Ο Ιρανός ΥΠΕΞ Αμπάς Αραγτσί κατηγορεί τη Δύση για διπλά στάνταρ σε Γάζα και Ουκρανία, μιλώντας για «νεκρό» διεθνές δίκαιο.
Με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί υποστήριξε ότι το διεθνές δίκαιο είναι «νεκρό στην πράξη», κατηγορώντας τη Δύση για κατάφωρα δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάμεσα στην αντιμετώπιση της κρίσης στη Γάζα και της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, καθώς και για τη «σιωπή» απέναντι σε αυτό που χαρακτήρισε επιθετικές ενέργειες ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν.
Η αντιπαράθεση για τη νομιμότητα των επιθέσεων
Η παρέμβαση Αραγτσί ήρθε λίγο μετά τις δηλώσεις του Γερμανού προέδρου Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, ο οποίος επέκρινε τις επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον ιρανικών στόχων, κάνοντας λόγο για «παραβίαση του διεθνούς δικαίου». Η τοποθέτηση αυτή, προερχόμενη από τον ανώτατο θεσμικό παράγοντα μιας βασικής χώρας της Δύσης, προσέδωσε επιπλέον βαρύτητα στη συζήτηση για τη νομιμότητα των στρατιωτικών ενεργειών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Ο Ιρανός υπουργός, παρότι άσκησε συνολική κριτική στη Δύση, αναγνώρισε «πίστωση» στον Σταϊνμάιερ για την καταδίκη των παραβιάσεων κατά Ιρανών πολιτών, σημειώνοντας ότι όσοι πράγματι πιστεύουν στον σεβασμό του κράτους δικαίου «οφείλουν να μιλήσουν». Η διπλή αυτή ανάγνωση –οξεία καταγγελία αλλά και επιλεκτική αναγνώριση– εντάσσεται στην ιρανική διπλωματική τακτική να αναδεικνύει ρήγματα εντός του δυτικού στρατοπέδου.
Διπλά στάνταρ και γεωπολιτικές ισορροπίες
Η Τεχεράνη επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την ευρύτερη κριτική που διατυπώνεται διεθνώς για την ασυμμετρία με την οποία αντιμετωπίζονται η ρωσική επίθεση στην Ουκρανία και οι ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα. Η επίκληση «νεκρού» διεθνούς δικαίου στοχεύει κυρίως στη νομιμοποίηση, στα μάτια του παγκόσμιου Νότου, της ιρανικής γραμμής περί άμυνας και αντίστασης απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ.
Την ίδια στιγμή, η δημόσια διαφοροποίηση του Γερμανού προέδρου ως προς τη νομιμότητα των αμερικανικών ενεργειών αποτυπώνει τις εσωτερικές πιέσεις στην Ευρώπη, όπου η κοινωνική και πολιτική κόπωση από τις παράλληλες κρίσεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή ενισχύει τις φωνές υπέρ μιας πιο αυτόνομης ευρωπαϊκής στάσης.
Σχόλιο
: Η ρητορική Αραγτσί εντάσσεται σε μια ευρύτερη αναθεωρητική αφήγηση που αμφισβητεί την αξιοπιστία των δυτικών θεσμών, αξιοποιώντας τις αντιφάσεις της ευρωπαϊκής και αμερικανικής πολιτικής. Η αναφορά Σταϊνμάιερ προσφέρει στην Τεχεράνη διπλωματικό «πάτημα» για να εμφανιστεί ως θύμα επιλεκτικής εφαρμογής κανόνων, σε μια συγκυρία όπου το διεθνές δίκαιο χρησιμοποιείται ολοένα περισσότερο ως εργαλείο ισχύος παρά ως ουδέτερο πλαίσιο κανόνων.






