Η βασική αρχή που εφαρμόζει το Πεκίνο είναι απλή και κυνική: μην παρεμβαίνεις όταν ο αντίπαλος κάνει στρατηγικό λάθος. Η σύγκρουση μεταξύ Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν είναι ακριβώς αυτό για την Κίνα.
Δεν χρειάζεται να εμπλακεί. Χρειάζεται να εκμεταλλευτεί.
Το πρώτο επίπεδο είναι ενεργειακό. Με το Στενό του Ορμούζ σε κρίση, η Δύση πληρώνει premium για ενέργεια. Η Κίνα, αντίθετα, συνεχίζει να αγοράζει πετρέλαιο με discount από “δύσκολες” αγορές, αξιοποιώντας κυρώσεις και σκιώδη logistics. Αυτό σημαίνει χαμηλότερο input cost για τη βιομηχανία της, σε μια περίοδο που η Ευρώπη και άλλες οικονομίες πιέζονται.
Το δεύτερο επίπεδο είναι γεωοικονομικό. Το Πεκίνο ενισχύει τις συναλλαγές εκτός δολαρίου. Πληρωμές σε γουάν, διμερείς συμφωνίες και εναλλακτικά συστήματα πληρωμών μειώνουν την εξάρτηση από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κάθε τέτοια συναλλαγή είναι ένα μικρό χτύπημα στην παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου.
Το τρίτο επίπεδο είναι στρατηγικό branding. Η Xi Jinping δεν εμφανίζεται ως επιτιθέμενος, αλλά ως “σταθερός παίκτης”. Σε αντίθεση με τον Donald Trump, που ανεβάζει την ένταση, η Κίνα προβάλλεται ως δύναμη σταθερότητας. Αυτό έχει αξία σε χώρες του Global South που δεν θέλουν να διαλέξουν στρατόπεδο.
Και εδώ βρίσκεται το πιο κρίσιμο σημείο.
Η Κίνα παίζει long game.
Δεν την ενδιαφέρει να κερδίσει τον πόλεμο. Την ενδιαφέρει να κερδίσει τον χρόνο.
Κάθε εβδομάδα που περνά με τις ΗΠΑ μπλεγμένες σε έναν ακριβό πόλεμο, η Κίνα κερδίζει σε τρία μέτωπα: οικονομική ανθεκτικότητα, γεωπολιτική επιρροή και στρατηγική αυτονομία.
Υπάρχει όμως και ρίσκο.
Η Κίνα παραμένει εξαρτημένη από εισαγωγές ενέργειας. Αν η κρίση ξεφύγει εντελώς και το Στενό του Ορμούζ παραμείνει κλειστό για μεγάλο διάστημα, ακόμη και το κινεζικό σύστημα θα πιεστεί. Τα “φθηνά βαρέλια” δεν είναι ανεξάντλητα.
Αλλά μέχρι στιγμής, το Πεκίνο διαχειρίζεται το shock καλύτερα από τη Δύση.
SBC Analysis
Η Κίνα δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα εντυπωσιακό. Απλώς να αφήσει τον αντίπαλο να ξοδεύει πόρους, χρόνο και πολιτικό κεφάλαιο. Σε έναν κόσμο όπου η ισχύς μετριέται σε αντοχή και όχι σε επιθέσεις, αυτό είναι στρατηγικό πλεονέκτημα. Και αυτή τη στιγμή, η Κίνα παίζει με discipline ενώ η Δύση παίζει με ένταση.
