Από το ξεκίνημα της κρίσης στα σύνορα Ισραήλ και Παλαιστίνης, η πολιτική της Τουρκίας χαρακτηρίζεται μονόπλευρη. Ουσιαστικά ο Ταγίπ Ερντογάν έχει – με τον χαρακτηριστικότερο των τρόπων αποδείξει – πως οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή έχουν μετατραπεί σε μία ιδανική για τον ίδιο αφορμή ώστε να ανοίξει ”μέτωπο” με την όχι και τόσο συμπαθή πλευρά του Ισραήλ.
Η διάσταση απόψεων και το ψυχρό κλίμα μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ δεν είναι τωρινό φαινόμενο άλλωστε.
Συγχρόνως, οι κρίση στην συγκεκριμένη περιοχή δίνει στον Τούρκο πρόεδρο την ευκαιρία να ”αγκαλιάσει” ακόμα περισσότερο τον μουσουλμανικό χώρο. Μοιάζει πλέον αυταπόδεικτο πως ο Ερντογάν επιδιώκει με κάθε τρόπο να μετατραπεί στον πολιτικό εκφραστή των απανταχού Ισλαμιστών.
Εύλογα βέβαια κάποιος θα πει πως με αυτό το τρόπο, ενώ πλησιάζει προς την… Ανατολή, απομακρύνεται αισθητά από την Δύση, αφού στην Μέση Ανατολή τάσσεται πλήρως αντίθετα από τα αμερικανικά συμφέροντα.
Όλα αυτά σε μία περίοδο που η λογική έλεγε – ελέω της ισχυρής κρίσης που περνά η τουρκική οικονομία – πως η Τουρκία θα προσπαθήσει να δείξει το καλό και ”φιλοευρωπαϊκό” της πρόσωπο.
Οι τρέχουσες εξελίξεις πάντως επιβεβαιώνουν το πλήρως αντίθετο, με την Ελλάδα να παρακολουθεί με μεγάλη προσοχή την δράση της γειτονικής χώρας σε ότι αφορά την μετωπική σύγκρουση Ισραήλ και Παλαιστίνης.
Από το ξεκίνημα της κλιμάκωσης της έντασης η χώρα μας έχει σταθεί στο πλευρό του Ισραήλ ”υπερασπιζόμενη το δικαίωμα του στην αυτοάμυνα”. Αυτό άλλωστε επανέλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκετπόμενος τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Ωστόσο είναι γεγονός πως η ”σκληρή” και σε ορισμένες περιπτώσεις ”ψυχρή” αντίδραση του Ισραήλ, έχει αναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση να παρατηρεί τις εξελίξεις μία τρόπον τινά μεγαλύτερη ”διακριτικότητα” τα δρώμενα.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως η στάση της Τουρκίας λειτουργεί υπέρ των ελληνικών συμφερόντων. Όσο και επισήμως δεν μπορεί να λεχθεί, η Ελλάδα ευνοείται οποτεδήποτε η Τουρκία στέκεται απέναντι από την Δύση, καθώς σε αυτή τη περίπτωση παραχωρεί στην χώρα μας πρόσφορο έδαφος επαναπροσέγγισης των επαφών και των σχέσεων της με τους συμμάχους της.
Ουσιαστικά, όπως συνέβη και στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής, η Ελλάδα λαμβάνει την ικανοποίηση να γνωρίζει ότι στην Ανατολική Μεσόγειο, εκείνη είναι η χώρα που στέκεται πάντα στο πλευρό της Δύσης, σε μία προσπάθεια να κεφαλαιοποιήσει ”ποικιλοτρόπως” αυτή τη καλή της ”διαγωγή”.
