Ένα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Κωνσταντίνος Τασούλας περιγράφει το όραμά του για έναν Πρόεδρο που καλλιεργεί συνεννόηση, σε μια περίοδο διεθνούς αστάθειας. Θέτει ως κεντρικό διακύβευμα την υπέρβαση της τοξικότητας και την ενίσχυση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Ένα χρόνο μετά την εκλογή του στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Τασούλας επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα σε ένα περιβάλλον έντονης πόλωσης στο εσωτερικό και κλιμάκωσης των συγκρούσεων στο εξωτερικό. Μιλώντας για τη «συγκατοίκηση» με ιστορικές μορφές όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, αναγνωρίζει ότι οι αρμοδιότητες του Προέδρου έχουν περιοριστεί μετά το 1986, επιμένει όμως ότι ο θεσμός κάθε άλλο παρά άφωνος είναι.
Στόχος ένα νέο πολιτικό ήθος συνεννόησης
Ο Τασούλας περιγράφει ως κεντρική του φιλοδοξία τη διαμόρφωση «πνεύματος συνεννόησης» στο πολιτικό σύστημα, αξιοποιώντας τόσο τις τυπικές αρμοδιότητες όσο και την τελετουργία του αξιώματός του. Διαχωρίζει με έμφαση τον «πολιτικό αντίπαλο» από τον «πολιτικό εχθρό»: ο αντίπαλος αναγνωρίζει τους κανόνες και τη νομιμότητα της ύπαρξης του άλλου, ενώ η λογική του εχθρού διαλύει κανόνες και σεβασμό, υπονομεύοντας τελικά τη δημοκρατία.
Η πρωτοβουλία του για συναντήσεις με πρώην πρωθυπουργούς παρουσιάζεται ως συμβολική αλλά και ουσιαστική απόπειρα αποδόμησης της «υποχρεωτικής ασυνεννοησίας» που, όπως λέει, έχει δαιμονοποιήσει λέξεις όπως «συμβιβασμός» και «συνδιαλλαγή». Στόχος, η εμπέδωση ενός ελάχιστου δημοκρατικού κοινού τόπου, ειδικά σε εθνικά ζητήματα, όπου «είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι».
Η σκιά των Τεμπών και η κατηγορία της μονοκομματικής εκλογής
Ο Πρόεδρος αναγνωρίζει ότι η εκλογή του, μέσα στο κλίμα οργής μετά την τραγωδία των Τεμπών το 2025, στιγματίστηκε ως μονοκομματική επιλογή. Εκτιμά ότι η χρονική σύμπτωση με τις μαζικές διαδηλώσεις «έσπασε το θερμόμετρο» της πολιτικής έντασης και επηρέασε αρνητικά την πρόσληψη του προσώπου του. Δηλώνει όμως ότι η απάντησή του θα είναι «έμπρακτος αντίλογος»: να αποδείξει στην πράξη ότι η κομματική προέλευση δεν σημαίνει κομματική αιχμαλωσία και ότι ο ρόλος του μπορεί να ασκείται αντικειμενικά και αμερόληπτα.
Εκλογές 2027, πόλεμος και εθνικά κριτήρια
Κοιτώντας προς τις εκλογές της άνοιξης του 2027 –λίγο πριν η Ελλάδα αναλάβει την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου– ο Τασούλας υπογραμμίζει ότι το Σύνταγμα (άρθρο 37) περιγράφει λεπτομερώς τις αρμοδιότητές του σε περίπτωση μη σχηματισμού κυβέρνησης. Το σημαντικότερο όμως, κατά την ανάλυσή του, είναι το διεθνές περιβάλλον: πόλεμος στη Μέση Ανατολή με άμεσες επιπτώσεις στην περιοχή, κούρσα εξοπλισμών από μεγάλες δυνάμεις, και αναβαθμισμένος ρόλος της άμυνας στις εθνικές προτεραιότητες.
