Η αναβίωση του «Deep Azure» στο Sam Wanamaker Playhouse επανασυστήνει τον Chadwick Boseman ως θεατρικό συγγραφέα και πολιτική φωνή. Η παράσταση γίνεται γέφυρα ανάμεσα στη μαύρη βρετανική και αμερικανική εμπειρία, με επίκεντρο το πένθος και τη βία του κράτους.
Ο Chadwick Boseman έχει χαραχθεί στη συλλογική μνήμη ως ο κινηματογραφικός T’Challa του «Black Panther» και ως ερμηνευτής εμβληματικών αμερικανικών μορφών. Πολύ λιγότερο γνωστή είναι η ιδιότητά του ως συγγραφέα και σκηνοθέτη θεάτρου, με έργα που καταγράφουν την εμπειρία των μαύρων Αμερικανών και συνομιλούν άμεσα με τα αιτήματα του κινήματος Black Lives Matter. Αυτήν την αφανή πλευρά της κληρονομιάς του αναδεικνύει η αναβίωση του έργου «Deep Azure» στο Sam Wanamaker Playhouse, μέρος του Globe στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία του Tristan Fynn-Aiduenu.
Ένα έργο για πένθος, αστυνομική βία και μαύρη ταυτότητα
Το «Deep Azure» γράφτηκε το 2005 και εμπνέεται από την πραγματική ιστορία του Prince Jones, συμφοιτητή και φίλου του Boseman στο Howard University, ο οποίος σκοτώθηκε από αστυνομικό στη Βιρτζίνια το 2000. Στο έργο, η Azure θρηνεί τον αρραβωνιαστικό της Deep, που δολοφονήθηκε από αστυνομικό, με τη δραματουργία να κινείται ανάμεσα σε ποίηση επηρεασμένη από χιπ χοπ, ιακωβειανό στίχο και έντονα χορογραφημένη κίνηση.
Ο Fynn-Aiduenu, γνωστός για το «Sweet Like Chocolate Boy» που χαρτογράφησε την εξέλιξη της μαύρης βρετανικής ταυτότητας από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα, προσεγγίζει το «Deep Azure» ως «έργο με μουσική» και όχι ως κλασικό μιούζικαλ. Η παράσταση φωτίζει τις εξωτερικές και εσωτερικές διαστάσεις του πένθους: από τα συλλογικά έθιμα, τη μουσική και τις κοινότητες, μέχρι τις σιωπηλές μάχες με τις διατροφικές διαταραχές, τις εξαρτήσεις και τη διαρκή ψυχική φθορά μετά από μια βίαιη απώλεια.
Γέφυρα Λονδίνου – ΗΠΑ και απαίτηση για αυθεντικότητα
Η επιλογή του Sam Wanamaker Playhouse, ενός χώρου που «ευλαβείται τον Σαίξπηρ», έχει σαφή συμβολισμό: η τοποθέτηση του έργου ενός μαύρου Αμερικανού δημιουργού δίπλα στο κλασικό κανόνα λειτουργεί ως δήλωση ότι και η σύγχρονη μαύρη γραφή αξίζει να βρίσκεται σε αυτούς τους θεσμικούς χώρους. Ο ίδιος ο Boseman είχε περάσει από τη British American Drama Academy στην Οξφόρδη, και θεωρείται ότι εκεί διαμορφώθηκε μεγάλο μέρος της «βάσης γεύσης» του «Deep Azure».
Η οικογένεια του Boseman – η χήρα του Simone Ledward Boseman και τα αδέλφια του – παρακολούθησε στενά την προετοιμασία, θέτοντας ως προϋπόθεση τη διατήρηση της αυθεντικότητας της African American Vernacular English και της κουλτούρας των ιστορικών μαύρων κολεγίων των ΗΠΑ. Ο Fynn-Aiduenu δεσμεύτηκε να αναζητήσει όσο το δυνατόν περισσότερους μαύρους Αμερικανούς ηθοποιούς· περίπου το ένα τρίτο του θιάσου είναι αμερικανικής καταγωγής, ενώ στην ομάδα συμμετέχει και μαύρη Αμερικανίδα αναπληρώτρια σκηνοθέτις. Φοιτητές του Howard University ταξίδεψαν στο Λονδίνο, συμβάλλοντας στο «χτίσιμο κόσμου» της παράστασης και μεταφέροντας ζωντανά στοιχεία της αμερικανικής πραγματικότητας.
Πολιτική μνήμη, χρηματοδότηση και η οικονομία της μαύρης τέχνης
Η αναβίωση του «Deep Azure» δεν είναι μόνο πολιτιστικό γεγονός, αλλά και σχόλιο πάνω στην οικονομία της μαύρης τέχνης. Η Congo Square, η θιασάρχης ομάδα από το Σικάγο που ανέβασε πρώτη το έργο και ειδικεύεται στο μαύρο θέατρο, αντιμετωπίζει χρόνιες χρηματοδοτικές δυσκολίες, φαινόμενο ενδεικτικό της υποεπένδυσης στις μαύρες καλλιτεχνικές δομές. Παρ’ όλα αυτά, ο Fynn-Aiduenu αντιμετωπίζει την παραγωγή ως αποστολή συνέχισης της δημιουργίας και έχει ως επόμενο στόχο να μεταφέρει το έργο ξανά στις ΗΠΑ, σε πόλεις όπως το Σικάγο ή την Anderson στη Νότια Καρολίνα, γενέτειρα του Boseman.
Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου η κρατική βία και οργανισμοί όπως η ICE στις ΗΠΑ βρίσκονται στο επίκεντρο πολιτικών αντιπαραθέσεων, το «Deep Azure» μετατοπίζει τον φακό από το ίδιο το γεγονός της βίας στις συνέπειές του: στο σώμα, στο μυαλό, στην ψυχή και στις κοινότητες. Μάλιστα, η παράσταση κατάφερε να φέρει για πρώτη φορά μαζί την οικογένεια του Boseman και του Prince Jones, λειτουργώντας ως τελετουργία συλλογικής μνήμης και συμφιλίωσης.
Σχόλιο 
: Η υπόθεση του «Deep Azure» αναδεικνύει πόσο κρίσιμο είναι για τη μαύρη δημιουργία να αποκτά πρόσβαση σε θεσμικά, υψηλού κύρους θέατρα και στα αντίστοιχα χρηματοδοτικά κανάλια. Η μεταφορά ενός έργου που μιλά για αστυνομική βία και διασπορικό πένθος στο κέντρο του λονδρέζικου θεατρικού κατεστημένου δεν είναι απλώς φόρος τιμής στον Boseman, αλλά πράξη πολιτιστικής αναδιανομής ισχύος. Για τις ευρωπαϊκές σκηνές – και την ελληνική – το παράδειγμα δείχνει ότι η πραγματική «συμπερίληψη» δεν εξαντλείται στην επιλογή θεματικών, αλλά περνά από τη δομική στήριξη υποεκπροσωπούμενων δημιουργών και θιάσων.
#ChadwickBoseman #DeepAzure #Θέατρο #BlackLivesMatter #ΜαύρηΚουλτούρα
