Η επιλογή δύο συντηρητικών συμβούλων από τον Κέβιν Γουόρς σηματοδοτεί πιθανή στροφή στη φιλοσοφία χάραξης πολιτικής της Fed. Το ερώτημα είναι πώς θα επηρεαστεί η ισορροπία μεταξύ πληθωρισμού, ανάπτυξης και ρυθμιστικού πλαισίου.
Η απόφαση του προέδρου της Federal Reserve Κέβιν Γουόρς να τοποθετήσει δύο έμπειρα στελέχη συντηρητικής κατεύθυνσης ως προσωρινούς συμβούλους δεν είναι μια απλή εσωτερική κίνηση. Αποτελεί ένδειξη για το πώς ο νέος επικεφαλής αντιλαμβάνεται τον ρόλο της κεντρικής τράπεζας σε μια περίοδο επίμονων πληθωριστικών πιέσεων και πολιτικής πόλωσης στις ΗΠΑ.
Ποιοι είναι οι νέοι σύμβουλοι και τι εκπροσωπούν
Ο Πολ Γουίνφρι, με προϋπηρεσία στη διαμόρφωση εσωτερικής πολιτικής στον Λευκό Οίκο επί πρώτης θητείας Τραμπ, και ο Ντάνιελ Χάιλ, ερευνητής στο Hoover Institution, προέρχονται από περιβάλλοντα που παραδοσιακά δίνουν έμφαση στη δημοσιονομική πειθαρχία, στον περιορισμό του κράτους και στη ρυθμιστική αποσυμφόρηση. Και οι δύο έχουν συνεργαστεί επί χρόνια με τον Γουόρς σε έρευνες οικονομικής πολιτικής, γεγονός που υποδηλώνει ιδεολογική και τεχνοκρατική σύγκλιση.
Σε αντίθεση με την πρακτική προηγούμενων προέδρων της Fed, οι οποίοι επέλεγαν συμβούλους κυρίως από το εσωτερικό της Τράπεζας με βαθιά εμπειρία σε νομισματική πολιτική, οι δύο νέοι συνεργάτες δεν έχουν υπηρετήσει στη Fed. Αυτό μεταφέρει στο επιτελείο του προέδρου μια οπτική περισσότερο πολιτικής οικονομίας και λιγότερο «εσωτερικής κουλτούρας» κεντρικής τράπεζας.
Τι μήνυμα στέλνει η Fed στις αγορές
Η ενίσχυση της ομάδας του Γουόρς με συντηρητικούς τεχνοκράτες μπορεί να ερμηνευθεί ως προδιάθεση για πιο αυστηρή στάση έναντι του πληθωρισμού και μεγαλύτερη ευαισθησία στα όρια της κεντρικής τράπεζας σε ζητήματα βιομηχανικής, κλιματικής ή κοινωνικής πολιτικής. Η Fed, υπό αυτή τη σύνθεση, είναι πιθανό να επιδιώξει σαφέστερο διαχωρισμό μεταξύ νομισματικής σταθερότητας και ευρύτερων πολιτικών στόχων που προωθούνται από την εκτελεστική εξουσία.
Παράλληλα, η επιλογή προσώπων με εμπειρία στη διαμόρφωση πολιτικής στον Λευκό Οίκο και σε συντηρητικά think tanks ενισχύει την επιρροή κύκλων που παραδοσιακά ασκούν κριτική σε εκτεταμένα προγράμματα αγοράς τίτλων, σε παρεμβατικές ρυθμίσεις για τις τράπεζες και σε ρόλο της Fed πέρα από τη σταθερότητα τιμών και την απασχόληση.
Πιθανές επιπτώσεις για την Ευρώπη και την Ελλάδα
Για την Ευρωζώνη, μια Fed με πιο «σκληρή» προσέγγιση στον πληθωρισμό μπορεί να σημαίνει υψηλότερα αμερικανικά επιτόκια για μεγαλύτερο διάστημα, με συνέπειες στις ισοτιμίες, στις ροές κεφαλαίων και στο κόστος χρηματοδότησης διεθνώς. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια ακόμη πιο απαιτητική σύγκριση ως προς την αξιοπιστία της στη μάχη κατά του πληθωρισμού.
Σχόλιο 
: Για την ελληνική οικονομία, μια Fed που κλίνει σε πιο περιοριστική κατεύθυνση συνεπάγεται δυνητικά ισχυρότερο δολάριο και υψηλότερο παγκόσμιο κόστος κεφαλαίου. Αυτό μπορεί να επηρεάσει τόσο το επενδυτικό ενδιαφέρον για ελληνικά ομόλογα και μετοχές όσο και το κόστος δανεισμού επιχειρήσεων με έκθεση σε δολαριακό χρέος. Παράλληλα, η αυξημένη έμφαση στη ρυθμιστική αποσυμφόρηση στις ΗΠΑ θα εντείνει τον ανταγωνισμό για την προσέλκυση επενδύσεων, καθιστώντας ακόμη πιο κρίσιμη για την Ελλάδα τη σταθερότητα του εγχώριου φορολογικού και ρυθμιστικού πλαισίου.
#FederalReserve #ΝομισματικήΠολιτική #ΗΠΑ
