Η εκτόξευση των Πρασίνων υπό τον Zack Polanski αναζωπυρώνει τη συζήτηση για τη βρετανική αριστερά. Το φάντασμα της ήττας του Τζέρεμι Κόρμπιν λειτουργεί ως προειδοποίηση.
Η άνοδος του Zack Polanski στην ηγεσία των Βρετανών Πρασίνων έχει ανοίξει έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης στο ήδη πολωμένο πολιτικό σκηνικό του Ηνωμένου Βασιλείου. Η προσπάθειά του να μετατρέψει το κόμμα σε μαζικό, ριζοσπαστικό φορέα της αριστεράς φέρνει αναπόφευκτα συγκρίσεις με το εγχείρημα του Τζέρεμι Κόρμπιν στους Εργατικούς την περίοδο 2015‑2019 – και ταυτόχρονα ξυπνά τους ίδιους μηχανισμούς αποδόμησης από το πολιτικο‑μιντιακό κατεστημένο.
Η σύγκρουση δύο μπλοκ εξουσίας
Ο αρθρογράφος περιγράφει μια μακρόχρονη, συχνά αθέατη σύγκρουση: από τη μία, εκατομμύρια νέοι και αριστερόστροφοι Βρετανοί, με επιδεινούμενες οικονομικές προοπτικές, αυξανόμενο άγχος για την κλιματική κρίση και βαθιά αποστροφή προς τους πολέμους των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Πρόκειται για το ακροατήριο που ενθουσιάστηκε με την προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης των Εργατικών υπό τον Κόρμπιν και σήμερα στρέφεται στους Πράσινους του Polanski, που υπόσχονται μια πιο ίση, βιώσιμη και ηθική εξωτερική πολιτική.
Απέναντι βρίσκεται μια ετερόκλητη αλλά ισχυρή συμμαχία: δεξιά μέσα ενημέρωσης, η δεξιά πτέρυγα των Εργατικών, οι Συντηρητικοί, εταιρικά λόμπι, υπερασπιστές της «ειδικής σχέσης» Λονδίνου‑Ουάσιγκτον και του Ισραήλ, καθώς και κεντρώοι σχολιαστές και τμήματα του κρατικού μηχανισμού. Κεντρικός στόχος τους, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι η διατήρηση του status quo, ακόμη και με σκληρές εκστρατείες δυσφήμησης εναντίον όποιου αμφισβητεί τις οικονομικές και γεωπολιτικές σταθερές.
Το φάντασμα του αντισημιτισμού και η δοκιμασία Polanski
Ο Κόρμπιν αποδυναμώθηκε σταδιακά μέσω κατηγοριών ότι αποτελεί «επικίνδυνο εξτρεμιστή» που απειλεί την ασφάλεια και την οικονομία, αλλά και ότι ανέχεται τον αντισημιτισμό και την τρομοκρατία. Παρά το αντιρατσιστικό του παρελθόν, μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης πείστηκε πως ενσαρκώνει διαίρεση και προκατάληψη.
Παρόμοιο σχήμα φαίνεται να επαναλαμβάνεται. Μόλις οκτώ μήνες μετά την εκλογή του, ο Polanski και οι Πράσινοι κατηγορούνται ήδη από συντηρητικά έντυπα ως «τρελοί, κακοί και επικίνδυνοι», με αναφορές σε «εκκεντρικές προτάσεις», «ενδημικό αντισημιτισμό» και «οικονομικό αναλφαβητισμό». Η αντίδρασή του σε επιθέσεις στο Golders Green και η καθυστέρηση αντιμετώπισης υποψηφίων με αντισημιτικές δηλώσεις παρουσιάζονται ως η πρώτη μεγάλη κρίση της ηγεσίας του, με τους Εργατικούς να τον χαρακτηρίζουν «ανίκανο να ηγηθεί οποιουδήποτε κόμματος» και τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν πτώση της δημοφιλίας του.
Κληρονομιά Κόρμπιν, στρατηγική Πρασίνων και συμμαχίες
Οι Πράσινοι προσελκύουν πλέον μαζικά πρώην Κορμπινικούς – από απλούς ψηφοφόρους μέχρι γνωστές προσωπικότητες της αριστεράς. Αυτό τους δίνει πολύτιμη εμπειρία για το πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί υπονόμευσης, αλλά ταυτόχρονα κινδυνεύουν να χάσουν την παλαιότερη εικόνα του «ήπιου» κόμματος που μπορούσε να μιλά και σε ριζοσπάστες και σε αγροτικούς συντηρητικούς. Ήδη εμφανίζονται εσωτερικές γκρίνιες για «στρατολόγηση μαχητικών στοιχείων», τις οποίες η δεξιά δημοσιογραφία αξιοποιεί.
Ο Polanski, πρώην Φιλελεύθερος Δημοκράτης και παλαιός επικριτής του Κόρμπιν, εμφανίζεται σήμερα ως κριτικός αλλά θετικός απέναντι στην κληρονομιά του. Αντλεί διδάγματα από μορφές όπως ο Τόνι Μπεν: οι ριζοσπάστες πρέπει να αμφισβητούν σταθερά, αλλά με σαφήνεια και αυτοπεποίθηση, τα συντηρητικά ερωτήματα των κυρίαρχων μέσων. Παράλληλα, οφείλουν να είναι πολύ πιο επιθετικοί στην αντεπίθεση – να μετατοπίζουν τη συζήτηση από τις δικές τους αδυναμίες στις κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές κρίσεις που παράγει ο κυρίαρχος καπιταλισμός.
Καθοριστικό, τέλος, θα είναι αν οι Πράσινοι καταφέρουν εκεί όπου απέτυχε ο Κόρμπιν: στη συγκρότηση συμμαχιών. Μετά τις επερχόμενες εκλογές, η πιθανότητα συνεργασιών σε τοπικό και εθνικό επίπεδο με ένα αποδυναμωμένο αλλά αναγκαίο Εργατικό Κόμμα μπορεί να αποδειχθεί το μόνο ανάχωμα στην άνοδο της δεξιάς και του κόμματος Reform. Η αποτυχία σε αυτό το πεδίο θα άφηνε, για ακόμη μία δεκαετία, την αριστερά στο περιθώριο και θα άνοιγε τον δρόμο στην οργισμένη δεξιά μειοψηφία.
Σχόλιο 
: Η βρετανική εμπειρία είναι προειδοποίηση για κάθε ευρωπαϊκή αριστερά: χωρίς πειθαρχημένη στρατηγική απέναντι στα μίντια, προληπτική διαχείριση ευαίσθητων θεμάτων όπως ο αντισημιτισμός και ρεαλιστικές συμμαχίες, ακόμη και τα πιο δυναμικά ριζοσπαστικά εγχειρήματα κινδυνεύουν να συνθλιβούν από το κατεστημένο πριν αποκτήσουν πραγματική εξουσία.
#Βρετανία #ΠράσινοΚόμμα #Polanski #Corbyn #Εργατικοί #Αριστερά
