Η δημόσια πανηγυρική δήλωση Νετανιάχου για την εξόντωση του Ιζζ αλ-Ντιν αλ-Χαντάντ κλιμακώνει το πολιτικό διακύβευμα του πολέμου. Η ρητορική «κάθε τρομοκράτης είναι νεκρός που περπατά» δείχνει ότι το Ισραήλ επιλέγει στρατηγική μακράς διάρκειας σύγκρουσης.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου χαιρέτισε δημόσια την εξόντωση του Ιζζ αλ-Ντιν αλ-Χαντάντ, ανώτατου στελέχους και φερόμενου ηγέτη της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, συνδέοντάς τον ευθέως με την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ο Ισραηλινός ηγέτης χαρακτήρισε τον Χαντάντ «αρχιδολοφόνο» και διακήρυξε ότι «κάθε τρομοκράτης είναι νεκρός που περπατά», υποσχόμενος ότι «θα τους βρούμε όλους».
Η στοχοποίηση ηγεσίας της Χαμάς ως στρατηγική μακράς διάρκειας
Η εξόντωση ανώτερων στελεχών της Χαμάς αποτελεί κεντρικό άξονα της ισραηλινής στρατιωτικής στρατηγικής μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Στο Τελ Αβίβ, η στοχευμένη εξουδετέρωση της ηγεσίας παρουσιάζεται ως προϋπόθεση για την αποδυνάμωση της οργάνωσης και την αποτροπή επανάληψης ανάλογων επιθέσεων. Ωστόσο, ιστορικά, η πολιτική στοχευμένων πληγμάτων δεν έχει οδηγήσει σε οριστική εξάλειψη παρόμοιων οργανώσεων, αλλά συχνά σε ανακύκλωση προσώπων και ριζοσπαστικοποίηση νεότερων στελεχών.
Η πανηγυρική διατύπωση Νετανιάχου απευθύνεται ταυτόχρονα σε τρία ακροατήρια: στην ισραηλινή κοινή γνώμη που ζητά απτά αποτελέσματα μετά το σοκ της 7ης Οκτωβρίου, στους συμμάχους της Δύσης που πιέζουν για περιορισμό των επιχειρήσεων, και στην ίδια τη Χαμάς ως μήνυμα ότι η ηγεσία της παραμένει υπό συνεχή καταδίωξη. Το πολιτικό μήνυμα είναι ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να αλλάξει γραμμή, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις για αποκλιμάκωση.
Πολιτική επιβίωση Νετανιάχου και εσωτερικό μέτωπο
Η ρητορική σκλήρυνση εντάσσεται και στη μάχη πολιτικής επιβίωσης του Νετανιάχου. Η κυβέρνησή του δέχεται έντονη κριτική στο εσωτερικό για τις αποτυχίες ασφαλείας πριν την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, αλλά και για το στρατηγικό αδιέξοδο στη Γάζα. Κάθε ανακοίνωση εξόντωσης ανώτατου στελέχους της Χαμάς αξιοποιείται ως επιχείρημα ότι ο πόλεμος παράγει «χειροπιαστά αποτελέσματα».
Ταυτόχρονα, η γραμμή «θα τους βρούμε όλους» δημιουργεί ένα πλαίσιο σύγκρουσης χωρίς σαφές χρονικό ορίζοντα λήξης. Αυτό ενισχύει την εικόνα αποφασιστικότητας προς το συντηρητικό ακροατήριο, αλλά εγκλωβίζει πολιτικά την ισραηλινή ηγεσία: κάθε μελλοντική συζήτηση για κατάπαυση του πυρός ή πολιτική λύση θα μπορεί να παρουσιαστεί από αντιπάλους του Νετανιάχου ως υπαναχώρηση από τις σημερινές δεσμεύσεις.
