Με σκληρή αυτοκριτική και βαριές καταγγελίες για «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα», η Μαρία Καρυστιανού μετατρέπει το προσωπικό της πένθος από την τραγωδία των Τεμπών σε πολιτικό σχέδιο. Η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων μιλά για «κρατική δολοφονία», αναλαμβάνει μέρος της ευθύνης ως πολίτης και προαναγγέλλει τη συγκρότηση νέου κινήματος.
Η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα της φοιτήτριας Μάρθης που έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών και πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων, εμφανίζεται σε συνέντευξή της να κάνει ένα βήμα πέρα από την προσωπική μαρτυρία. Με λόγο έντονα πολιτικό και αυτοκριτικό, περιγράφει το δυστύχημα ως «κρατική δολοφονία» και ταυτόχρονα δηλώνει ότι φέρει ευθύνη, ως πολίτης που ανέχτηκε για χρόνια ένα διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας.
Από το πένθος στην πολιτική ευθύνη
Κεντρικό σημείο της τοποθέτησής της είναι η ανάληψη προσωπικής ευθύνης: «Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας… με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη». Η φράση αυτή μετατρέπει την οργή για τα Τέμπη σε συλλογικό κατηγορώ, όχι μόνο προς την εκτελεστική και δικαστική εξουσία, αλλά και προς τους πολίτες που αποδέχθηκαν την ατιμωρησία ως «κανονικότητα».
Η Καρυστιανού περιγράφει το δυστύχημα ως αποτέλεσμα ενός «σάπιου συστήματος», όπου η εκτελεστική εξουσία «ελέγχει πλήρως» τη δικαστική. Στο αφήγημά της, τα Τέμπη δεν είναι ένα μεμονωμένο τραγικό συμβάν, αλλά η συμπύκνωση δεκαετιών θεσμικής διάβρωσης. Σε αυτό το πλαίσιο, οι μαζικές συγκεντρώσεις μετά την τραγωδία χαρακτηρίζονται ως «μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά».
Η πολιτικοποίηση του πένθους και το νέο κίνημα
Η ίδια δηλώνει ότι δεν ξεκίνησε με στόχο να γίνει πολιτικός, αλλά να «απαιτήσει δικαίωση στη μνήμη της κόρης της». Ωστόσο, η άρνηση – όπως υποστηρίζει – του συστήματος να δώσει απαντήσεις, τη οδηγεί στο επόμενο βήμα: τη συγκρότηση ενός κινήματος πολιτών, το οποίο φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε πολιτικό φορέα με πρόγραμμα και συλλογικές διαδικασίες.
Αποφεύγει να επιβεβαιώσει οριστικά το όνομα και την ηγεσία του σχήματος, επιμένοντας ότι «ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό» και ότι προτεραιότητα είναι η κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος από «ακέραια και ανεξάρτητα άτομα». Ωστόσο, το μήνυμα είναι σαφές: η διαμαρτυρία μετασχηματίζεται σε οργανωμένη πολιτική πρόταση, με στόχο να αμφισβητήσει το υπάρχον κομματικό σύστημα.
Το προσωπικό τραύμα ως κινητήρια δύναμη
Πίσω από τον σκληρό λόγο, η συνέντευξη αναδεικνύει το βάθος του προσωπικού τραύματος. Η Καρυστιανού μιλά για έναν μόνιμο, μη ιάσιμο πόνο, ο οποίος όμως «μετουσιώθηκε σε δύναμη». Περιγράφει πώς ο θάνατος της κόρης της άλλαξε ριζικά τον χαρακτήρα και τις προτεραιότητές της, από μια «low profile» επαγγελματία σε δημόσιο πρόσωπο που «μπαίνει συνειδητά στη λάσπη».
Η άρνησή της να ξαναμπεί σε τρένο, ακόμη και στο μετρό, και η αποφυγή κάθε οπτικής επαφής με σιδηροδρομικές γραμμές, υπογραμμίζουν ότι το τραύμα παραμένει ανοιχτό. Την ίδια στιγμή, η αναφορά σε μια ισχυρή πνευματική/θρησκευτική διάσταση – με τη Μάρθη να την «καθοδηγεί σαν άγγελος» – λειτουργεί ως προσωπικό στήριγμα αλλά και ως ηθική νομιμοποίηση του αγώνα της.
Σχόλιο SBCTV.gr: Η περίπτωση Καρυστιανού δείχνει πώς ένα μείζον θεσμικό ατύχημα μπορεί να γεννήσει όχι μόνο κοινωνική οργή, αλλά και νέα πολιτικά υποκείμενα. Το κρίσιμο ερώτημα για το επόμενο διάστημα είναι αν αυτός ο θυμός θα αποκρυσταλλωθεί σε συνεκτικό πρόγραμμα και θεσμική σοβαρότητα ή θα μείνει στο επίπεδο μιας συγκινησιακής, προσωποκεντρικής αντίδρασης απέναντι στο υπάρχον σύστημα.
#MariaKarystianou #Tempi #PolitikoSystima #Diafthora #NeoKomma
