Μετά από πολύωρες και έντονες διαπραγματεύσεις, οι υπουργοί Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξαν σε συμφωνία για νέο στόχο μείωσης εκπομπών κατά 90% έως το 2040, σε σχέση με τα επίπεδα του 1990. Ωστόσο, η δυνατότητα αγοράς διεθνών πιστώσεων άνθρακα περιορίζει τον πραγματικό στόχο στο 85%, αναδεικνύοντας τα όρια συναίνεσης ανάμεσα στα κράτη-μέλη.
Η συμβιβαστική συμφωνία και οι εσωτερικές αντιθέσεις
Η τελική απόφαση προβλέπει ότι κάθε χώρα μπορεί να καλύψει έως και 5% του στόχου μέσω αγοράς carbon credits, δηλαδή με τη χρηματοδότηση προγραμμάτων μείωσης εκπομπών σε τρίτες χώρες. Η πρόβλεψη αυτή αποτέλεσε το «κλειδί» για να ξεπεραστούν οι ενστάσεις χωρών όπως η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία, που επικαλούνται τις οικονομικές επιπτώσεις των αυστηρότερων περιβαλλοντικών πολιτικών.
Πολιτικές αντιδράσεις και διεθνής διάσταση
Η συμφωνία επετεύχθη λίγο πριν τη διάσκεψη COP30 στη Βραζιλία, με την ΕΕ να επιδιώκει να εμφανιστεί ενωμένη στο παγκόσμιο περιβαλλοντικό προσκήνιο. Παράλληλα, όμως, οργανώσεις και ακτιβιστές κατηγορούν τους Ευρωπαίους ηγέτες για «υποχώρηση» από τους στόχους της Συμφωνίας του Παρισιού, χαρακτηρίζοντας τη ρύθμιση για τα carbon credits ως «παραθυράκι αποφυγής».
Τα επόμενα βήματα
Το κείμενο θα τεθεί προς επικύρωση στη Σύνοδο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων και θα αποτελέσει τη βάση των δεσμεύσεων της ΕΕ στην COP30. Παρά τις αντιδράσεις, η συμφωνία θεωρείται πολιτικά αναγκαία, καθώς διατηρεί τη συνοχή της Ένωσης σε μια κρίσιμη στιγμή για την παγκόσμια κλιματική πολιτική.
