Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από το τραγικό δυστύχημα με τη σύγκρουση τρένων στα Τέμπη από την οποία 57 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους νέοι έχασαν τη ζωή τους όταν συγκρούστηκαν μετωπικά το τρένο Intercity και η εμπορική αμαξοστοιχεία στις 23:22 της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Μιλώντας στο MEGA η Ντίνα Μαγδαλιανίδη περιέγραψε τα όσα έζησε και σκέφτηκε τη στιγμή της φονικής σύγκρουσης.

«Έγινε η σύγκρουση, σκίστηκε το φρύδι μου, αυτό θυμάμαι πρώτα και έσπασε το πόδι μου. Η μία πλευρά του ποδίου μου ήρθε πάνω. Οι γύρω μου είχαν πέσει πάνω μου» είπε αρχικά η νεαρή κοπέλα.

«Το τρένο είχε αρχίσει να εκτροχιάζεται και να πέφτουν πράγματα πάνω μου. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα με το ατύχημα είναι πως θα αντιδράσει η μαμά μου σε αυτό, πώς θα ζήσουν με αυτό η αδερφή μου η γιαγιά μου. Με τρόμαξε και είπα “δεν πρέπει να πεθάνω”. Εκεί βαράνε κόκκινο τα ένστικτα επιβίωσης. Κάποια στιγμή δεν πονούσα, είχα μουδιάσει και έλεγα πως πρέπει να βγω αν και είχα διαλυθεί, το σώμα μου είχε διαλυθεί. Είναι τα ένστικτα πιστεύω, δεν είναι ότι κάποιος είναι καλύτερος από τον άλλο. Σε κάποιους από εμάς δόθηκε η ευκαιρία να είμαστε σε καλύτερη κατάσταση ή να μην καούμε από χημικά εγκαύματα ή να σκοτωθούμε ακαριαία όπως τα παιδιά στο πρώτο βαγόνι» συνέχισε προσθέτοντας ότι «αυτό που σκέφτηκα ήταν “την ευκαιρία αυτή Ντίνα δεν πρέπει να τη χάσεις, πρέπει να ζήσεις”».

Δίνοντας συνέχεια στα όσα έζησε είπε ότι «σερνόμουν με την πίσω πλευρά και βρήκα μία χαραμάδα βγήκα και έπεσα πάνω στις ραγές με το σχεδόν κομμένο πόδι μου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να σπάσουν πολλά σημεία του σώματός μου χειρότερα, είχα κατάγμα στον αυχεάν. Σερνόμουν μέχρι που βρήκα ένα φως και ήταν εκεί που είχε ξεκινήσει η φωτιά στο ρέμα»

«Θυμάμαι ότι και έξω από το βαγόνι άκουγα φωνές που αργοσβήνουν, ουσιαστικά ήταν άνθρωποι που έσβηναν. Ούρλιαζαν και όσο περνούσε η ώρα έσβηναν» πρόσθεσε η κοπέλα.

Ο Θεόδωρος Κατσιούλης καθόταν στη θέση 41 στο τρίτο βαγόνι, την στιγμή της σύγκρουσης των δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, με τον ίδιο να χάνει προς στιγμήν τις αισθήσεις του. Όταν άνοιξε τα μάτια του, όπως εξομολογείται, ήταν σαν να είδε τον θάνατό του.

«Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, είδα τον θάνατο μου. Ήμουν πεσμένος στο έδαφος, χτυπημένος, παντού είχε σκοτάδι. Έκανα την προσευχή μου».

«Το βαγόνι», συνεχίζει, «τυλίχθηκε στις φλόγες. Είχε παντού καπνό, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ακόμα με δυσκολία αναπνέω. Ένας νεαρός προσπαθούσε να σπάσει το παράθυρο, όταν τα κατάφερε με ένα σίδερο, σηκώθηκα για να πηδήξω να βγω από εκεί. Όταν πλησίασα, είδα πως ήμασταν πολύ ψηλά νόμιζα πως ήμασταν σε γέφυρα», τόνισε.

«Μέσα στο σκοτάδι άκουσα τη γυναίκα που καθόταν δίπλα μου, να μου ζητάει να βοηθήσω τα παιδιά της. Τους είχα δει που χαιρετούσαν τον πατέρα τους κατά την επιβίβαση. Πήρα το ένα παιδί στα χέρια, ήταν χλωμό, φοβισμένο και το κράτησα από τα χέρια. Του είπα να μην φοβάται και να πηδήξει από το παράθυρο. Το ίδιο έκανα και με το δεύτερο παιδί. Όλοι βοηθούσαμε, κανένας δεν σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του».

