Με αφορμή τις δηλώσεις του Ταλ Ντίλιαν, το ΚΚΕ κατηγορεί την κυβέρνηση της ΝΔ και διαχρονικά τις κυβερνήσεις ότι αξιοποιούν ιδιωτικά κατασκοπευτικά λογισμικά με θεσμική κάλυψη. Θέτει ζήτημα εμπιστοσύνης προς το «κράτος δικαίου» της ΕΕ και καλεί σε πολιτική συμπόρευση με το κόμμα.
Το ΚΚΕ επανέρχεται στο ζήτημα των παρακολουθήσεων, αξιοποιώντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Ταλ Ντίλιαν για τη δράση ιδιωτικών εταιρειών που εμπορεύονται κατασκοπευτικά λογισμικά. Το κόμμα υποστηρίζει ότι επιβεβαιώνεται μια ήδη γνωστή πραγματικότητα: η συστηματική τροφοδότηση κρατικών αρχών με τέτοια εργαλεία, στο πλαίσιο ενός θεσμικού πλαισίου που επιτρέπει και νομιμοποιεί τη χρήση τους.
Τι καταλογίζει το ΚΚΕ στην κυβέρνηση και τις κρατικές αρχές
Στο σχόλιό του, το ΚΚΕ περιγράφει ένα πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε ιδιωτικές εταιρείες και κρατικούς μηχανισμούς, όπου τα κατασκοπευτικά λογισμικά παρουσιάζονται ως εργαλείο για «αντιλαϊκούς σκοπούς». Κατά την εκτίμηση του κόμματος, στο επίκεντρο των στοχεύσεων βρίσκεται ο «εχθρός λαός», διατυπώνοντας την άποψη ότι η παρακολούθηση δεν είναι εξαίρεση, αλλά δομικό στοιχείο της λειτουργίας του κράτους.
Η κυβέρνηση της ΝΔ εμφανίζεται από το ΚΚΕ ως ο σημερινός πολιτικός διαχειριστής ενός ήδη διαμορφωμένου πλαισίου, το οποίο, σύμφωνα με το κόμμα, αξιοποιείται για να ενισχύεται η επιτήρηση και η καταστολή. Η κριτική δεν περιορίζεται σε επιμέρους πρακτικές, αλλά στο συνολικό θεσμικό υπόβαθρο που επιτρέπει τη χρήση τέτοιων λογισμικών από τις κρατικές υπηρεσίες.
Ευρωπαϊκό «κράτος δικαίου» και διαχρονική πολιτική ευθύνη
Κεντρικό σημείο της παρέμβασης του ΚΚΕ είναι η αναφορά στο «κράτος δικαίου» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο παρουσιάζεται ως θεσμικό πλαίσιο που σφραγίζει και νομιμοποιεί τις πρακτικές παρακολούθησης. Το κόμμα υποστηρίζει ότι αυτό το πλαίσιο δεν είναι ουδέτερο, αλλά επιτρέπει σε ιδιώτες και κρατικούς παράγοντες να επικαλούνται τη νομιμότητα για να δικαιολογούν την ύπαρξη και χρήση των κατασκοπευτικών εργαλείων.
Στο ίδιο πνεύμα, το ΚΚΕ αποδίδει διαχρονική ευθύνη σε «όλες τις κυβερνήσεις», αλλά και σε «παλιά και ‘νέα’ κόμματα», καθώς και σε πρώην πρωθυπουργούς, οι οποίοι –κατά την εκτίμησή του– έχουν στηρίξει ή αποδεχθεί το θεσμικό πλαίσιο των παρακολουθήσεων. Η κριτική αυτή μετατοπίζει τη συζήτηση από το επίπεδο ενός μεμονωμένου σκανδάλου σε μια συνολικότερη θεσμική και πολιτική επιλογή.
Το σκάνδαλο υποκλοπών ως απόδειξη κρίσης εμπιστοσύνης
Αναφερόμενο ειδικά στο σκάνδαλο των υποκλοπών, το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν την άποψη πως ο λαός δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις και στα κόμματα που υπηρετούν, όπως λέει, τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της ΕΕ. Η υπόθεση των υποκλοπών αντιμετωπίζεται όχι ως μεμονωμένη παρεκτροπή, αλλά ως σύμπτωμα ενός συστήματος όπου η παρακολούθηση θεωρείται θεσμικά ανεκτή.
Στο ίδιο πλαίσιο, το κόμμα περιγράφει το σημερινό κράτος ως δομή που «έχει στο DNA του την καταστολή» και το δόγμα «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων». Με αυτόν τον τρόπο, η πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρεται από το επίπεδο της διαχείρισης ενός σκανδάλου στην κριτική του ίδιου του μοντέλου οργάνωσης της κρατικής εξουσίας.
Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ και η έννοια της «συμπόρευσης»
Απέναντι σε αυτή την εικόνα, το ΚΚΕ δεν περιορίζεται σε καταγγελία, αλλά προβάλλει τη δική του πολιτική πρόταση. Καλεί τους πολίτες «σε συμπόρευση» με το κόμμα, με στόχο –όπως αναφέρει– την ενίσχυση της πάλης ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου και στο σημερινό σύστημα. Η έννοια της συμπόρευσης εδώ λειτουργεί ως κάλεσμα για πολιτική και κοινωνική κινητοποίηση, πέρα από την εκλογική στήριξη.
Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται στη σταθερή στρατηγική του ΚΚΕ να συνδέει επιμέρους σκάνδαλα με τη συνολική κριτική του στον τρόπο λειτουργίας του κράτους και των θεσμών. Το ζήτημα των παρακολουθήσεων αξιοποιείται ως παράδειγμα για να αναδειχθεί, κατά την εκτίμηση του κόμματος, η σύγκρουση ανάμεσα στα λαϊκά δικαιώματα και στις επιλογές που αποδίδει στις κυβερνήσεις και στην ΕΕ.
Σχόλιο 
: Η παρέμβαση του ΚΚΕ επαναφέρει στο προσκήνιο το κρίσιμο ερώτημα των ορίων της κρατικής επιτήρησης σε μια εποχή όπου τα ψηφιακά εργαλεία επιτρέπουν τεχνικά την παρακολούθηση σχεδόν των πάντων. Για τον πολίτη, το διακύβευμα δεν είναι αφηρημένο: αφορά την προστασία της ιδιωτικής ζωής, την ασφάλεια των επικοινωνιών, αλλά και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς που υποτίθεται ότι εγγυώνται αυτά τα δικαιώματα. Όταν ένα κοινοβουλευτικό κόμμα υποστηρίζει ότι η παρακολούθηση έχει μετατραπεί σε «κανονικότητα» με θεσμική κάλυψη, η συζήτηση μετατοπίζεται από το «ποιος παρακολουθούσε ποιον» στο «ποιο πλαίσιο επιτρέπει να παρακολουθούνται όλοι». Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τις υποκλοπές δεν θα κλείσει με την τυπική διερεύνηση ενός σκανδάλου, αλλά θα συνεχίσει να λειτουργεί ως πεδίο σύγκρουσης για το ποιος ελέγχει την πληροφορία, πώς λογοδοτούν οι κρατικοί μηχανισμοί και ποιον τελικά υπηρετούν οι κανόνες του λεγόμενου «κράτους δικαίου».
#ΚΚΕ #ΝΔ #υποκλοπές #παρακολουθήσεις #ΕΕ
