Η πολυαναμενόμενη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν φαίνεται να μπαίνει ξανά σε φάση διαπραγμάτευσης, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε αλλαγές στο κείμενο που είχαν ήδη διαμορφώσει οι διαπραγματευτές του με την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με πληροφορίες από την Ουάσινγκτον, ο Αμερικανός πρόεδρος παρενέβη προσωπικά κατά τη διάρκεια σύσκεψης στο Situation Room, ζητώντας ενίσχυση βασικών σημείων της συμφωνίας — κυρίως σε ό,τι αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Η κίνηση αυτή δεν σημαίνει ότι η συμφωνία καταρρέει. Αντίθετα, δείχνει ότι πλησιάζει.
Αλλά με όρους Τραμπ.
Η ουσία είναι ότι ο Λευκός Οίκος θέλει ένα deal που να μπορεί να «πουληθεί» πολιτικά στο εσωτερικό. Αυτό μεταφράζεται σε πιο αυστηρές προβλέψεις για το πυρηνικό υλικό του Ιράν και σαφέστερες δεσμεύσεις που να δείχνουν ότι η Ουάσινγκτον κερδίζει κάτι απτό από τη συμφωνία.
Αυτό όμως ανοίγει έναν νέο κύκλο διαπραγματεύσεων.
Οι αλλαγές που ζητήθηκαν ενεργοποιούν ένα νέο «πήγαινε-έλα» μεταξύ των δύο πλευρών, το οποίο μπορεί να διαρκέσει ημέρες ή και περισσότερο. Και αυτό σε μια στιγμή όπου η αγορά και η γεωπολιτική σκηνή περιμένουν ένα καθαρό σήμα αποκλιμάκωσης.
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι το timing παραμένει εύθραυστο.
Οι ΗΠΑ δείχνουν ότι θέλουν συμφωνία — αλλά όχι οποιαδήποτε συμφωνία. Το Ιράν από την πλευρά του έχει ήδη δείξει ότι δεν πρόκειται να δεχτεί εύκολα επιπλέον όρους χωρίς ανταλλάγματα, ειδικά σε θέματα όπως η άρση κυρώσεων και ο έλεγχος του Ορμούζ.
Αυτό δημιουργεί ένα γνώριμο μοτίβο:
συμφωνία κοντά
αλλά ποτέ κλεισμένη
Στο παρασκήνιο, το βασικό ζήτημα παραμένει το ίδιο: το πυρηνικό πρόγραμμα. Ο Τραμπ επιδιώκει σαφείς εγγυήσεις ότι το Ιράν δεν θα διατηρήσει δυνατότητα ανάπτυξης πυρηνικού όπλου, κάτι που αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για την Ουάσινγκτον.
Παράλληλα, η διαχείριση του Στενού του Ορμούζ εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο διαπραγματευτικό χαρτί. Η επαναλειτουργία του χωρίς περιορισμούς είναι βασική απαίτηση των ΗΠΑ, ενώ το Ιράν επιχειρεί να διατηρήσει ρόλο ελέγχου.
Η μεγάλη εικόνα είναι ότι οι δύο πλευρές δεν διαπραγματεύονται μόνο ένα deal — διαπραγματεύονται την ισορροπία ισχύος στην περιοχή.
Και σε αυτό το πλαίσιο, κάθε λέξη της συμφωνίας έχει βάρος.
SBC Σχόλιο: Όταν μια συμφωνία αλλάζει στο τέλος, δεν είναι αδυναμία. Είναι ένδειξη ότι κάποιος προσπαθεί να κερδίσει το τελευταίο — και πιο κρίσιμο — πλεονέκτημα.
