Ένα μήνα μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η εικόνα είναι καθαρή σε επίπεδο τακτικής αλλά θολή σε επίπεδο στρατηγικής. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει καταφέρει να επιβάλει ένα ισχυρό αφήγημα στρατιωτικής επιτυχίας, όμως δεν έχει παρουσιάσει ένα συνεκτικό όραμα για το πώς τελειώνει αυτός ο πόλεμος — και κυρίως τι θα σημαίνει “νίκη”.
Στο επιχειρησιακό επίπεδο, τα αποτελέσματα είναι μετρήσιμα. Η αμερικανοϊσραηλινή εκστρατεία έχει πλήξει χιλιάδες στόχους, έχει αποδυναμώσει κρίσιμες στρατιωτικές δομές και έχει περιορίσει σημαντικά την ικανότητα του Ιράν να προβάλλει συμβατική ισχύ. Η εικόνα αυτή επιτρέπει στην Ουάσινγκτον να παρουσιάζει την επιχείρηση ως επιτυχημένη.
Όμως οι πόλεμοι δεν κρίνονται μόνο στο πεδίο.
Η βασική στρατηγική υπόσχεση — η εξάλειψη της πυρηνικής απειλής — παραμένει ανοιχτή. Το Ιράν δεν έχει εγκαταλείψει τις πυρηνικές του δυνατότητες και η Ουάσινγκτον εξετάζει πλέον σενάρια που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ακραία, όπως περιορισμένη χερσαία επιχείρηση για τον έλεγχο κρίσιμων εγκαταστάσεων. Αυτό μετατοπίζει τον πόλεμο από high-intensity air campaign σε potential long-term engagement.
Παράλληλα, το Ιράν έχει καταφέρει να διατηρήσει τον σημαντικότερο μοχλό στρατηγικής πίεσης: το Στενό του Ορμούζ. Ακόμη και χωρίς πλήρες κλείσιμο, η δυνατότητα διατάραξης της ναυσιπλοΐας αρκεί για να διατηρεί τις τιμές ενέργειας σε υψηλά επίπεδα και να δημιουργεί παγκόσμια οικονομική αβεβαιότητα. Με άλλα λόγια, το Ιράν μπορεί να μην κερδίζει στο πεδίο, αλλά επηρεάζει το αποτέλεσμα.
Το οικονομικό κόστος για τις ΗΠΑ αυξάνεται εκθετικά. Οι καθημερινές επιχειρησιακές δαπάνες είναι τεράστιες, τα αποθέματα οπλικών συστημάτων μειώνονται και απαιτείται νέα χρηματοδότηση για τη συνέχιση της εκστρατείας. Την ίδια στιγμή, οι επιθέσεις από την ιρανική πλευρά συνεχίζονται, πλήττοντας βάσεις και υποδομές στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό δημιουργεί μια εικόνα όπου η υπεροχή δεν μεταφράζεται σε πλήρη έλεγχο.
Στο πολιτικό επίπεδο, η φθορά αρχίζει να γίνεται εμφανής. Η πτώση της δημοτικότητας του Ντόναλντ Τραμπ και η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των πολιτών συνδέονται άμεσα με την άνοδο των τιμών ενέργειας και το αυξημένο κόστος ζωής. Ο πόλεμος παύει να είναι εξωτερική πολιτική και γίνεται εσωτερικό πρόβλημα.
Ταυτόχρονα, εμφανίζονται ρωγμές και στο διεθνές μέτωπο. Ευρωπαίοι σύμμαχοι κρατούν πιο επιφυλακτική στάση, ενώ δυνάμεις όπως η Κίνα επιχειρούν να αναλάβουν ρόλο διαμεσολαβητή. Αυτό σημαίνει ότι η σύγκρουση δεν είναι πλέον μόνο στρατιωτική αλλά και γεωοικονομική, με πολλαπλά κέντρα επιρροής.
Το βασικό πρόβλημα παραμένει η απουσία σαφούς endgame. Δεν υπάρχει καθορισμένη τελική κατάσταση που να ορίζει πότε και πώς ολοκληρώνεται ο πόλεμος. Χωρίς αυτό, κάθε επιτυχία στο πεδίο λειτουργεί ως παράταση της σύγκρουσης, όχι ως βήμα προς τη λήξη της.
SBC Analysis
Το αφήγημα είναι ισχυρό γιατί βασίζεται σε πραγματικά επιχειρησιακά αποτελέσματα. Το όραμα όμως είναι θολό γιατί δεν υπάρχει σαφής στρατηγικός προορισμός. Αυτή η ασυμμετρία είναι επικίνδυνη. Οι πόλεμοι που ξεκινούν με καθαρούς στόχους αλλά εξελίσσονται χωρίς σαφές τέλος καταλήγουν συνήθως σε φθορά, οικονομική πίεση και πολιτική αποσταθεροποίηση. Ο πόλεμος στο Ιράν δείχνει να κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση.
