Η εβραϊκή διασπορά τοποθετείται στο επίκεντρο νέου εθνικού σχεδίου του Ισραήλ, με έμφαση στην εκπαίδευση και την ταυτότητα. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εγκρίνει χρηματοδότηση 200 εκατ. σεκέλ για την ενίσχυση των εβραϊκών σχολείων εκτός Ισραήλ, συνδέοντάς την άμεσα με την άνοδο του αντισημιτισμού.
Η εβραϊκή διασπορά αναδεικνύεται σε «στρατηγικό στόχο» της ισραηλινής κυβέρνησης, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να εγκρίνει εθνικό σχέδιο 200 εκατ. σεκέλ για την ενίσχυση της εβραϊκής εκπαίδευσης στο εξωτερικό. Το πρόγραμμα στοχεύει σε παιδιά εβραϊκών κοινοτήτων που σήμερα δεν φοιτούν σε εβραϊκά σχολεία, με την Ιερουσαλήμ να συνδέει ευθέως την πρωτοβουλία με την άνοδο του αντισημιτισμού διεθνώς.
Πώς το νέο σχέδιο αλλάζει τη σχέση Ισραήλ με την εβραϊκή διασπορά;
Ο Νετανιάχου περιγράφει την επέκταση της εβραϊκής εκπαίδευσης ως «στρατηγικό στόχο ύψιστης εθνικής σημασίας», μετατρέποντας την πολιτική για την εβραϊκή διασπορά από πολιτιστική μέριμνα σε κεντρικό ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Η ρητορική του συνδέει άμεσα την εκπαιδευτική πολιτική με την προστασία της ταυτότητας, της κληρονομιάς και της σχέσης των κοινοτήτων με τη «γη» του Ισραήλ.
Σύμφωνα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, μόνο ένα μικρό ποσοστό εβραιόπουλων παγκοσμίως φοιτά σήμερα σε εβραϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα, κάτι που παρουσιάζεται ως κενό με δυνητικές συνέπειες για τη συνοχή του παγκόσμιου εβραϊσμού. Η κρατική χρηματοδότηση έρχεται να καλύψει αυτό το κενό, επιχειρώντας να συνδέσει τις νέες γενιές της διασποράς με ένα ενιαίο αφήγημα ταυτότητας και ιστορικής συνέχειας.
Γιατί το Ισραήλ επενδύει τώρα στην εβραϊκή εκπαίδευση στο εξωτερικό;
Η ισραηλινή ηγεσία παρουσιάζει την άνοδο του αντισημιτισμού ως βασικό επιχείρημα για την επένδυση στην εκπαίδευση, με τον Νετανιάχου να τονίζει ότι «οι αντισημίτες επιδιώκουν να πλήξουν όχι μόνο τους Εβραίους, αλλά και την ταυτότητα και την κληρονομιά τους». Η απάντηση, όπως τη διατυπώνει, είναι διττή: «ασφάλεια, αλλά και εκπαίδευση, ρίζες και εβραϊκή υπερηφάνεια».
Η επιλογή αυτή δείχνει ότι το Ισραήλ δεν περιορίζεται σε κλασικά μέσα άμυνας, αλλά επενδύει σε μακροπρόθεσμη «ανθεκτικότητα ταυτότητας» μέσω των σχολείων και των κοινοτικών δομών. Σε θεσμικό επίπεδο, η μετατόπιση αυτή ενισχύει τον ρόλο του κράτους ως ρυθμιστή της σχέσης με τις κοινότητες του εξωτερικού, αναβαθμίζοντας την εκπαίδευση σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής και διασπορικής διπλωματίας.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Για την Ελλάδα, το ισραηλινό σχέδιο έχει διπλή ανάγνωση: αφενός αφορά άμεσα τις ιστορικές εβραϊκές κοινότητες σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, η Αθήνα και τα Ιωάννινα, που ενδέχεται να ενταχθούν ή να επηρεαστούν από τέτοια προγράμματα. Αφετέρου, αναδεικνύει ένα πρότυπο κρατικής πολιτικής προς τη διασπορά, ενδιαφέρον για μια χώρα όπως η Ελλάδα, με πολυάριθμη ομογένεια και συνεχή συζήτηση για τον ρόλο της παιδείας στη διατήρηση της ταυτότητας.
Σχόλιο 
: Η απόφαση του Ισραήλ να επενδύσει θεσμικά στην εκπαίδευση της διασποράς υπενθυμίζει ότι η πολιτική για τους εκτός συνόρων πληθυσμούς δεν είναι μόνο ζήτημα συμβολισμών, αλλά και συγκεκριμένων εκπαιδευτικών δομών και χρηματοδότησης. Για την Ελλάδα, που συχνά περιορίζεται σε ρητορικές αναφορές στην ομογένεια, η ισραηλινή επιλογή λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης για το πόσο σοβαρά αντιμετωπίζεται στην πράξη η σχέση κράτους–διασποράς.
Διαβάστε επίσης:
Ρωσία ανακοινώνει αναστολή επιστροφής στη μονάδα Μπουσέρ
Ιράν προειδοποιεί ότι ελέγχει αποκλειστικά τα Στενά του Ορμούζ
#Ισραήλ #ΜπενιαμίνΝετανιάχου #εβραϊκήδιασπορά #αντισημιτισμός #εβραϊκήεκπαίδευση
