόν ο κίνδυνος ρήξης απομακρύνθηκε. Ωστόσο, η ένταση των διατυπώσεων και η φιλοδοξία του εγχειρήματος προϊδεάζουν για μια δύσκολη συνέχεια, τόσο στο εσωτερικό του κόμματος όσο και στο πεδίο των συμμαχιών.
Σχόλιο SBCTV.gr: Η Νέα Αριστερά επέλεξε έναν συμβιβασμό υψηλού ρίσκου: επιχειρεί να κρατήσει ζωντανή μια καθαρή ριζοσπαστική ταυτότητα, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει την πόρτα σε ευρύτερα μέτωπα, χωρίς όμως σαφές επιχειρησιακό σχέδιο για το πώς αυτά θα συγκροτηθούν στην πράξη. Το αν αυτός ο «στρατηγικός πόλος» θα μείνει στη ρητορική ή θα μετουσιωθεί σε πραγματική πολιτική δύναμη, θα κριθεί από την ικανότητα του κόμματος να υπερβεί παλιές έριδες της Αριστεράς και να πείσει έναν βαθιά απογοητευμένο εκλογικό ακροατήριο.
#ΝέαΑριστερά #Συνέδριο #Αριστερά #Πολιτική
