Σαφή και αυστηρή καταδίκη των αναφορών του ανεξάρτητου βουλευτή Διονύση Βαλτογιάννη στη στρατιωτική δικτατορία διατύπωσε ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης. Το περιστατικό επαναφέρει στο προσκήνιο τα όρια του πολιτικού λόγου όταν αγγίζει σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Με σκληρή γλώσσα τοποθετήθηκε ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Νικήτας Κακλαμάνης, απέναντι στη χθεσινή αναφορά του ανεξάρτητου βουλευτή Διονύση Βαλτογιάννη στην «πλήρη διαγραφή αγροτικών χρεών τον Μάρτιο του 1968», δηλαδή σε μέτρο που συνδέεται ευθέως με την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας.
Ο κ. Κακλαμάνης χαρακτήρισε «απαράδεκτη» οποιαδήποτε αναφορά από βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ο οποίος έχει ορκιστεί στο Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, που εμφανίζεται να αναπολεί «τα έργα και τις ημέρες» του καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Η δημόσια παρέμβασή του σηματοδοτεί προσπάθεια θεσμικής οριοθέτησης απέναντι σε κάθε μορφή έμμεσης ή άμεσης νομιμοποίησης της χούντας.
Η θεσμική γραμμή άμυνας της Βουλής
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο πρόεδρος της Βουλής στο γεγονός ότι υπήρξε, όπως είπε, «άμεση αντίδραση στην Ολομέλεια» όχι μόνο από το προεδρείο, αλλά και από την κυβέρνηση και «το σύνολο των εκπροσώπων των δημοκρατικών κομμάτων» που υπερασπίζονται το Σύνταγμα. Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύεται μια σπάνια στιγμή διακομματικής σύγκλισης γύρω από τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας: την απόλυτη απόρριψη της δικτατορίας.
Ο κ. Κακλαμάνης υπενθύμισε ότι 52 χρόνια μετά την πτώση του καθεστώτος, όχι μόνο «δεν πρέπει να ξεχνάμε» πως οι ελευθερίες του ελληνικού λαού καταργήθηκαν πραξικοπηματικά, αλλά «πολύ δε περισσότερο» δεν επιτρέπεται να αναπολούμε μια «ζοφερή περίοδο» κατά την οποία «η χώρα και η κοινωνία οπισθοδρόμησαν με τραγικές συνέπειες». Η αναφορά αυτή παραπέμπει τόσο στην καταστολή και τα βασανιστήρια όσο και στην εθνική τραγωδία της Κύπρου, που ιστορικά βαραίνει τη χούντα.
Η μνήμη της δικτατορίας ως πολιτικό διακύβευμα
Το επεισόδιο με τον κ. Βαλτογιάννη αναδεικνύει ότι, μισό αιώνα μετά, η μνήμη της δικτατορίας παραμένει ενεργό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι θεσμικοί παράγοντες επιχειρούν να κλείσουν κάθε «παράθυρο» εξωραϊσμού της χούντας, ακόμη κι όταν αυτό γίνεται μέσω αποσπασματικών αναφορών σε επιμέρους μέτρα, όπως οι διαγραφές χρεών, που παρουσιάζονται ως «φιλολαϊκές» πολιτικές.
Η επιλογή του προέδρου της Βουλής να παρέμβει δημόσια, πέρα από τη διαχείριση του περιστατικού εντός της Ολομέλειας, στέλνει μήνυμα προς το πολιτικό σύστημα ότι ο σεβασμός της συνταγματικής τάξης δεν εξαντλείται σε τυπικούς όρκους, αλλά απαιτεί και σαφή αποστασιοποίηση από αυταρχικά καθεστώτα. Σε μια συγκυρία όπου ο δημόσιος λόγος πολώνεται και τα όρια του ανεκτού συχνά δοκιμάζονται, η θεσμική αντίδραση λειτουργεί προειδοποιητικά για ανάλογες μελλοντικές παρεκτροπές.
Σχόλιο SBCTV.gr: Η υπόθεση Βαλτογιάννη επιβεβαιώνει ότι η μεταπολιτευτική «κόκκινη γραμμή» απέναντι στη χούντα παραμένει ισχυρή, αλλά όχι αυτονόητη. Όσο η πολιτική κρίση εμπιστοσύνης βαθαίνει, τόσο αυξάνεται ο πειρασμός για αναζήτηση «εύκολων αφηγήσεων» ακόμη και σε σκοτεινά καθεστώτα. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο η ηθική καταδίκη, αλλά και η υπενθύμιση ότι τα υποσχόμενα «οικονομικά θαύματα» των δικτατοριών πληρώνονται πάντα με υψηλότατο πολιτικό και κοινωνικό τίμημα.
#Βουλή #Κακλαμάνης #Δικτατορία #Πολιτική
