Η ηγεσία του Κιρ Στάρμερ βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης, με κορυφαίους υπουργούς να αποστασιοποιούνται και την κοινή γνώμη να γυρίζει την πλάτη. Πίσω από την προσωπική φθορά, όμως, αναδεικνύεται μια βαθύτερη ιδεολογική κρίση του Εργατικού Κόμματος.
Η βρετανική πολιτική σκηνή εισέρχεται σε νέα φάση αστάθειας, καθώς ο πρωθυπουργός και ηγέτης των Εργατικών, Κιρ Στάρμερ, μοιάζει να βρίσκεται στις τελευταίες ημέρες της ηγεσίας του. Η εντεινόμενη εσωκομματική ανταρσία, με υπουργούς πρώτης γραμμής και κορυφαία στελέχη να ζητούν ανοιχτά χρονοδιάγραμμα αποχώρησης, έχει μετατρέψει την Ντάουνινγκ Στριτ σε πολιτικό οχυρό υπό πολιορκία.
Εξέγερση στην κορυφή και κατάρρευση δημοφιλίας
Η λίστα όσων αμφισβητούν πλέον ευθέως τον Στάρμερ δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες φωνές. Η πρώην αντιπρωθυπουργός Άντζελα Ρέινερ, η υπουργός Εξωτερικών Γιβέτ Κούπερ, η υπουργός Εσωτερικών Σαμπάνα Μαχμούντ, ο ηγέτης των Εργατικών στη Σκωτία Άνας Σάρουαρ, συνδικαλιστές ηγέτες, μέλη της Βουλής των Λόρδων και μεγάλος αριθμός βουλευτών έχουν αποστασιοποιηθεί ή ζητούν ευθέως αλλαγή ηγεσίας.
Την ίδια ώρα, οι δημοσκοπήσεις είναι αμείλικτες: μόλις το 19% των πολιτών δηλώνει θετική άποψη για τον Στάρμερ, ένδειξη βαθιάς φθοράς για έναν πρωθυπουργό που εξελέγη με σαρωτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι αλλεπάλληλες «ομιλίες επανεκκίνησης» της πρωθυπουργίας του, μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, όχι μόνο δεν ανέτρεψαν την εικόνα, αλλά ενίσχυσαν την αίσθηση στρατηγικής αμηχανίας.
Χαμένη ευκαιρία και ιδεολογικό κενό στους Εργατικούς
Η κριτική που διατυπώνεται από την αρθρογραφία αλλά και από τμήματα του κόμματος δεν περιορίζεται στο πρόσωπο του Στάρμερ. Η αποτυχία της κυβέρνησής του αποδίδεται σε μια βαθύτερη άρνηση να αντιμετωπιστούν οι ρίζες των βρετανικών προβλημάτων: η εκρηκτική ανισότητα πλούτου, η κρίση στο σύστημα υγείας, το μεταναστευτικό και το άσυλο, τα δικαιώματα μειονοτήτων.
Αντί για μια συνεκτική, αναδιανεμητική ατζέντα, οι Εργατικοί κατηγορούνται ότι μετακινήθηκαν δεξιότερα σε ζητήματα όπως η μετανάστευση και τα κοινωνικά επιδόματα, ενώ απέτυχαν να επικοινωνήσουν αποτελεσματικά ακόμη και τις θετικές πτυχές της πολιτικής τους, όπως οι μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά. Η στενότητα του προγράμματος, σε συνδυασμό με τους αυστηρούς αυτοεπιβαλλόμενους δημοσιονομικούς κανόνες της υπουργού Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς, αφήνει ελάχιστο χώρο για ουσιαστικές παρεμβάσεις.
Ανακύκλωση προσώπων και ο φόβος μιας δεξιάς παλινδρόμησης
Η απόφαση του Στάρμερ να καλέσει στο προσκήνιο ιστορικές φιγούρες του κόμματος, όπως ο πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν και η βετεράνος βουλευτής Χάριετ Χάρμαν, ερμηνεύεται ως ένδειξη προσκόλλησης στην εικόνα και όχι στην ουσία. Αντί για νέο πολιτικό σχέδιο, το Μέγαρο της Ντάουνινγκ προσφέρει φωτογραφίες με παλαιούς ηγέτες, επιβεβαιώνοντας την εντύπωση ενός κόμματος που ανακυκλώνει το παρελθόν του.
Παράλληλα, η δημόσια συζήτηση για πιθανούς διαδόχους – από τον Άντι Μπέρναμ μέχρι τον Έντ Μίλιμπαντ – υπογραμμίζει τον κίνδυνο η αλλαγή ηγεσίας να περιοριστεί σε μια εναλλαγή προσώπων χωρίς ιδεολογική ανασυγκρότηση. Στο φόντο αυτό, η άνοδος της δεξιάς, με τη μετατόπιση του πολιτικού κέντρου και την ενίσχυση δυνάμεων όπως το Reform UK, τροφοδοτεί φόβους για περαιτέρω αποδόμηση δικαιωμάτων εργαζομένων και ευάλωτων ομάδων.
Το παράθυρο τριετίας και η προετοιμασία για το χειρότερο
Ακόμη και αν ο Στάρμερ αποχωρήσει άμεσα, ο διάδοχός του θα έχει το πολύ τρία χρόνια έως τις επόμενες εκλογές για να επιφέρει απτά αποτελέσματα σε μια κοινωνία κουρασμένη από κρίσεις και διαδοχικές απογοητεύσεις. Η κυριαρχία του δεξιού Τύπου και η ευνοϊκή μεταχείριση προς λαϊκιστικές φωνές καθιστούν ακόμη δυσκολότερη την προώθηση μιας φιλόδοξης, προοδευτικής ατζέντας.
Στο μεταξύ, η αίσθηση ανασφάλειας στην κοινωνία είναι τόσο έντονη ώστε πολλοί Βρετανοί στρέφονται σε πρακτικές «prepping», αποθηκεύοντας μετρητά και τρόφιμα, ως ένστικτο αυτοπροστασίας απέναντι σε ένα αβέβαιο πολιτικό και οικονομικό μέλλον. Η εικόνα αυτή λειτουργεί ως σκληρός καθρέφτης για μια χώρα που, αντί να σχεδιάζει μακροπρόθεσμη σταθερότητα, προετοιμάζεται για το επόμενο σοκ.
Σχόλιο 
: Η κρίση Στάρμερ δεν είναι απλώς προσωπική αποτυχία, αλλά σύμπτωμα ενός κεντροαριστερού χώρου που δυσκολεύεται να διατυπώσει πειστική, ριζοσπαστική απάντηση στην ανισότητα και τον λαϊκισμό. Για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της Αθήνας, η βρετανική αστάθεια υπενθυμίζει ότι χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα, ακόμη και οι μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες εξανεμίζονται γρήγορα.
#Starmer #Εργατικοί #Βρετανία #πολιτική
