Η επίσκεψη Πούτιν στο Πεκίνο στις 19-20 Μαΐου συμπίπτει με τα 25 χρόνια της ρωσοκινεζικής συνθήκης φιλίας και έρχεται αμέσως μετά το ταξίδι Τραμπ στην Κίνα. Το ραντεβού κορυφής Μόσχας–Πεκίνου αναμένεται να αποτυπώσει σε επίσημα κείμενα τη νέα ισορροπία ισχύος στην Ευρασία.
Η επιβεβαίωση από το Κρεμλίνο ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στην Κίνα στις 19-20 Μαΐου κλειδώνει ένα ακόμη κρίσιμο επεισόδιο στη σταδιακή θεσμοποίηση του ρωσοκινεζικού άξονα. Το ταξίδι, κατόπιν πρόσκλησης του Σι Τζινπίνγκ, συμπίπτει με την 25η επέτειο της Σινο-Ρωσικής Συνθήκης Φιλίας, σηματοδοτώντας μια μετάβαση από την «τακτική συνεργασία» σε πιο δομημένη στρατηγική σύμπλευση.
Τι σηματοδοτεί η επίσκεψη Πούτιν στο Πεκίνο
Στο επίκεντρο των συνομιλιών Πούτιν–Σι αναμένεται να βρεθούν οι διμερείς σχέσεις, η οικονομία, το εμπόριο και οι διεθνείς κρίσεις, σύμφωνα με το Κρεμλίνο. Η ανακοίνωση προαναγγέλλει την υπογραφή Κοινής Δήλωσης σε ανώτατο επίπεδο, καθώς και σειρά διακρατικών και διαυπουργικών συμφωνιών, εξέλιξη που δείχνει πρόθεση εμβάθυνσης σε θεσμικό βάθος.
Η συγκυρία είναι ενδεικτική: η είδηση έρχεται αμέσως μετά την ολοκλήρωση του ταξιδιού του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο, φωτίζοντας την Κίνα ως κεντρική σκηνή ενός τριγώνου ΗΠΑ–Κίνας–Ρωσίας. Το Πεκίνο επιχειρεί να διατηρήσει ισορροπίες με την Ουάσιγκτον, ενώ ταυτόχρονα θωρακίζει τη σχέση του με τη Μόσχα ως αντιστάθμισμα σε πιθανή επιδείνωση των αμερικανοκινεζικών σχέσεων.
Η Συνθήκη Φιλίας 25 χρόνια μετά: από συμβολισμό σε αλληλεξάρτηση;
Η Σινο-Ρωσική Συνθήκη Φιλίας, που υπογράφηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ξεκίνησε ως πλαίσιο αποφυγής σύγκρουσης και ενίσχυσης εμπιστοσύνης ανάμεσα σε δύο πυρηνικές δυνάμεις με ιστορικές τριβές. Σήμερα, η ίδια συνθήκη λειτουργεί ως ομπρέλα για ενεργειακές, αμυντικές και τεχνολογικές συνεργασίες, με στόχο τη μείωση της εξάρτησης από δυτικά συστήματα πληρωμών, τεχνολογία και αγορές.
Η Μόσχα, υπό το βάρος κυρώσεων και γεωπολιτικής πίεσης από τη Δύση, έχει αυξήσει δραστικά την ενεργειακή της εξωστρέφεια προς την Ασία. Για την Κίνα, η Ρωσία αποτελεί κρίσιμο προμηθευτή ενέργειας και πρώτων υλών, αλλά και γεωπολιτικό εταίρο σε οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης. Η επίσκεψη Πούτιν προσφέρει ευκαιρία αναθεώρησης του πλαισίου αυτής της σχέσης, από απλή σύγκλιση συμφερόντων σε πιο δομημένη αλληλεξάρτηση.
Οικονομία, εμπόριο και παράκαμψη δυτικών περιορισμών
Η ατζέντα για οικονομία και εμπόριο δεν περιορίζεται σε απλή αύξηση διμερών συναλλαγών. Η Ρωσία επιδιώκει μεγαλύτερη χρήση εθνικών νομισμάτων στις συναλλαγές, ενίσχυση διασυνοριακών υποδομών και πρόσβαση σε κινεζική τεχνολογία σε τομείς όπου έχει αποκλειστεί από δυτικές αγορές. Παράλληλα, η Κίνα εξετάζει προσεκτικά τον κίνδυνο δευτερογενών κυρώσεων, προσπαθώντας να χαράξει λεπτή γραμμή ανάμεσα στην οικονομική ευκαιρία και τον θεσμικό κίνδυνο.
Η σταδιακή μετατόπιση του εμπορίου προς διακανονισμούς σε γουάν και ρούβλι, και η ανάπτυξη εναλλακτικών συστημάτων πληρωμών, συνθέτουν μια αργή αλλά σταθερή προσπάθεια αποδολαριοποίησης σε περιφερειακό επίπεδο. Αν και οι άμεσες επιπτώσεις στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα είναι περιορισμένες, το θεσμικό προηγούμενο που δημιουργείται μπορεί, σε βάθος χρόνου, να ενισχύσει την τάση πολυνομισματικού διεθνούς συστήματος.
Γεωπολιτικές κρίσεις και η διαμόρφωση «ευρασιατικού μπλοκ»
Στις «επείγουσες διεθνείς κρίσεις» που αναφέρει το Κρεμλίνο περιλαμβάνονται οι συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας, η αντιπαράθεση με τη Δύση και η ασφάλεια στον Ινδο-Ειρηνικό. Η Μόσχα χρειάζεται πολιτική κάλυψη και αγορές· το Πεκίνο χρειάζεται σταθερό βόρειο γείτονα που να μην απορροφά αμυντικούς πόρους και διπλωματικό κεφάλαιο.
Η διακύβευση είναι η σταδιακή συγκρότηση ενός άτυπου «ευρασιατικού μπλοκ» που δεν ταυτίζεται με κλασικές συμμαχίες τύπου ΝΑΤΟ, αλλά λειτουργεί ως πλατφόρμα συντονισμού σε ενέργεια, υποδομές, τεχνολογία και διεθνείς οργανισμούς. Η επίσκεψη Πούτιν στην Κίνα, με την υπογραφή νέων κειμένων, μπορεί να αποτελέσει ακόμη ένα βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση, ενισχύοντας την εικόνα ενός κόσμου με πολλαπλά κέντρα ισχύος.
Σχόλιο 
: Για την ελληνική οικονομία, η εμβάθυνση του ρωσοκινεζικού άξονα σημαίνει σταδιακή αναδιάταξη εμπορικών και ενεργειακών ροών στην Ευρασία, με διττές συνέπειες. Από τη μία, ενισχύεται η πίεση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιταχύνει την ενεργειακή διαφοροποίηση και τις εναλλακτικές υποδομές, κάτι που ευνοεί επενδύσεις σε λιμάνια, αποθήκευση και πράσινη ενέργεια στην Ελλάδα. Από την άλλη, η παράκαμψη παραδοσιακών διαύλων μέσω νέων χερσαίων και θαλάσσιων διαδρομών Ρωσίας–Κίνας μπορεί να εντείνει τον ανταγωνισμό για τον ρόλο των ελληνικών λιμανιών ως πυλών εισόδου στην ευρωπαϊκή αγορά, απαιτώντας πιο συνεκτική εθνική στρατηγική στις μεταφορές, τη ναυτιλία και τη βιομηχανική πολιτική.
#Ρωσία #Κίνα #Πούτιν #ΣιΤζινπίνγκ #Γεωπολιτική
