Έμπρακτα φαίνεται πως αποδεικνύεται η σοβαρότητα του προβλήματος της κλιματικής αλλαγής, η οποία όσο περνούν οι μήνες ανεβαίνει όλο και ψηλότερο στην ατζέντα διεθνών φορέων και οργανισμών.
«Το πάχος του πάγου των παγετώνων παγκοσμίως μειώνεται από μισό έως ένα ολόκληρο μέτρο κάθε χρόνο, δηλαδή δύο έως τρεις φορές περισσότερο από τον αντίστοιχο μέσο όρο του 20ού αιώνα. Χάνουμε δηλαδή συνολικά περίπου τρεις φορές τον όγκο των παγετώνων που απομένει στις Άλπεις. Και αυτό κάθε χρόνο», τόνισε στο γερμανικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο ARD o Μίχαελ Τσεμπ, ερευνητής του Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και διευθυντής του «Παγκόσμιου Παρατηρητηρίου Παγετώνων (World Glacier Monitoring Service / WGMS) με έδρα την ελβετική πόλη.
Για περισσότερα από 120 χρόνια το “WGMS” συλλέγει επιτοπίως στοιχεία αλλά και δορυφορικά πλέον δεδομένα από σχεδόν είκοσι διαφορετικές περιοχές της γης για να σχηματισθεί μια συνολική εικόνα. Σύμφωνα με τον Τσεμπ «η ταχύτητα της τήξης είναι πρωτοφανής στην ιστορία και μη αναστρέψιμη, ακόμα κι αν σταματήσει η κλιματική αλλαγή, δεδομένου ότι οι παγετώνες αντιδρούν στην άνοδο της θερμοκρασίας με καθυστέρηση. Oι παγετώνες που λιώνουν ευθύνονται για το 25-30% της παγκόσμιας ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Αυτό αντιστοιχεί σε ένα χιλιοστό ανόδου το χρόνο».
Κατά το Παρατηρητήριο Παγετώνων από την αρχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, τα αέρια του θερμοκηπίου θερμαίνουν τη γη ολοένα και περισσότερο με αποτέλεσμα οι παγετώνες των Άλπεων, για παράδειγμα, να έχουν χάσει έκτοτε περίπου το ένα τρίτο της συνολικής τους έκτασης. Αν και σε μεμονωμένες περιπτώσεις έχουν αυξηθεί, αυτό περιορίζεται τοπικά και χρονικά, ενώ δεν φθάνει σε καμιά περίπτωση τα επίπεδα της Μικρής Εποχής των Παγετώνων (16ος-19ος αιώνας). Οι νορβηγικές “γλώσσες” παγετώνων, για παράδειγμα, έχουν υποχωρήσει κατά μερικά χιλιόμετρα από τον 19ο αιώνα. Μόνο στην παράκτια περιοχή αυξήθηκαν μερικές εκατοντάδες μέτρα τη δεκαετία του 1990, αλλά από τότε συρρικνώθηκαν και πάλι σημαντικά.
