Στην κοινή διαπίστωση πως μόνο μέσω της παγκόσμιας συνεργασίας μπορούμε να οικοδομήσουμε έναν βιώσιμο κόσμο, κατέληξαν οι συμμετέχοντες στη συζήτηση για το πώς μπορούμε να δώσουμε προτεραιότητα στη βιωσιμότητα σε έναν πολυπολικό κόσμο, στο πλαίσιο του «The Seventh Sustainability Summit for SE Europe and the Mediterranean», που διοργανώνει ο Economist, στην Αθήνα.
Ο πρώην πρωθυπουργός της Μολδαβίας Κίρλ Γκαμπούριτς (Kiril Gaburici), η πρώην αναπληρώτρια πρωθυπουργός της Ρουμανίας Άνα Μπίρτσαλ (Ana Birchall), ο Μλάντεν Ίβανιτς (Mladen Ivanic), πρώην μέλος της συλλογικής Προεδρίας της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης και ο πρώην γενικός γραμματέας της Λέσχης της Ρώμης (Club of Rome), συγγραφέας βιβλίων για την κλιματική αλλαγή, από το Ludwig Maximillian University Munich, Γκρέιαμ Μάξτον (Grame Maxton) συζήτησαν για το πώς μπορεί η βιωσιμότητα να τεθεί στην κορυφή των προτεραιοτήτων των κυβερνήσεων ανά τον πλανήτη εν μέσω των διαφόρων προκλήσεων, με τις οποίες αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα είναι αντιμέτωπη.
«Χρειαζόμαστε παγκόσμια συνεργασία. Η κλιματική αλλαγή δεν μπορεί παρά να επιλυθεί μόνο μέσω της διεθνούς συνεργασίας» τόνισε ο Γκρέιαμ Μάξτον υπογραμμίζοντας πως αν δεν ενωθούμε, το οικονομικό κόστος και οι ανθρώπινες απώλειες θα είναι μεγαλύτερες από οποιαδήποτε σύγκρουση.
«Οι μεγαλύτερες πηγές εκπομπών προέρχονται από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Πρέπει να συνεργαστούμε και πρέπει πέραν της Ευρώπης, να εμπλέξουμε επίσης τη Ρωσία, την Ινδία και την Ιαπωνία, την Αυστραλία κ.λπ. Πρέπει να συμπεριλάβουμε και τις κύριες χώρες που παρέχουν αυτή την ορυκτή ενέργεια, πχ Σαουδική Αραβία, Βενεζουέλα, Καναδά, Ιράν, Καζακστάν» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γκρέιαμ Μάξτον προειδοποιώντας για τις συνέπειες, αν επιδείξουμε αδιαφορία.
«Μέχρι το 2050 περισσότεροι από 500.0000.000 άνθρωποι θα έχουν εκτοπιστεί λόγω της ανώτατης στάθμης της θάλασσας. Η ξηρασία στην Αφρική, στην Ινδία θα αναγκάσει εκατομμύρια περισσότερους ανθρώπους να μεταναστεύσουν. Οι πυρκαγιές στις ΗΠΑ και στη Μεσόγειο θα καταστήσουν πολλά μέρη αδύνατα προς διαβίωση. Ακόμη, μέχρι το τέλος του αιώνα κινδυνεύει να μειωθεί κατά 50% το ΑΕΠ ενώ μακροπρόθεσμα ορισμένες εκτιμήσεις δείχνουν ότι θα μπορούσαμε να δούμε πολύ μεγάλη μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού» τόνισε και πρόσθεσε: «Αυτά τα νούμερα είναι τρομακτικά και γι’ αυτό θα πρέπει οι κυβερνήσεις να κατανοήσουν ότι διακυβεύεται το μέλλον και ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεργαστούμε. Όλοι νοιαζόμαστε για το μέλλον της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Αυτό που μας λείπει είναι η κατανόηση».
Σημείωσε, δε, πως «οι περισσότεροι μηδενικοί στόχοι που έχουν τεθεί (σ.σ. σε σχέση με το περιβάλλον) είναι για το 2050 αλλά το ρολόι χτυπάει για την επόμενη δεκαετία κι έτσι όλοι αυτοί οι στόχοι, τριάντα χρόνια μετά δεν θα κάνουν καμιά απολύτως διαφορά».