Η ελληνική αποστολή δύο φρεγατών και ζευγών F-16 για την προστασία της Κύπρου παρουσιάζεται ως παράδειγμα όπου τα εθνικά κριτήρια υπερίσχυσαν των ιδεολογικών διαφορών, οδηγώντας και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να ακολουθήσουν. Έτσι, ο Πρόεδρος εκτιμά ότι οι επόμενες εκλογές θα κριθούν όχι μόνο σε προγραμματικό επίπεδο, αλλά και με βάση την ικανότητα του πολιτικού συστήματος να λαμβάνει «γρήγορες και στιβαρές αποφάσεις» σε εθνικά θέματα.
Θεσμοί, συνταγματική αναθεώρηση και «αναθεώρηση νοοτροπίας»
Ο Τασούλας αναγνωρίζει τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς, επισημαίνοντας την αντίφαση με την οποία η ίδια Δικαιοσύνη άλλοτε καταγγέλλεται ως κατευθυνόμενη και άλλοτε υμνείται. Ο ρόλος του, όπως τον περιγράφει, είναι να εγγυάται –διακριτικά ή φανερά– την τήρηση των συνταγματικών όρων λειτουργίας του πολιτεύματος, χωρίς να παρεμβαίνει στο κυβερνητικό έργο.
Για τη συνταγματική αναθεώρηση, τονίζει ότι η διαδικασία ανήκει στη Βουλή, αλλά αναγνωρίζει την ανάγκη αλλαγών σε άρθρα όπως το 86, το 16 και το 24. Πάνω από όλα, όμως, μιλά για ανάγκη «αναθεώρησης νοοτροπίας»: δεν φταίει πρωτίστως το Σύνταγμα αλλά ο τρόπος που οι άνθρωποι το εφαρμόζουν ή το παρακάμπτουν.
Η ποίηση ως πολιτικό εργαλείο και ιστορικός οδηγός
Σε μια πιο προσωπική και πολιτισμική νότα, ο Πρόεδρος αναδεικνύει την ελληνική ποίηση ως «διανοητικό θαύμα» και ερμηνευτικό εργαλείο του κόσμου. Ανακαλεί τον Κωστή Παλαμά για να δείξει πώς, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή, η εθνική «Μεγάλη Ιδέα» μετατοπίστηκε από την επέκταση στην ανασυγκρότηση, με κεντρικό όπλο την παιδεία. Παράλληλα, παραφράζει τον Καβάφη για να χαρακτηρίσει την αποστολή της φρεγάτας «Κίμων» όχι ως επίδειξη μεγαλείου, αλλά ως πράξη γεωπολιτικής σύνεσης.
Η προσωπική του σχέση με τα Γιάννενα, το χιούμορ που –όπως παραδέχεται– έχει γίνει πιο ενδοσκοπικό, και η σχεδόν «ενοχική» αίσθηση ευθύνης για ό,τι συμβαίνει στη χώρα, συμπληρώνουν το πορτρέτο ενός Προέδρου που επιχειρεί να σταθεί πάνω από τον καθημερινό κομματικό θόρυβο, επενδύοντας σε θεσμική σταθερότητα και πολιτικό πολιτισμό.
Σχόλιο 
: Η παρέμβαση Τασούλα λειτουργεί ως έμμεσο μήνυμα προς όλα τα κόμματα ενόψει της πιο κρίσιμης προεκλογικής περιόδου της τελευταίας δεκαετίας: σε ένα περιβάλλον πολέμου, εξοπλισμών και εύθραυστης ασφάλειας, η θεσμική αξιοπιστία και η κουλτούρα συνεννόησης μετατρέπονται από «πολυτέλεια» σε σκληρό παράγοντα ισχύος. Αν το πολιτικό σύστημα δεν ακούσει, το κόστος δεν θα είναι απλώς επικοινωνιακό, αλλά στρατηγικό για τη χώρα.
#Τασούλας #Προεδρία #Συνεννόηση #Θεσμοί #Εκλογές2027
