Τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς τον ΕΦΚΑ αγγίζουν τα 51,3 δισ. ευρώ, με τις προσαυξήσεις να «φουσκώνουν» παλαιές οφειλές. Η αγορά ζητά νέα, πιο ευέλικτη ρύθμιση με περισσότερες δόσεις.
Σε νέα ιστορικά υψηλά έχουν εκτιναχθεί τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς τον ΕΦΚΑ, τα οποία στο τέλος του 2025 ανήλθαν σε 51,3 δισ. ευρώ. Μόνο στο τρίμηνο Οκτωβρίου – Δεκεμβρίου 2025 η αύξηση έφτασε τα 633 εκατ. ευρώ, όμως τα στοιχεία δείχνουν ότι ο κύριος όγκος της διόγκωσης δεν προέρχεται από νέους οφειλέτες, αλλά από προσαυξήσεις και πρόσθετα τέλη που επιβαρύνουν παλαιές οφειλές.
Το βάρος των παλαιών οφειλών και η περιορισμένη εισπραξιμότητα
Από την τελευταία αύξηση, μόλις 185 εκατ. ευρώ αφορούν νέες οφειλές, ενώ περίπου 448 εκατ. ευρώ αποδίδονται σε επιβαρύνσεις επί ήδη υφιστάμενων χρεών. Η εικόνα αυτή καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο η δημιουργία νέου χρέους, όσο η αδυναμία απομείωσης του παλαιού αποθέματος υποχρεώσεων, το οποίο διογκώνεται αυτόματα με τον χρόνο.
Από τα 51,3 δισ. ευρώ, περίπου 10,5 δισ. ευρώ θεωρούνται ανεπίδεκτα είσπραξης, καθώς αφορούν πτωχευμένες επιχειρήσεις, εταιρείες υπό εκκαθάριση ή ασφαλισμένους που έχουν αποβιώσει. Έτσι, το θεωρητικά «εισπράξιμο» υπόλοιπο περιορίζεται στα 40,8 δισ. ευρώ, χωρίς ωστόσο να δημιουργούνται προσδοκίες για ουσιαστική ανάκτηση, δεδομένης της χαμηλής φοροδοτικής και ασφαλιστικής ικανότητας μεγάλου μέρους της αγοράς.
Η ανάλυση της ηλικίας των οφειλών είναι αποκαλυπτική: πάνω από το 63% των χρεών έχει δημιουργηθεί πριν από το 2009, ενώ περίπου το 36% αφορά οφειλές μετά το 2010. Το βάθος του προβλήματος δείχνει ότι πρόκειται για διαρθρωτική παθογένεια του ασφαλιστικού και εισπρακτικού συστήματος, και όχι για παροδικό φαινόμενο συνδεδεμένο μόνο με τις πρόσφατες οικονομικές αναταράξεις.
Ανεπαρκείς ρυθμίσεις και κλιμάκωση εισπρακτικών μέτρων
Οι υφιστάμενες ρυθμίσεις, όπως η πάγια έως 24 δόσεις και ο εξωδικαστικός μηχανισμός που μπορεί να φτάσει έως και τις 400 δόσεις για μεγάλα χρέη, δεν φαίνεται να επαρκούν για να ανακουφίσουν ουσιαστικά επαγγελματίες και επιχειρήσεις. Πολλοί οφειλέτες αδυνατούν να ανταποκριθούν ακόμη και σε αυτές τις δομές αποπληρωμής, με αποτέλεσμα να χάνουν ρυθμίσεις και να επιστρέφουν σε καθεστώς ληξιπρόθεσμων οφειλών.
Σε αυτό το πλαίσιο, επαγγελματικοί φορείς και επιχειρήσεις εντείνουν τις πιέσεις προς την κυβέρνηση για μια νέα, πιο ευέλικτη ρύθμιση με περισσότερες δόσεις και χαμηλότερη μηνιαία επιβάρυνση, η οποία να αντανακλά τις πραγματικές αντοχές της αγοράς. Την ίδια ώρα, οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους κλιμακώνουν τη δράση τους: χιλιάδες ειδοποιήσεις αποστέλλονται σε οφειλέτες, με στενά χρονικά περιθώρια πριν την ενεργοποίηση μέτρων αναγκαστικής είσπραξης, όπως κατασχέσεις και δεσμεύσεις λογαριασμών.
Η ένταση μεταξύ ανάγκης δημοσιονομικής πειθαρχίας και βιωσιμότητας της πραγματικής οικονομίας οξύνεται. Αν δεν υπάρξει μια συνολική στρατηγική διαχείρισης του παλαιού χρέους –με στοχευμένες διαγραφές ανεπίδεκτων ποσών, ρεαλιστικές ρυθμίσεις και σταθερό πλαίσιο– ο κίνδυνος να παγιωθεί ένας φαύλος κύκλος χρεών και αδυναμίας πληρωμής παραμένει εξαιρετικά υψηλός.
Σχόλιο 
: Η εκρηκτική αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών στον ΕΦΚΑ αποδεικνύει ότι η πολιτική «συσσώρευσης χρέους και προσαυξήσεων» έχει φτάσει στα όριά της. Χωρίς γενναία αναθεώρηση του πλαισίου –με διαχωρισμό πραγματικά εισπράξιμων ποσών, ρεαλιστικές δόσεις και σταθερούς κανόνες– το κράτος κινδυνεύει να διατηρεί λογιστικά έσοδα που δεν θα εισπράξει ποτέ, στραγγαλίζοντας ταυτόχρονα την παραγωγική βάση της οικονομίας.
#ΕΦΚΑ #χρέη #οικονομία #επιχειρήσεις
