Ρώσοι αξιωματούχοι παρουσιάζουν μια εικόνα αδιάκοπων επιτυχιών στο ουκρανικό μέτωπο, την ώρα που οι πραγματικές προελάσεις είναι αργές και αιματηρές. Στόχος, σύμφωνα με αναλυτές, είναι να πιεστούν διπλωματικά το Κίεβο και η Δύση ώστε να αποδεχθούν ντε φάκτο εδαφικές απώλειες.
Η Μόσχα επιχειρεί να μετατρέψει περιορισμένα και εξαιρετικά δαπανηρά στρατιωτικά κέρδη σε εργαλείο πολιτικής πίεσης, προβάλλοντας προς το εσωτερικό και το εξωτερικό μια εικόνα σταθερής προέλασης στο ουκρανικό μέτωπο. Όπως εκτιμά η Christina Harward, αναπληρώτρια επικεφαλής για τη Ρωσία στο Institute for the Study of War, οι ρωσικές δυνάμεις προχωρούν «με κυριολεκτικά βήμα-βήμα ρυθμό», την ώρα που οι απώλειές τους χαρακτηρίζονται «αστρονομικές».
Η απόσταση ανάμεσα στην προπαγάνδα και την πραγματικότητα
Σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάστηκε στο France 24, η επίσημη ρωσική αφήγηση προσπαθεί να πείσει ότι το μέτωπο κινείται σταθερά υπέρ της Μόσχας, με συνεχείς καταλήψεις χωριών και τακτικών θέσεων. Ωστόσο, στο πεδίο η εικόνα είναι διαφορετική: οι ρωσικές προελάσεις μετρώνται σε λίγες εκατοντάδες μέτρα, με τεράστιο κόστος σε ανθρώπινο δυναμικό και υλικό.
Η Harward επισημαίνει ότι «αυτό δεν είναι το κάδρο που προσπαθούν να ζωγραφίσουν οι Ρώσοι». Η αντίφαση αυτή είναι κρίσιμη: η Μόσχα χρειάζεται να πείσει τόσο τη δική της κοινωνία όσο και τις δυτικές πρωτεύουσες ότι η στρατιωτική δυναμική είναι πλέον μη αναστρέψιμη, ώστε να αυξήσει την πίεση για διαπραγματεύσεις με τους δικούς της όρους.
Στρατηγική «μακράς φθοράς» και διπλωματικός εκβιασμός
Η ρωσική ηγεσία, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, αναγνωρίζει ότι ο πόλεμος θα είναι μακρύς. Γι’ αυτό και επιδιώκει να εκμεταλλευθεί κάθε μικρό τακτικό κέρδος για να οικοδομήσει την εντύπωση ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη. Η Harward υπογραμμίζει ότι η Μόσχα προσπαθεί να «στραγγαλίσει διπλωματικά» το Κίεβο και τη Δύση, προωθώντας την ιδέα ότι η μόνη ρεαλιστική επιλογή είναι η αποδοχή των υφιστάμενων γραμμών ελέγχου.
Η τακτική αυτή συνοδεύεται από επιθετική ρητορική προς το ΝΑΤΟ και τις δυτικές πρωτεύουσες, με στόχο να ενισχυθούν οι φωνές που ζητούν «πάγωμα» της σύγκρουσης και μείωση της στήριξης προς την Ουκρανία. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε ρωσική προέλαση, όσο μικρή κι αν είναι, διογκώνεται επικοινωνιακά για να τροφοδοτήσει την αίσθηση αναπόφευκτης φθοράς του Κιέβου.
Τι σημαίνει για την Ουκρανία και τη Δύση
Για την Ουκρανία, η ρωσική στρατηγική σημαίνει ότι η μάχη δεν δίνεται μόνο στο πεδίο, αλλά και στο επίπεδο της αντίληψης: αν η διεθνής κοινή γνώμη πειστεί ότι η ανάκτηση των κατεχόμενων περιοχών είναι ανέφικτη, τότε αυξάνεται ο κίνδυνος να πιεστεί το Κίεβο σε δυσμενείς συμβιβασμούς. Για τη Δύση, το διακύβευμα είναι αν θα συνεχίσει να επενδύει πολιτικό και υλικό κεφάλαιο σε έναν πόλεμο φθοράς ή αν θα αναζητήσει «έξοδο» μέσω διαπραγματεύσεων που θα παγιοποιήσουν τις ρωσικές κτήσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η αντίθεση ανάμεσα στην πραγματική επιχειρησιακή εικόνα και την ρωσική προπαγάνδα καθιστά σαφές ότι η μάχη για την αφήγηση του πολέμου είναι εξίσου κρίσιμη με τις μάχες στο μέτωπο.
Σχόλιο SBCTV.gr: Η Μόσχα παίζει ένα κλασικό αλλά επικίνδυνο παιχνίδι: επιχειρεί να μετατρέψει αργές, αιματηρές προελάσεις σε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα, ποντάροντας στην κόπωση της Δύσης. Όσο οι δυτικές κοινωνίες αμφιταλαντεύονται, τόσο αυξάνεται ο πειρασμός για «ρεαλιστικές» λύσεις που στην πράξη νομιμοποιούν την αλλαγή συνόρων διά της βίας – με βαρύτατες συνέπειες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια στο σύνολό της.
#Ρωσία #Ουκρανία #ΝΑΤΟ #Ευρώπη #Πόλεμος
