Ισραηλινοί έποικοι βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο της βίας στη Δυτική Όχθη, μετά τους εμπρησμούς σε δύο τζαμιά κοντά στη Νάμπλους. Τα επεισόδια έρχονται σε συνέχεια αιματηρών συγκρούσεων που ανέδειξαν εκ νέου το κενό ασφάλειας και δικαίου στα κατεχόμενα εδάφη.
Ισραηλινοί έποικοι βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο της βίας στη Δυτική Όχθη, μετά τους εμπρησμούς σε δύο τζαμιά και επιθέσεις σε παλαιστινιακές υποδομές. Η στοχευμένη βία σε θρησκευτικούς χώρους λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής έντασης σε μια ήδη αποσταθεροποιημένη περιοχή, με άμεσες γεωπολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις.
Πώς οι Ισραηλινοί έποικοι μεταβάλλουν το πεδίο στη Δυτική Όχθη;
Οι επιθέσεις σε τζαμιά κοντά στη Νάμπλους, με εμπρησμούς και συνθήματα «εκδίκησης», υπογραμμίζουν τη μετατόπιση από μεμονωμένα περιστατικά σε μοτίβο οργανωμένης, ιδεολογικά φορτισμένης βίας. Η ισραηλινή στρατιωτική διοίκηση καταδίκασε τυπικά τις επιθέσεις, όμως η de facto ανοχή σε ακροδεξιά δίκτυα εποίκων έχει διαμορφώσει ένα παράλληλο, ανεπίσημο καθεστώς ισχύος επί του πεδίου.
Οι συγκρούσεις της Παρασκευής, με τέσσερις Παλαιστινίους και δύο Ισραηλινούς στρατιώτες νεκρούς, ανέδειξαν τον κίνδυνο σύμπλεξης στρατού και ένοπλων εποίκων σε επιχειρήσεις «ασφαλείας». Η επόμενη ημέρα βρήκε την περιοχή σε καθεστώς επιχειρησιακής κλιμάκωσης, με μαζικές συλλήψεις Παλαιστινίων και στοχευμένες εφόδους, ενισχύοντας την αίσθηση συλλογικής τιμωρίας.
Ποιο είναι το θεσμικό πλαίσιο και οι κίνδυνοι κλιμάκωσης;
Η Δυτική Όχθη, με περίπου 3 εκατ. Παλαιστινίους και πάνω από 500.000 Ισραηλινούς εποίκους, βρίσκεται στον πυρήνα της διένεξης για το μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος. Οι εποικισμοί θεωρούνται παράνομοι βάσει του διεθνούς δικαίου, όμως η σημερινή κυβέρνηση Νετανιάχου όχι μόνο τους νομιμοποιεί πολιτικά, αλλά επιταχύνει τις διαδικασίες επέκτασης και de facto προσάρτησης.
Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, η βία στη Δυτική Όχθη έχει αυξηθεί δραματικά, με πάνω από 1.000 Παλαιστινίους νεκρούς από στρατό και έποικους και δεκάδες Ισραηλινούς νεκρούς. Η συσσώρευση θυμάτων, η στοχοποίηση θρησκευτικών χώρων και η ρητορική περί «εκδίκησης» δημιουργούν ένα περιβάλλον που πλησιάζει τον ορισμό οργανωμένων πογκρόμ, με σοβαρό ρίσκο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Για την Ελλάδα, η κλιμάκωση στη Δυτική Όχθη περιπλέκει περαιτέρω το ήδη εύθραυστο πλαίσιο ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Αθήνα επιδιώκει ταυτόχρονα στενή συνεργασία με το Ισραήλ και διατήρηση αξιοπιστίας στον αραβικό κόσμο. Η ενίσχυση της διεθνούς κριτικής για τη δράση των εποίκων μπορεί να επηρεάσει ευρωπαϊκές αποφάσεις για κυρώσεις, με επιπτώσεις σε ενεργειακά, αμυντικά και τεχνολογικά πρότζεκτ που αφορούν και ελληνικές εταιρείες.
Σε οικονομικό επίπεδο, κάθε νέα εστία αστάθειας στην περιοχή αυξάνει το γεωπολιτικό ασφάλιστρο κινδύνου για ενεργειακές υποδομές και θαλάσσιες οδούς, με πιθανές επιδράσεις στο κόστος μεταφοράς και στην τιμολόγηση ενέργειας στην Ευρώπη. Η Αθήνα θα χρειαστεί πιο λεπτομερή διπλωματική στάθμιση, ώστε να στηρίζει το διεθνές δίκαιο και την προστασία θρησκευτικών χώρων, χωρίς να υπονομεύσει τον στρατηγικό άξονα με Ισραήλ και Κύπρο.
Σχόλιο 
: Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της ΕΕ και χώρα με ιστορικούς δεσμούς στη Μέση Ανατολή, έχει συμφέρον να στηρίξει ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες που στοχεύουν σε λογοδοσία για τη βία των εποίκων και διασφάλιση του καθεστώτος των ιερών χώρων. Παράλληλα, οφείλει να διαφυλάξει την αξιοπιστία της ως σταθερού εταίρου στην περιοχή, επενδύοντας σε διπλωματικό κεφάλαιο που μειώνει τον κίνδυνο νέων ενεργειακών και εμπορικών διαταραχών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Διαβάστε επίσης:
Ισραήλ: Νετανιάχου αποδίδει στον Τραμπ την απόφαση για τον πόλεμο
Γαλλία: Μακρόν συζητά με Αούν τις επιθέσεις στο Νότιο Λίβανο
#Ισραήλ #Παλαιστίνη #ΔυτικήΌχθη #ΜέσηΑνατολή #Γεωπολιτική
