Σε κλίμα εσωστρέφειας και αμφισβήτησης ο Νίκος Ανδρουλάκης οδεύει προς το κρίσιμο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στα τέλη Μαρτίου. Δημοσκοπική στασιμότητα, νέοι πολιτικοί ανταγωνιστές και ασαφής στρατηγική συνεργασιών συνθέτουν ένα εξαιρετικά πιεστικό περιβάλλον για την ηγεσία.
Το ΠΑΣΟΚ εισέρχεται στην τελική ευθεία για το συνέδριό του με τον Νίκο Ανδρουλάκη αντιμέτωπο με μια πολλαπλή κρίση αξιοπιστίας, στρατηγικής και εσωκομματικής συνοχής. Η υπόθεση Παναγόπουλου, παρά τα γρήγορα αντανακλαστικά της Χαριλάου Τρικούπη με την άμεση αναστολή της κομματικής του ιδιότητας, βαραίνει περαιτέρω ένα ήδη τεταμένο κλίμα, ενώ η επιτροπή διεύρυνσης υπό τον Κώστα Σκανδαλίδη επιχειρεί μια επικοινωνιακή αντεπίθεση που όμως δύσκολα αντιστρέφει τις τάσεις.
Δημοσκοπική υστέρηση και κλονισμένο αφήγημα
Ο πρώτος και θεμελιώδης «γρίφος» αφορά τις δημοσκοπήσεις. Παρά την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε αξιωματική αντιπολίτευση λόγω της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ, η διαφορά του από τη Νέα Δημοκρατία παραμένει διψήφια σε όλες σχεδόν τις μετρήσεις. Αυτό τροφοδοτεί τη μουρμούρα κατά της ηγεσίας και θεωρείται από στελέχη η βασική αιτία που άνοιξε χώρο για το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.
Η δημοσκοπική αδυναμία υπονομεύει και το κεντρικό αφήγημα της «πολιτικής αλλαγής» και της «νίκης έστω με μία ψήφο διαφορά». Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κατοχυρώσει σταθερά ούτε τη δεύτερη θέση, ενώ όταν εμφανίζεται δεύτερο, τα ποσοστά του δεν πείθουν ότι πρόκειται για κόμμα έτοιμο να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση. Έτσι, η πίεση από τη Νέα Δημοκρατία για μετεκλογική συνεργασία γίνεται ακόμη πιο δύσκολα διαχειρίσιμη.
Νέοι παίκτες, ρευστό σκηνικό και διχασμός στις συνεργασίες
Στην εξίσωση των επόμενων εκλογών προστίθενται δύο νέες μεταβλητές: το υπό συγκρότηση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και ο σχηματισμός της Μαρίας Καρυστιανού. Το δεύτερο εμφανίζει ήδη δημοσκοπική άνθηση, φτάνοντας σε ορισμένες μετρήσεις μέχρι και σε δυναμική δεύτερου κόμματος. Το εγχείρημα Τσίπρα, με σαφή στόχευση στον προοδευτικό χώρο, αποτελεί ευθεία απειλή για το ΠΑΣΟΚ, ειδικά καθώς ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται σε τροχιά ιδεολογικού «rebranding», εντάσσοντας στη βιτρίνα στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ, όπως τον Γιώργο Σιακαντάρη.
Παράλληλα, η συζήτηση για μετεκλογικές συνεργασίες λειτουργεί ως πυροκροτητής εσωτερικών εκρήξεων. Η ηγεσία απορρίπτει κάθε προοπτική σύμπραξης με τη Νέα Δημοκρατία, θέση που υποστηρίζει και η Άννα Διαμαντοπούλου, ενώ ο Χάρης Δούκας ζητά ρητή αποτύπωση αυτής της άρνησης σε απόφαση του συνεδρίου. Ο Παύλος Γερουλάνος, από την πλευρά του, τοποθετείται υπέρ της αναζήτησης προοδευτικών συμμαχιών, αναδεικνύοντας τη στρατηγική αμφισημία της ηγεσίας.
Στενά χρονικά περιθώρια και κίνδυνος διαρροών
Ο χρόνος λειτουργεί πλέον ως αντίπαλος για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Π. Γερουλάνος έχει προειδοποιήσει ότι το Πάσχα αποτελεί «τέλος χρόνου» για να κινηθεί η «βελόνα» προς τα πάνω· μετά ανοίγει άτυπα η προεκλογική περίοδος, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, όπου το ΠΑΣΟΚ δηλώνει πρόθυμο να συναινέσει μόνο στην επόμενη Βουλή και με αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων.
Όσο το ΠΑΣΟΚ απομακρύνεται από την προοπτική διακυβέρνησης, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος απωλειών στο κρίσιμο κεντρώο ακροατήριο, το οποίο επιζητεί σταθερή κυβερνητική λύση χωρίς περιπέτειες. Η Νέα Δημοκρατία έχει ήδη εντάξει στις επιδιώξεις της αυτές τις ψήφους, αξιοποιώντας το δίλημμα της ακυβερνησίας. Σε αυτό το πλαίσιο, το συνέδριο του Μαρτίου μόνο πανηγυρικό δεν προμηνύεται: οι «φυλές» του ΠΑΣΟΚ έχουν λάβει θέσεις στα χαρακώματα, με διαφορετικές ατζέντες και αιτήματα, αφήνοντας τον Ανδρουλάκη να αναζητά πειστικές απαντήσεις σε έξι ταυτόχρονους, υπαρξιακούς για την παράταξη γρίφους.
Σχόλιο 
: Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ εξελίσσεται σε δημοψήφισμα για την ικανότητα του Νίκου Ανδρουλάκη να μετατρέψει έναν ρόλο «θεσμικής» αξιωματικής αντιπολίτευσης σε πραγματική εναλλακτική διακυβέρνησης· αν αποτύχει, το κεντροαριστερό τοπίο κινδυνεύει με περαιτέρω πολυδιάσπαση και οριστική μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τη Νέα Δημοκρατία.
#ΠΑΣΟΚ #Ανδρουλάκης #Τσίπρας #Καρυστιανού #Πολιτική
