Η πολιτική διαπραγματεύσεων τίθεται ξανά στο περιθώριο, καθώς το Κρεμλίνο χαρακτηρίζει τις τελευταίες ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη ως απόδειξη ότι το Κίεβο δεν επιδιώκει συνομιλίες. Ο Ντμίτρι Πεσκόφ συνδέει δημόσια τα πλήγματα σε στόχους στη Μόσχα με την ευρύτερη στάση της Ουκρανίας, ενώ ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι τα παρουσιάζει ως «δίκαιη απάντηση» στα ρωσικά πλήγματα.
Η πολιτική διαπραγματεύσεων τίθεται εκ των πραγμάτων στο περιθώριο μετά τις νέες ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε στόχους στη Μόσχα, που το Κρεμλίνο παρουσιάζει ως απόδειξη αδιαλλαξίας του Κιέβου. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι «το καθεστώς του Κιέβου συνεχίζει την πολιτική του» και ότι «αυτή δεν είναι πολιτική για διαπραγματεύσεις», επιλέγοντας να συνδέσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις με το διπλωματικό πεδίο.
Πώς επηρεάζει η πολιτική διαπραγματεύσεων τη ρητορική Μόσχας και Κιέβου;
Η δημόσια τοποθέτηση Πεσκόφ σηματοδοτεί ότι η Μόσχα χρησιμοποιεί τις ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη ως επιχείρημα για να εμφανίσει το Κίεβο ως μη διατεθειμένο σε συνομιλίες. Την ίδια στιγμή, η ουκρανική ηγεσία, με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να κάνει λόγο για «δίκαιη απάντηση» στα ρωσικά πλήγματα, επιχειρεί να νομιμοποιήσει τις επιθέσεις ως αντίμετρο και όχι ως κλιμάκωση.
Το πλήγμα σε διυλιστήριο πετρελαίου στη Μόσχα, μεταξύ άλλων στόχων, δείχνει ότι η Ουκρανία επιλέγει να πλήξει κρίσιμες υποδομές, κάτι που η ρωσική πλευρά αξιοποιεί επικοινωνιακά για να υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει πρόσφορο έδαφος για διάλογο. Έτσι, ο πόλεμος παρουσιάζεται όχι μόνο ως στρατιωτική αντιπαράθεση αλλά και ως σύγκρουση αφηγήσεων γύρω από το ποιος επιδιώκει πραγματικά την αποκλιμάκωση.
Ποιο πλαίσιο διαμορφώνεται γύρω από τις τελευταίες επιθέσεις;
Με τη Μόσχα να δέχεται πλήγματα σε έδαφός της, η ρωσική ηγεσία επιχειρεί να μετατρέψει την εσωτερική αίσθηση απειλής σε πολιτικό επιχείρημα κατά της Ουκρανίας και των επιλογών της. Η αναφορά Πεσκόφ σε «πολιτική» του Κιέβου δείχνει προσπάθεια να παρουσιαστεί κάθε τέτοια επίθεση ως συνειδητή στρατηγική επιλογή που αποκλείει τη διαπραγμάτευση.
Από την άλλη πλευρά, η στάση Ζελένσκι, που χαρακτηρίζει τα πλήγματα ως «δίκαιη απάντηση», εντάσσεται σε μια λογική αποτροπής και ανταπόδοσης απέναντι στις ρωσικές επιθέσεις στο ουκρανικό έδαφος. Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου η στρατιωτική κλιμάκωση και η πολιτική διαπραγματεύσεων εμφανίζονται ως ασύμβατες επιλογές, με τους δύο πρωταγωνιστές να επενδύουν περισσότερο στη νομιμοποίηση της δικής τους αφήγησης παρά σε γέφυρες επικοινωνίας.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Για την Ελλάδα, η σκλήρυνση της ρητορικής γύρω από την πολιτική διαπραγματεύσεων επιβεβαιώνει ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια παραμένει άμεσα συνδεδεμένη με την έκβαση και τη διάρκεια του πολέμου. Η χώρα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, καλείται να παρακολουθεί στενά κάθε ένδειξη κλιμάκωσης που μπορεί να επηρεάσει τις συλλογικές αποφάσεις για στήριξη προς την Ουκρανία και τη στάση έναντι της Ρωσίας.
Σχόλιο 
: Η ελληνική διπλωματία βρίσκεται μπροστά σε ένα περιβάλλον όπου οι στρατιωτικές κινήσεις χρησιμοποιούνται απευθείας για να υπονομεύσουν την προοπτική διαλόγου, γεγονός που περιορίζει τα περιθώρια για πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Αθήνα οφείλει να σταθμίσει προσεκτικά τη συμβολή της σε κοινές θέσεις της ΕΕ, γνωρίζοντας ότι κάθε μετατόπιση στο δίπολο «συνέχιση των επιχειρήσεων» ή «διαπραγματεύσεις» έχει άμεσες συνέπειες στη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής.
Διαβάστε επίσης:
Ρωσία: Η κεντρική τράπεζα μειώνει επιτόκια με φόντο τον πληθωρισμό
Ο Ζελένσκι προειδοποιεί ότι ο Πούτιν φοβάται τον στρατό του
#Ρωσία #Ουκρανία #ΝτμίτριΠεσκόφ #ΒολοντίμιρΖελένσκι #Μόσχα