Διεθνείς αντιδράσεις και θεσμικό κόστος
Η διατύπωση «κάθε τρομοκράτης είναι νεκρός που περπατά» κινείται σε μια γκρίζα ζώνη σε σχέση με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και τον δημόσιο λόγο κρατικών ηγετών. Τυπικά, τα κράτη έχουν δικαίωμα αυτοάμυνας, αλλά η δημόσια προσωποποίηση του πολέμου ως «κυνήγι» ατόμων θολώνει τη διάκριση μεταξύ στρατιωτικού στόχου και ευρύτερου πληθυσμού, ιδίως όταν οι επιχειρήσεις διεξάγονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.
Σε επίπεδο διεθνούς θεσμικής τάξης, η ρητορική αυτή τροφοδοτεί τις φωνές που ζητούν αυστηρότερη εποπτεία από οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Μακροπρόθεσμα, η κανονικοποίηση τέτοιων δηλώσεων από ηγέτες δημοκρατικών κρατών μπορεί να υπονομεύσει το ήδη εύθραυστο πλαίσιο κανόνων που διέπει τις ένοπλες συγκρούσεις. Το αποτέλεσμα είναι μια σταδιακή «αποπολιτικοποίηση» του πολέμου και μετατροπή του σε διαρκή επιχείρηση ασφαλείας χωρίς σαφές πολιτικό τέλος.
Τι σημαίνει για την περιφερειακή σταθερότητα στη Μέση Ανατολή
Κάθε εξόντωση υψηλόβαθμου στελέχους της Χαμάς έχει διπλή ανάγνωση στην περιοχή. Από τη μία, οι αντίπαλοι της οργάνωσης –κρατικοί και μη– τη θεωρούν πλήγμα στις επιχειρησιακές της δυνατότητες. Από την άλλη, για σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης στον αραβικό κόσμο, οι στοχευμένες δολοφονίες ενισχύουν την αφήγηση περί «αντίστασης» και τροφοδοτούν τον κύκλο βίας.
Για χώρες όπως η Ιορδανία, η Αίγυπτος και ο Λίβανος, η παράταση της σύγκρουσης με τέτοια ένταση αυξάνει τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης στο εσωτερικό τους. Η ρητορική κλιμάκωση από το Τελ Αβίβ δυσκολεύει τις κυβερνήσεις αυτές να ισορροπήσουν μεταξύ των σχέσεών τους με το Ισραήλ και της πίεσης της κοινής γνώμης. Παράλληλα, δυνάμεις όπως το Ιράν και οι παραστρατιωτικοί σύμμαχοί του αξιοποιούν πολιτικά κάθε τέτοιο γεγονός, παρουσιάζοντάς το ως απόδειξη ότι μόνο η στρατιωτική αντιπαράθεση μπορεί να αναχαιτίσει το Ισραήλ.
Σχόλιο 
: Για την ελληνική οικονομία, η συνέχιση μιας σύγκρουσης χωρίς ορατό πολιτικό ορίζοντα λήξης σημαίνει παρατεταμένη αβεβαιότητα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η ενεργειακή ασφάλεια –ιδίως σε ό,τι αφορά τα σχέδια αγωγών, θαλάσσιων ερευνών και υποδομών μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου– επηρεάζεται άμεσα από τον κίνδυνο περιφερειακής ανάφλεξης. Για την Ελλάδα, που επιχειρεί να εδραιωθεί ως κόμβος μεταφοράς ενέργειας και εμπορίου, η θεσμική αποσταθεροποίηση στην Μέση Ανατολή μεταφράζεται σε υψηλότερο ασφάλιστρο κινδύνου για ναυτιλία, επενδύσεις και τουρισμό. Σε αυτό το περιβάλλον, η Αθήνα καλείται να ενισχύσει τις πολυμερείς της συμμαχίες και να επενδύσει σε μηχανισμούς αποκλιμάκωσης, διότι η μακροχρόνια σύγκρουση, ακόμη κι αν δεν αγγίζει άμεσα τα ελληνικά σύνορα, διαμορφώνει δυσμενέστερους όρους χρηματοδότησης και σχεδιασμού για την πραγματική οικονομία.
#Ισραήλ #Χαμάς #Νετανιάχου #ΜέσηΑνατολή #Γάζα
