Ο Νίκος Πλακιάς κατηγορεί ευθέως τη Μαρία Καρυστιανού ότι με ελλιπές κατηγορητήριο άνοιξε τον δρόμο για την αθώωση Καραμανλή. Θέτει ζήτημα υποκρισίας και πολιτικής εκμετάλλευσης της τραγωδίας των Τεμπών.
Μια ιδιαίτερα σκληρή δημόσια επίθεση εξαπέλυσε ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας που έχασε τις δίδυμες κόρες και την ανιψιά του στο δυστύχημα των Τεμπών, κατά της Μαρίας Καρυστιανού, πρώην προέδρου του συλλόγου συγγενών θυμάτων και πλέον επικεφαλής νεοσύστατου πολιτικού κόμματος. Ο Πλακιάς της αποδίδει ότι, μέσω ελλιπούς κατηγορητηρίου στη δίκη των Τεμπών, συνέβαλε ώστε ο πρώην υπουργός Κώστας Αχ. Καραμανλής να παραπεμφθεί μόνο για πλημμέλημα.
Καταγγελίες για «αθωωτικό» κατηγορητήριο και πολιτική στόχευση
Σε σειρά αναρτήσεών του, ο Πλακιάς υποστηρίζει ότι ο Σύλλογος –με πρόεδρο τότε τη Μαρία Καρυστιανού– κατέθεσε κατηγορητήριο «ελλιπέστατο και χωρίς καμία σχέση με τα σοβαρά θέματα», το οποίο, όπως λέει, λειτούργησε στην πράξη ως «αθωωτικό» για τον πρώην υπουργό. Συνδέει την επιλογή αυτή με την απόφαση για προανακριτική επιτροπή στη Βουλή, όπου, λόγω κυβερνητικής πλειοψηφίας, το αποτέλεσμα ήταν να αντιμετωπίσει ο Καραμανλής κατηγορία σε βαθμό πλημμελήματος.
Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι είχε προειδοποιήσει τότε πως «πάτε να κάψετε την υπόθεση», κατηγορώντας κόμματα της αντιπολίτευσης ότι ακολούθησαν άκριτα την πρόταση του Συλλόγου, επιδιώκοντας –κατά την άποψή του– τη δημοσιότητα που συγκέντρωνε η Καρυστιανού και όχι την ουσιαστική απόδοση ευθυνών. Σήμερα, σημειώνει με νόημα, τα ίδια πρόσωπα δηλώνουν παράσταση υποστήριξης κατηγορίας για «αναβάθμιση» της κατηγορίας του Καραμανλή, κάτι που ο ίδιος χαρακτηρίζει «υποκρισία».
Αιχμές για την ίδρυση κόμματος και την αντιπολίτευση
Αφορμή για την έκρηξη του Πλακιά αποτέλεσε ανάρτηση του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού, ο οποίος χαιρέτισε την ίδρυση του κόμματος της Καρυστιανού και, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται ο Πλακιάς, φέρεται να αναλαμβάνει και ρόλο εκπροσώπου Τύπου. Ο Πλακιάς απάντησε προσφέροντας να του εξηγήσει «με στοιχεία, φωτογραφίες, βίντεο και έγγραφα» τα «άγνωστα αίτια» του εγκλήματος και της συγκάλυψης.
Παράλληλα, επιτίθεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης που, όπως αναφέρει, «τρέχανε μαζί της για φωτογραφίες και στην Ευρώπη» και τώρα «εξαφανίστηκαν» μετά την ανακοίνωση του νέου κόμματος. Θέτει ευθέως το ερώτημα αν η Καρυστιανού «ετοίμαζε από τότε το πολιτικό της εγχείρημα χωρίς πραγματικά να νοιάζεται για την απόδοση ευθυνών σε πολιτικούς».
Σε κριτικές χρηστών ότι με τη στάση του «δίνει λαβή στη ΝΔ», ο Πλακιάς απαντά πως ενεργεί «με σεβασμό, προσοχή και αποδείξεις», δηλώνοντας ότι δεν θα κινηθεί «ala carte» ανάλογα με το ποιος ωφελείται πολιτικά. Καταλήγει με τη φράση ότι «ο καθένας θα κοιμηθεί όπως έστρωσε», φωτογραφίζοντας τη στάση της Καρυστιανού στο παρελθόν και το σήμερα.
Σχόλιο
: Η μετωπική σύγκρουση Πλακιά – Καρυστιανού φωτίζει το βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό του κινήματος των θυμάτων των Τεμπών και μεταφέρει τη σύγκρουση από τις δικαστικές αίθουσες στο πεδίο της πολιτικής αξιοποίησης της τραγωδίας. Οι καταγγελίες για ελλιπές κατηγορητήριο και για στρατηγικές επιλογές που ευνόησαν την ήπια νομική μεταχείριση του πρώην υπουργού, αν επιβεβαιωθούν, θα αναδείξουν σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο θεσμικοί και πολιτικοί παράγοντες διαχειρίστηκαν μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες εθνικές τραγωδίες. Ταυτόχρονα, η ίδρυση κόμματος από κεντρικό πρόσωπο του αγώνα των συγγενών ανατροφοδοτεί τις υποψίες περί εργαλειοποίησης του πένθους, επιτείνοντας την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι τόσο στην πολιτική τάξη όσο και στους ενδιάμεσους «εκπροσώπους» του δημόσιου θυμού.






