Άλλη μια εβδομάδα, άλλη μια «έκτακτη» σύσκεψη. Το G7 συγκαλεί διαδοχικές συνεδριάσεις για τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: δηλώσεις, ανησυχία και ελάχιστη ουσία.
Οι υπουργοί Οικονομικών, Ενέργειας και οι κεντρικοί τραπεζίτες των χωρών του G7 συναντώνται ξανά, αυτή τη φορά διαδικτυακά, σε μια προσπάθεια συντονισμού. Είναι η τέταρτη αντίστοιχη συνάντηση από την έναρξη της κρίσης. Το πρόβλημα είναι ότι η «κόπωση συσκέψεων» έχει ήδη γίνει εμφανής – και οι αγορές το έχουν καταλάβει.
Πολύς συντονισμός, λίγη δράση
Η πρώτη συνεδρίαση στις αρχές Μαρτίου κατέληξε σε μια γενική δέσμευση για «παρακολούθηση της κατάστασης» και καλύτερο συντονισμό. Η αγορά αντέδρασε άμεσα: απογοήτευση.
Ακολούθησε νέα συνάντηση των υπουργών Ενέργειας, με στόχο τη χρήση αποθεμάτων σε συνεργασία με τον Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας. Βραχυπρόθεσμα υπήρξε κάποια ανακούφιση, αλλά χωρίς διάρκεια.
Το αποτέλεσμα; Οι αγορές ενέργειας συνέχισαν να κινούνται με έντονη μεταβλητότητα και οι τιμές πετρελαίου κατέγραψαν από τις μεγαλύτερες ημερήσιες διακυμάνσεις των τελευταίων ετών.
Το πραγματικό πρόβλημα: δεν υπάρχει κοινή γραμμή
Η βασική αδυναμία του G7 δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική.
Η στρατηγική «America First» του Donald Trump έχει διαβρώσει τη συνοχή της ομάδας. Οι ΗΠΑ κινούνται με δικά τους κριτήρια, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ενεργειακή ασφάλεια και τη διπλωματία.
Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει για διπλωματική λύση, με την επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής Kaja Kallas να δηλώνει ξεκάθαρα ότι «η λύση μπορεί να είναι μόνο διπλωματική». Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει ενιαίο εργαλείο για να επιβληθεί αυτή η στρατηγική.
Αγορές: δεν περιμένουν άλλο
Οι αγορές έχουν ήδη βγάλει το συμπέρασμα τους. Ο δείκτης μεταβλητότητας CBOE Volatility Index παραμένει αυξημένος, αντανακλώντας την αβεβαιότητα.
Η πραγματικότητα είναι απλή: όταν δεν υπάρχει σαφής πολιτική κατεύθυνση, το ρίσκο τιμολογείται. Και σήμερα τιμολογείται ακριβά.
Το G7 χάνει ρόλο
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το G7 μπορεί να λύσει την κρίση. Είναι αν παραμένει relevant.
Μετά την αποχώρηση της Ρωσία το 2014 και τη μετάβαση από G8 σε G7, η επιρροή του σχήματος έχει μειωθεί. Οι μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών – από την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μέχρι τον πόλεμο στο Ιράν – δεν αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά μέσω αυτού του μηχανισμού.
Παράλληλα, αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ινδία βρίσκονται εκτός του πλαισίου, περιορίζοντας την παγκόσμια επιρροή του G7.
Συμπέρασμα
Οι συνεχείς «έκτακτες» συναντήσεις χωρίς συγκεκριμένες αποφάσεις δεν καθησυχάζουν ούτε τις αγορές ούτε τις κυβερνήσεις. Αντίθετα, ενισχύουν την αίσθηση αδυναμίας.
SBC Analysis
Το G7 λειτουργεί πλέον περισσότερο ως φόρουμ δηλώσεων παρά ως μηχανισμός λήψης αποφάσεων. Σε ένα περιβάλλον όπου η γεωπολιτική καθορίζει την οικονομία, αυτό δεν αρκεί. Οι αγορές δεν χρειάζονται άλλες συναντήσεις. Χρειάζονται κατεύθυνση. Και αυτή τη στιγμή, απλά δεν υπάρχει.
