Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δηλώνει ότι ο ρωσικός στρατός προελαύνει καθημερινά στην Ουκρανία, εδραιώνοντας τον έλεγχο σε κρίσιμες περιοχές. Οι αναφορές του σε παλαιότερες συμφωνίες της Άγκυρας επαναφέρουν στο προσκήνιο το ερώτημα υπό ποιους όρους μπορεί να τερματιστεί ο πόλεμος.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίστηκε βέβαιος ότι η Ουκρανία «χάνει εδάφη καθημερινά», περιγράφοντας μια εικόνα σταθερής ρωσικής προέλασης στο μέτωπο. Μιλώντας σε δημοσιογράφους, υποστήριξε ότι οι ρωσικές δυνάμεις ελέγχουν πλέον το 80% της περιφέρειας Ζαπορίζια και το σύνολο της περιφέρειας Λουγκάνσκ.
Παράλληλα, ανέφερε ότι έχει καταληφθεί πάνω από το 85% της περιφέρειας Ντονέτσκ, ενώ έκανε λόγο για περίπου 2.440 τετραγωνικά χιλιόμετρα που έχουν περάσει πρόσφατα υπό ρωσικό έλεγχο στη ζώνη των συγκρούσεων. Με αυτόν τον τρόπο επιχείρησε να τεκμηριώσει ότι η Μόσχα διαθέτει πλέον σαφές στρατιωτικό πλεονέκτημα στο πεδίο.
Ποιους όρους θέτει η Μόσχα για τον τερματισμό των συγκρούσεων;
Ο Πούτιν συνέδεσε ρητά το ενδεχόμενο λήξης των εχθροπραξιών με την αποδοχή από το Κίεβο συμβιβασμών που, όπως είπε, βασίζονται σε παλαιότερες συμφωνίες της Άγκυρας. Με την αναφορά αυτή επανέφερε στο προσκήνιο τις πρώιμες διαπραγματευτικές προσπάθειες, υπονοώντας ότι η Ρωσία θεωρεί εκείνο το πλαίσιο ως αφετηρία για οποιαδήποτε νέα συζήτηση.
Η ρητορική του Ρώσου προέδρου αποτυπώνει μια στρατηγική πίεσης: όσο προχωρά η κατοχή εδαφών, τόσο αυξάνεται το διαπραγματευτικό βάρος των ρωσικών όρων. Για την ουκρανική πλευρά, κάθε παραδοχή απώλειας περιοχών όπως η Ζαπορίζια, η Λουγκάνσκ ή η Ντονέτσκ θα ισοδυναμούσε με βαθιά πολιτική και θεσμική ανατροπή, καθώς αφορά άμεσα την εδαφική ακεραιότητα και το συνταγματικό πλαίσιο του ουκρανικού κράτους.
Πολιτικό μήνυμα πίσω από τους αριθμούς των εδαφικών κερδών
Οι συγκεκριμένοι αριθμοί που επικαλέστηκε ο Πούτιν λειτουργούν και ως μήνυμα προς το εσωτερικό της Ρωσίας, παρουσιάζοντας απτά αποτελέσματα της στρατιωτικής εκστρατείας. Την ίδια στιγμή, προς τη διεθνή κοινότητα, η ανάδειξη της «καθημερινής προέλασης» επιχειρεί να δείξει ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της Μόσχας, δυσχεραίνοντας τις πρωτοβουλίες για διαπραγματευτική λύση που θα στηρίζεται στην πλήρη αποκατάσταση των ουκρανικών συνόρων.
Σε θεσμικό επίπεδο, η εδραίωση ελέγχου σε κατεχόμενα εδάφη δημιουργεί τετελεσμένα που καθιστούν πιο περίπλοκη οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία. Κάθε επιπλέον τετραγωνικό χιλιόμετρο υπό ρωσικό έλεγχο μετατρέπεται σε διαπραγματευτικό χαρτί, με άμεσες συνέπειες για την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης.
Σχόλιο
: Για την Ελλάδα, η σταθερή μετατόπιση των συνόρων με τη βία στην Ανατολική Ευρώπη αποτελεί υπενθύμιση ότι η αρχή του απαραβίαστου των συνόρων δοκιμάζεται στην πράξη. Αυτό ενισχύει την ανάγκη για ενεργή συμμετοχή της Αθήνας στις ευρωπαϊκές και νατοϊκές συζητήσεις για την ασφάλεια, καθώς και για προσεκτική παρακολούθηση των ρωσοτουρκικών ισορροπιών, δεδομένου ότι η Άγκυρα εμφανίζεται ως χώρος αναφοράς σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις.




