Η επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν επιβεβαιώνει, κατά τους αναλυτές, τη βεβαιότητα της Πιονγκγιάνγκ ότι τα πυρηνικά όπλα εγγυώνται την επιβίωση του καθεστώτος. Οι προοπτικές αποπυρηνικοποίησης στην κορεατική χερσόνησο απομακρύνονται δραματικά.
Η στρατιωτική επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στο Ιράν δεν παρακολουθείται απλώς από τη Βόρεια Κορέα· λειτουργεί ως ζωντανό εργαστήριο στρατηγικής. Για τον Κιμ Γιονγκ Ουν, ο οποίος επί χρόνια υποστηρίζει ότι τα πυρηνικά όπλα είναι όρος επιβίωσης του καθεστώτος, τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή μοιάζουν να επιβεβαιώνουν πλήρως το δόγμα του.
Το μήνυμα της Τεχεράνης προς την Πιονγκγιάνγκ
Η Πιονγκγιάνγκ έσπευσε να καταδικάσει τις επιθέσεις εναντίον του μακροχρόνιου συμμάχου της, κάνοντας λόγο για αποσταθεροποίηση της περιοχής και του κόσμου. Πίσω από τη ρητορική, όμως, το βορειοκορεατικό καθεστώς μελετά ψύχραιμα τα επιχειρησιακά και διπλωματικά λάθη της Ουάσιγκτον.
Κατά τους ειδικούς, το βασικό συμπέρασμα είναι απλό: η διατήρηση πυρηνικού οπλοστασίου αποτρέπει μια αποφασιστική απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος. Η Βόρεια Κορέα διαθέτει όχι μόνο πυρηνικές κεφαλές, αλλά και εξελιγμένα βαλλιστικά συστήματα, ικανά θεωρητικά να πλήξουν αμερικανικούς στόχους. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος θα συνεπαγόταν κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης – κόστος που καμία αμερικανική κυβέρνηση δύσκολα θα αποδεχθεί.
Ο ίδιος ο Κιμ έχει χαρακτηρίσει επανειλημμένα το πυρηνικό καθεστώς της χώρας του «εγγύηση ασφάλειας» και παράγοντα «διατήρησης της περιφερειακής σταθερότητας». Ήδη από το 2025 είχε ζητήσει τα συστήματα πυραυλικής άμυνας και κρούσης να μπορούν να ενεργοποιηθούν με μηχανισμούς άμεσης αντίδρασης, δείχνοντας εμμονή στη δυνατότητα ταχείας αντεπίθεσης.
Τέλος εποχής για διαπραγματεύσεις αποπυρηνικοποίησης
Αναλυτές στη Σεούλ εκτιμούν ότι οι επιθέσεις στο Ιράν αποτελούν «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο» κάθε ελπίδας ότι η Πιονγκγιάνγκ θα συζητήσει ποτέ σοβαρά την εγκατάλειψη των πυρηνικών της. Η εμπειρία της Τεχεράνης –μιας χώρας χωρίς ανεπτυγμένο πυρηνικό οπλοστάσιο που είδε την ηγεσία της να στοχοποιείται– θα ενισχύσει την πεποίθηση του Κιμ ότι η μόνη πραγματική ασπίδα είναι η πλήρης πυρηνική αποτροπή.
Έκθεση του think tank 38 North απαριθμεί οκτώ «μαθήματα» που αντλεί η Βόρεια Κορέα από τον πόλεμο στο Ιράν. Πρώτο και σημαντικότερο: «τα πυρηνικά όπλα προσφέρουν πραγματική προστασία». Στα υπόλοιπα συγκαταλέγονται η ανάγκη διεύρυνσης των αποθεμάτων πυραύλων, η ενίσχυση των δυνατοτήτων μη επανδρωμένων συστημάτων και η προστασία κρίσιμων υποδομών από εχθρικά drones.
Η έκθεση υπενθυμίζει ότι ήδη το 1994, πριν ακόμη η Βόρεια Κορέα πραγματοποιήσει την πρώτη πυρηνική δοκιμή της το 2006, είχε αποτρέψει αμερικανικό πλήγμα στις πυρηνικές της εγκαταστάσεις χάρη στην ικανότητά της να επιφέρει μαζικές απώλειες στη Σεούλ με συμβατικό πυροβολικό και, όπως εκτιμάται, χημικά όπλα. Η σημερινή της αποτρεπτική ισχύς είναι πολλαπλάσια.
Ο άξονας Πιονγκγιάνγκ–Τεχεράνης και η επιβίωση καθεστώτων
Η σχέση Βόρειας Κορέας–Ιράν έχει ιστορία δεκαετιών, από τις πρώτες πωλήσεις πυραυλικών συστημάτων τη δεκαετία του 1980 έως τη συνεργασία σε στρατιωτική εκπαίδευση και τεχνολογία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τζορτζ Μπους είχε μιλήσει το 2002 για «άξονα του κακού», συμπεριλαμβάνοντας τις δύο χώρες και το Ιράκ.
Σήμερα, καθώς ο πόλεμος στο Ιράν μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα και το καθεστώς της Τεχεράνης, παρά τα βαρύτατα πλήγματα στην ηγεσία του, παραμένει όρθιο, η Πιονγκγιάνγκ αντλεί επιπλέον συμπεράσματα: η διασπορά κέντρων διοίκησης, τα εναλλακτικά καταφύγια ηγεσίας και η ικανότητα παρατεταμένης άμυνας απέναντι σε υπέρτερο αντίπαλο είναι κρίσιμα για την επιβίωση ενός απομονωμένου καθεστώτος.
Νοτιοκορεάτες αναλυτές εκτιμούν ότι η Βόρεια Κορέα παρακολουθεί με ικανοποίηση την αδυναμία των ΗΠΑ να επιτύχουν γρήγορη, «καθαρή» νίκη. Όσο η Ουάσιγκτον βυθίζεται σε ένα ακόμη περίπλοκο μέτωπο, τόσο πιο ασφαλής νιώθει ο Κιμ Γιονγκ Ουν πως κανείς δεν θα ρισκάρει μια παράλληλη κρίση στην κορεατική χερσόνησο.
Σχόλιο
: Ο πόλεμος στο Ιράν λειτουργεί ως επιταχυντής της παγκόσμιας πυρηνικής ανασφάλειας: η Βόρεια Κορέα βλέπει ότι όποιος δεν έχει πυρηνικά είναι εκτεθειμένος, άρα το κίνητρο διασποράς τέτοιων οπλοστασίων ενισχύεται. Για την περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ασία, αυτό σημαίνει ότι κάθε ρεαλιστικό σενάριο αποπυρηνικοποίησης της Πιονγκγιάνγκ περνά πλέον από μια νέα, πολύ πιο σκληρή εξίσωση αποτροπής και συνύπαρξης, όχι από συμφωνίες αφοπλισμού.