Ο Λάζος Παπαζήσης είναι ένας από τους επιζώντες. Βρισκόταν στο βαγόνι 2. Ακαριαία πήδηξε από το φλεγόμενο τρένο και με το κινητό του τηλέφωνο άρχισε να καταγράφει τις σκηνές της απόλυτης φρίκης.

«Ακούμε ένα ‘μπαμ’ δυνατό. Αρχίζουν σπάνε τα τζάμια από το παράθυρο, σκύβω, πέφτω κάτω. Άρχισαν να πετάγονται γυαλιά στο κεφάλι. Αφού έσβησαν τα φώτα από το τρένο, φωτίζαμε με φακό από το κινητό και μετά ένας ένας πηδήξαμε κάτω. Τσίριζαν τα κορίτσια, που ούρλιαζαν ‘βοήθεια’ και ήταν δύο κορίτσια με κομμένα πόδια».

Ο Στέφανος Γωγάκος περιέγραψε επίσης τον εφιάλτη που έζησε: «Ξαφνικά ακούμε ένα δυνατό κρότο και τα τζάμια έσπασαν όλα με την μία και δεχθήκαμε στο κεφάλι μας τα θραύσματα από τα τζάμια. Κάποια καθίσματα γύρισαν ανάποδα και τα προσωπικά μας αντικείμενα εκσφενδονίστηκαν». Στη συνέχεια όσοι απεγκλωβίστηκαν από το βαγόνι πέντε χρειάστηκε να περπατήσουν, όπως περιέγραψε ο κ. Γωγάκος, περίπου 1500 μέτρα, φθάνοντας σε ένα ξέφωτο, όπου τότε κι εκεί αντίκρισαν οι διασωθέντες την θηριώδη φωτιά. Καταλήγοντας ο επιβάτης ανέφερε χαρακτηριστικά «ευχαριστώ τον Θεό που με έσωσε από την κόλαση του Δάντη».

Η Βασιλική Οικονομάκη ήταν από τους τραυματίες. Η ίδια λίγες μέρες μετά θα μιλήσει για τα όσα βίωσε: «Θυμάμαι να είναι όλα μαύρα, να έχουν σβήσει τα φώτα. Να είναι όλα μαύρα, να προσπαθούμε να βγάλουμε τα σίδερα από πάνω μας από τα χαλάσματα. Προσπαθούσα να βρω τους ανθρώπους που ήταν μαζί μου. Φώναζα βοήθεια. Θυμάμαι να καίγομαι και βγήκα έξω επειδή καιγόμουν. Έτσι σώθηκα, πήδηξα σε κάτι πράγματα». Επιπλέον, η ίδια θυμάται πως το βαγόνι του κυλικείου ήταν γεμάτο και δυσκολεύονταν να βρει θέση, ενώ μετά τη σύγκρουση, άνθρωποι καιγόντουσαν ζωντανοί και φωνάζανε»

Ο Δημήτρης Αράπης, επίσης τραυματίας, εξολομογήθηκε: «Ευχαριστώ αυτούς που ήταν εκεί και βοηθούσαν, γιατί υπήρχαν πολλοί που απλώς έπαιρναν τις τσάντες τους και έφευγαν. Και τους φωνάζαμε εμείς που θα πέσουμε. Γιατί τις είχαμε ρίξει κάτω, το δεύτερο βαγόνι γιατί είχαν πέσει οι ρόδες από το βαγόνι και είχε σύρματα και τις ρίχναμε εκεί να μη χτυπήσουμε σε κανένα σύρμα και τις έπαιρναν από εκεί. Αλλά ήταν και μια κοπέλα που είχε σπασμένο χέρι και βοηθούσε».

Μνημόσυνο στον τόπο της τραγωδίας

Μνημόσυνο στον τόπο της τραγωδίας και απεργιακές κινητοποιήσεις θα πραγματοποιηθούν σήμερα στην Λάρισα με αφορμή την επέτειο της συμπλήρωσης ενός χρόνου από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, όπου χάθηκαν 57 ζωές.

Το μεσημέρι στον τόπο του δυστυχήματος θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνο, ενώ όλες οι ενορίες της Μητροπόλεως θα προβούν σε 57 πένθιμες κωδωνοκρουσίες.

Στις 10.30 το πρωί, είναι προγραμματισμένη η απεργιακή συγκέντρωση από το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, ενώ θα αποκαλυφθεί και μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων.

Συγκέντρωση πραγματοποιεί σήμερα, μετά από σχετικό κάλεσμα το Νομαρχιακό Τμήμα Λάρισας της ΑΔΕΔΥ.