Η επόμενη εβδομάδα δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη γεωπολιτικό checkpoint. Είναι μια δοκιμασία αντοχής για το παγκόσμιο σύστημα, καθώς η συνάντηση μεταξύ Ηνωμένες Πολιτείες και Κίνα στο Πεκίνο πραγματοποιείται υπό τη βαριά σκιά της ενεργειακής κρίσης που έχει δημιουργηθεί γύρω από το Στενό του Ορμούζ.
Η αγορά έχει ήδη μετακινηθεί από το αφήγημα της διαταραχής ροών σε ένα πιο σύνθετο καθεστώς όπου τα αποθέματα καθορίζουν την ισορροπία. Η Κίνα έχει χτίσει ένα τεράστιο ενεργειακό buffer, το οποίο λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στις διακυμάνσεις αλλά και ως εργαλείο γεωπολιτικής επιρροής. Με απλά λόγια, το Πεκίνο δεν απορροφά απλώς το σοκ. Το διαχειρίζεται.
Από την άλλη πλευρά, η Ουάσιγκτον συνεχίζει να επιχειρεί έλεγχο μέσω κυρώσεων και πίεσης στις ροές. Το πρόβλημα είναι ότι το σύστημα έχει ήδη αρχίσει να παρακάμπτει τους κανόνες. Οι λεγόμενοι “teapot” διυλιστές στην Κίνα λειτουργούν ως παράλληλος μηχανισμός εισαγωγών ιρανικού πετρελαίου, αποδυναμώνοντας στην πράξη την αποτελεσματικότητα των αμερικανικών περιορισμών. Αυτό δεν είναι απλώς ένα loophole. Είναι ένδειξη ότι η αγορά ενέργειας κατακερματίζεται.
Οι αγορές έχουν ήδη τιμολογήσει αυτή τη μετάβαση. Τα ασφάλιστρα στη ναυτιλία παραμένουν αυξημένα, οι τιμές ενέργειας κινούνται σε υψηλά επίπεδα παρά τις διορθώσεις, ενώ οι αγορές ομολόγων αρχίζουν να ενσωματώνουν πιο επίμονο πληθωρισμό. Το μήνυμα είναι σαφές: το σοκ δεν θεωρείται προσωρινό. Θεωρείται δομικό.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η συνάντηση Τραμπ–Σι δεν αφορά πλέον δασμούς, τεχνητή νοημοσύνη ή σπάνιες γαίες. Το πραγματικό διακύβευμα είναι ποιος ελέγχει την ενεργειακή σταθερότητα του πλανήτη. Η Κίνα αγοράζει χρόνο μέσω αποθεμάτων. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλουν πειθαρχία μέσω πίεσης. Το Ιράν κρατά το choke point ενεργό. Καμία πλευρά δεν έχει πλήρη έλεγχο και αυτό ακριβώς δημιουργεί το ρίσκο.
Αν δεν υπάρξει χειροπιαστό αποτέλεσμα, η αγορά θα κινηθεί μόνη της. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη μεταβλητότητα, υψηλότερα ενεργειακά premiums και αυξημένη πίεση σε νομίσματα και αναδυόμενες οικονομίες. Δεν μιλάμε για μια κλασική ενεργειακή κρίση. Μιλάμε για αναδιάταξη ισχύος με εργαλείο την ενέργεια.
SBC Σχόλιο: Η αγορά έχει ήδη βγάλει verdict πριν ξεκινήσει η διαπραγμάτευση. Όποιος ελέγχει τα αποθέματα, ελέγχει τον χρόνο. Και όποιος ελέγχει τον χρόνο, ελέγχει το παιχνίδι. Η Κίνα αυτή τη στιγμή παίζει με στρατηγικό βάθος, ενώ οι ΗΠΑ κινούνται πιο τακτικά. Το κρίσιμο δεν είναι αν θα ανοίξει το Στενό του Ορμούζ, αλλά ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο ένα περιβάλλον ακριβής ενέργειας και υψηλής μεταβλητότητας. Εκεί θα κριθεί ο πραγματικός νικητής.
