Η ΕΕ προχωρά σε περιορισμούς στις «κρεατο-ονομασίες» για φυτικά προϊόντα, ανοίγοντας ιδεολογική και οικονομική σύγκρουση γύρω από τη διατροφική ενημέρωση. Στο επίκεντρο τίθεται η ασυμμετρία ανάμεσα στη ρύθμιση των vegan τροφίμων και την ανοχή στη ρομαντικοποιημένη εικόνα του κρέατος.
Μια φαινομενικά τεχνική ρύθμιση στις Βρυξέλλες ανοίγει μια πολύ ευρύτερη συζήτηση για τη διαφάνεια στη διατροφή, την ισχύ των λόμπι της κτηνοτροφίας και το μέλλον της φυτικής διατροφής στην Ευρώπη. Ευρωπαίοι νομοθέτες αποφάσισαν ότι τα φυτικά προϊόντα δεν θα μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν όρους όπως «chicken», «bacon» ή «steak», με το σκεπτικό ότι οι καταναλωτές μπορεί να μπερδευτούν και να νομίσουν πως πρόκειται για ζωικό προϊόν.
Ρυθμίσεις χωρίς μελέτη επιπτώσεων και ο ρόλος των λόμπι
Η απόφαση, η οποία επηρεάζει και το Ηνωμένο Βασίλειο λόγω της εμπορικής του συμφωνίας με την ΕΕ, ελήφθη χωρίς προηγούμενη μελέτη επιπτώσεων, όπως επισημαίνουν οργανώσεις όπως η Vegetarian Society και εταιρείες του κλάδου. Μετά από έντονες αντιδράσεις, επιτράπηκε η χρήση όρων όπως «burger», «nuggets» και «sausage» για φυτικά προϊόντα, υπό την προϋπόθεση ότι η συσκευασία αναφέρει σαφώς ότι είναι φυτικής προέλευσης. Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι εξαιρέσεις θεωρείται ότι μπορεί να ξανανοίξουν στο μέλλον.
Ο πυρήνας της κριτικής είναι ότι η ΕΕ εμφανίζεται να στοχοποιεί τη γλώσσα των φυτικών προϊόντων, ενώ αφήνει στο απυρόβλητο τον τρόπο με τον οποίο προωθείται το ζωικό κρέας. Αν ο στόχος είναι η «απόλυτη διαφάνεια», όπως υποτίθεται, τότε τίθεται το εύλογο ερώτημα: γιατί να ρυθμίζονται αυστηρά οι ονομασίες τύπου «φυτικό steak», αλλά να μην απαιτείται η ίδια κυριολεξία για το ίδιο το κρέας;
Η γλώσσα της τροφής και η «ποιητική» του κρέατος
Η αρθρογράφος υπενθυμίζει ότι το «beef steak» είναι στην ουσία «μυϊκός ιστός αγελάδας», το «pork chop» «πλευρά χοίρου» και το «bacon» συχνά «αλμυρό καπνιστό λίπος χοίρου». Αν η νομοθεσία απαιτούσε ακριβείς βιολογικούς όρους, η βιτρίνα του κρέατος θα γινόταν πολύ λιγότερο ελκυστική. Αυτή ακριβώς η αντίφαση αναδεικνύει, κατά την ίδια, την πολιτική στόχευση της ρύθμισης: δεν αφορά τη διαφάνεια, αλλά την προστασία μιας παραδοσιακής βιομηχανίας από τον ανταγωνισμό των φυτικών εναλλακτικών.
Η γλώσσα της τροφής, σημειώνει, είναι προϊόν κουλτούρας και συνήθειας, όχι επιστημονικού λεξικού. Δεν υπάρχουν σκύλοι στα «hot dogs» ούτε δάχτυλα στα «ladyfingers». Όροι όπως «burger», «λουκάνικο» ή «μπριζόλα» περιγράφουν σχήμα, υφή και τρόπο μαγειρέματος, όχι απαραίτητα το είδος του ζώου. Γι’ αυτό και τα φυτικά προϊόντα χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους ως «γλωσσικό GPS» για τον καταναλωτή: δείχνουν πώς μαγειρεύονται και σε ποιο γευστικό πλαίσιο εντάσσονται.
Μύθος καταναλωτικής σύγχυσης και πραγματικές προκλήσεις
Τα διαθέσιμα στοιχεία αμφισβητούν ευθέως το αφήγημα της «σύγχυσης». Έρευνα της YouGov στα τέλη του 2025 έδειξε ότι το 92% των Βρετανών δεν έχει ποτέ αγοράσει, ή δεν θυμάται να έχει αγοράσει, φυτικό λουκάνικο ή burger πιστεύοντας ότι περιέχει κρέας. Οι περισσότερες συσκευασίες φέρουν ήδη ευδιάκριτες ενδείξεις και πιστοποιήσεις για το ότι είναι vegetarian ή vegan.
Την ίδια στιγμή, η διαφήμιση του κρέατος παραμένει παγιδευμένη σε μια εξιδανικευμένη «αγροτική» εικόνα: καταπράσινα λιβάδια, κόκκινες φάρμες, χαμογελαστά ζώα που σχεδόν… συναινούν στη σφαγή τους. Η απόσταση από την πραγματικότητα της βιομηχανικής κτηνοτροφίας είναι τεράστια, όμως αυτή η ασυμμετρία δεν φαίνεται να απασχολεί τους ρυθμιστές.
Οι περιορισμοί στις ονομασίες των φυτικών προϊόντων, προειδοποιεί η αρθρογράφος, μπορεί να λειτουργήσουν ως εμπόδιο στην καινοτομία και στην υιοθέτηση πιο βιώσιμων διατροφικών συνηθειών, τη στιγμή που η κλιματική κρίση, η απώλεια βιοποικιλότητας και η επισιτιστική ασφάλεια απαιτούν ακριβώς το αντίθετο: διευκόλυνση της στροφής προς φυτικές πρωτεΐνες.
Σχόλιο
: Η κόντρα γύρω από τις ονομασίες των φυτικών προϊόντων δεν είναι γλωσσική λεπτομέρεια, αλλά πεδίο σύγκρουσης ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία κινδυνεύει να γίνει εργαλείο προστασίας κατεστημένων κλάδων, αντί να υπηρετεί τον καταναλωτή και τους κλιματικούς στόχους. Αν η ΕΕ θέλει πραγματική διαφάνεια, οφείλει να κοιτάξει με την ίδια αυστηρότητα τόσο τις λέξεις στα φυτικά προϊόντα όσο και τις εικόνες και περιγραφές που «γλυκαίνουν» την πραγματικότητα του κρέατος.






