Ο Σάιμον Τζένκινς προειδοποιεί ότι το Λονδίνο κινδυνεύει να παγιδευτεί σε έναν πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν. Καλεί τον Κιρ Στάρμερ να αντισταθεί στις πιέσεις της Ουάσινγκτον και να αποφύγει την επανάληψη του «συνδρόμου Μπλερ».
Η κλιμάκωση της σύγκρουσης ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, με αιχμή την επίθεση της ισραηλινής αεροπορίας στο γιγαντιαίο κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars, δημιουργεί ένα νέο, εξαιρετικά επικίνδυνο σκηνικό στη Μέση Ανατολή. Ο Βρετανός αρθρογράφος Σάιμον Τζένκινς υποστηρίζει ότι βρισκόμαστε σε καμπή, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επιχειρούν να σύρουν συμμάχους σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός τους.
Η λογική της κλιμάκωσης και ο ρόλος Τραμπ – Νετανιάχου
Κατά τον Τζένκινς, η επίθεση στο South Pars δεν ήταν απλώς ένα ακόμη πλήγμα υποδομών, αλλά μια συνειδητή προσπάθεια πρόκλησης συντριπτικής ιρανικής αντίδρασης, ώστε να δικαιολογηθεί μια ακόμη πιο σφοδρή αμερικανική απάντηση. Έτσι, μια τοπική σύγκρουση κινδυνεύει να μετατραπεί στον «πιο ανόητο πόλεμο του 21ου αιώνα».
Ο Αμερικανός πρόεδρος, έχοντας ήδη ανακηρύξει εαυτόν νικητή, εμφανίζεται απομονωμένος πολιτικά, αλλά έχει συγκεντρώσει τεράστια στρατιωτική ισχύ στην περιοχή και αναζητεί συμμάχους για νομιμοποίηση. Ο Τζένκινς τονίζει ότι ο πόλεμος αυτός ξεκίνησε από τον Τραμπ και πως η μόνη πραγματική διέξοδος είναι η διακοπή των βομβαρδισμών από ΗΠΑ και Ισραήλ. Ωστόσο, και οι δύο ηγέτες εμφανίζονται εγκλωβισμένοι σε εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, χρησιμοποιώντας την έννοια της «εθνικής ασφάλειας» για να δικαιολογήσουν δυσανάλογες ενέργειες.
Η πίεση προς το Λονδίνο και το «σύνδρομο Μπλερ»
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, ο οποίος, σύμφωνα με τις πληροφορίες, στέλνει ανώτερους στρατιωτικούς σχεδιαστές στην Ουάσινγκτον για να συνδράμουν στον σχεδιασμό επιχείρησης επαναλειτουργίας των Στενών του Ορμούζ. Παράλληλα, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη διαθέσει βάσεις του σε αμερικανικά βομβαρδιστικά, υπό τον ισχυρισμό ότι χρησιμοποιούνται «αποκλειστικά για αμυντικούς σκοπούς».
Ο Τζένκινς θεωρεί αυτή τη σταδιακή εμπλοκή ως επανάληψη της «στρατηγικής αποπλάνησης» με την οποία ο Τζορτζ Μπους οδήγησε τον Τόνι Μπλερ στους πολέμους σε Αφγανιστάν και Ιράκ, που κόστισαν τη ζωή σε περισσότερους από 400 Βρετανούς στρατιώτες. Υπενθυμίζει ότι η Βρετανία επικαλέστηκε κάποτε «επικείμενη απειλή» ακόμη και για τη βάση της στην Κύπρο, για να δικαιολογήσει τη συμμετοχή της στην εισβολή στο Ιράκ.
Ιστορικά μαθήματα και η ψευδαίσθηση της αυτοκρατορικής ισχύος
Ο αρθρογράφος συνδέει τη σημερινή κατάσταση με το φιάσκο του Σουέζ το 1956, όταν η Ουάσινγκτον ανάγκασε το Λονδίνο να εγκαταλείψει την απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος στην Αίγυπτο. Από τότε, η Βρετανία υποτίθεται ότι είχε αποδεχθεί το τέλος της αυτοκρατορικής ισχύος της, όμως η διατήρηση υπερπόντιων βάσεων και η εμμονή στο «να παίζουμε πάνω από το βάρος μας» τροφοδοτούν επαναλαμβανόμενες επεμβάσεις.
Σήμερα, η επιθυμία του Λονδίνου για «ειδική σχέση» με την Ουάσινγκτον –τηλεφωνήματα από τον Λευκό Οίκο, εμπορικές συμφωνίες, ανταλλαγή πληροφοριών– δυσκολεύει τον Στάρμερ να καταδικάσει ευθέως την αμερικανική επιθετικότητα, όπως κάνουν άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες. Αντί γι’ αυτό, επιλέγει την ασάφεια και τη διστακτικότητα.
Ηθικό και πολιτικό διακύβευμα για τη Βρετανία
Ο Τζένκινς απορρίπτει το επιχείρημα ότι η Βρετανία «οφείλει» συμμετοχή λόγω της αμερικανικής πυρηνικής ομπρέλας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Επισημαίνει ότι οι ισχυρισμοί περί «επικείμενης ιρανικής πυρηνικής απειλής» θυμίζουν τις ψευδείς πληροφορίες για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ. Υπογραμμίζει πως, όποια και αν είναι η απειλή που συνιστά το ιρανικό καθεστώς, ο πόλεμος δεν αποτελεί λύση και η αεροπορική ισοπέδωση απλώς πολλαπλασιάζει τα θύματα και την τρομοκρατία.
Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη και η προγραμματισμένη κρατική επίσκεψη του βασιλιά στο Λευκό Οίκο τίθεται υπό αμφισβήτηση: ο Τζένκινς θεωρεί ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί κανονικά όσο συνεχίζεται η επιθετικότητα του Τραμπ, καθώς η εικόνα του Βρετανού μονάρχη να σφίγγει το χέρι ενός ηγέτη που βομβαρδίζει το Ιράν θα είχε βαρύ συμβολικό φορτίο.
Σχόλιο 
: Η ανάλυση του Τζένκινς φωτίζει ένα κρίσιμο δίλημμα για το Λονδίνο: μεταξύ «ειδικής σχέσης» με τις ΗΠΑ και στρατηγικής αυτονομίας, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Για την Ευρώπη –και κατ’ επέκταση για χώρες όπως η Ελλάδα, που παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο– η στάση της Βρετανίας θα λειτουργήσει ως βαρόμετρο για το κατά πόσο η ήπειρος μπορεί να αποτρέψει μια νέα, ανεξέλεγκτη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, με τεράστιες γεωπολιτικές και ενεργειακές συνέπειες.
#Ιράν #ΗνωμένοΒασίλειο #Στάρμερ #Τραμπ #Νετανιάχου #ΜέσηΑνατολή
