Η ασφυκτική πίεση από την ακρίβεια συρρικνώνει την αγοραστική δύναμη των μισθών. Ένας στους δύο εργαζόμενους καταφεύγει σε δεύτερη εργασία.
Η ελληνική αγορά εργασίας εισέρχεται σε μια νέα, ανησυχητική φάση, όπου η ονομαστική αύξηση των μισθών δεν μεταφράζεται σε πραγματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Η εκτόξευση του κόστους ζωής και η επιμονή της ακρίβειας σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες εξανεμίζουν τις όποιες αυξήσεις, οδηγώντας ολοένα και περισσότερους εργαζόμενους στην αναζήτηση δεύτερης δουλειάς ή σε εξαντλητική υπερωριακή απασχόληση.
Μισθοί που τελειώνουν στη μέση του μήνα
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η ανάλυση, το ένα τρίτο των μισθωτών στη χώρα αμείβεται με κάτω από 1.000 ευρώ τον μήνα. Την ίδια στιγμή, η επικείμενη αύξηση του κατώτατου μισθού, η οποία θα συμπαρασύρει και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, δεν αναμένεται να ξεπεράσει τα 50 ευρώ μεικτά μηνιαίως – ένα ποσό που σε συνθήκες αυξημένου πληθωρισμού έχει περισσότερο συμβολικό παρά ουσιαστικό αντίκτυπο.
Έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ δείχνει ότι ο μέσος μισθός επαρκεί για να καλύψει μόλις τις πρώτες 18 ημέρες του μήνα. Αυτό εξηγεί γιατί ένας στους δύο μισθωτούς είτε έχει ήδη δεύτερη δουλειά είτε αναζητά ενεργά πρόσθετη απασχόληση, απλώς για να ανταποκριθεί στις βασικές οικονομικές υποχρεώσεις.
Το 2025 έκλεισε με τον μέσο μεικτό μισθό στα 1.363 ευρώ, έναντι 1.342 ευρώ το 2024, σύμφωνα με το Πληροφοριακό Σύστημα «Εργάνη». Η αύξηση 1,56% υπολείπεται αισθητά του πληθωρισμού, που κινήθηκε στο 2,5%, ενώ ακόμη και η κάπως μεγαλύτερη βελτίωση στις καθαρές αποδοχές (περίπου 1,78% για εργαζόμενο με δύο παιδιά) δεν αρκεί για να αποτρέψει τη διάβρωση της αγοραστικής δύναμης.
Ευρωπαϊκό χάσμα και γενιά χωρίς προοπτική
Η απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο παραμένει χαώδης. Ο μέσος μηνιαίος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαμορφώνεται περίπου στα 3.155 ευρώ, υπερδιπλάσιος του ελληνικού. Σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα βρίσκεται προτελευταία στην κατάταξη των μέσων ετήσιων μισθών, πάνω μόνο από τη Βουλγαρία.
Η πίεση αποτυπώνεται ιδιαίτερα στους νέους. Τα στοιχεία του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ καταγράφουν ότι το 72% των νέων εργαζομένων δηλώνει πως δεν βλέπει καμία επαγγελματική προοπτική στη χώρα, ενώ το 46% των κάτω των 29 ετών σκέφτεται σοβαρά τη μετανάστευση. Την ίδια στιγμή, μόνο το 66% των πτυχιούχων απορροφάται σε εργασία εντός τριετίας από την αποφοίτηση, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 85%.
Η παγκόσμια έρευνα Workmonitor 2026 της Randstad, με συμμετοχή εργαζομένων από 35 χώρες, επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα το υψηλό κόστος ζωής ωθεί ιδίως τους νεότερους σε αύξηση των ωρών εργασίας, είτε μέσω υπερωριών είτε μέσω δεύτερης απασχόλησης. Σε ένα περιβάλλον όπου θεσμοθετείται έως και 13ωρη ημερήσια εργασία και ευέλικτη διευθέτηση χρόνου, η οικονομική ανάγκη υπερισχύει των αντοχών.
Παρά τις πιέσεις, η ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής αναδεικνύεται ως ο βασικός λόγος παραμονής σε μια θέση (44% στην Ελλάδα, έναντι 46% παγκοσμίως), ξεπερνώντας την εργασιακή ασφάλεια και τις απολαβές. Ωστόσο, για έναν στους δύο εργαζόμενους, η αναζήτηση νέας θέσης τροφοδοτείται πρωτίστως από την ανάγκη για υψηλότερες αποδοχές, με την επαγγελματική δυσαρέσκεια να ακολουθεί ως σημαντικός λόγος αποχώρησης.
Σχόλιο 
: Η εκτίναξη της δεύτερης εργασίας σε ποσοστά άνω του 50% συνιστά καμπανάκι όχι μόνο για τα εισοδήματα, αλλά για τη βιωσιμότητα του ίδιου του παραγωγικού μοντέλου. Όταν η επιβίωση προϋποθέτει διπλή δουλειά, η παραγωγικότητα, η καινοτομία και η κοινωνική συνοχή υπονομεύονται. Χωρίς στοχευμένες παρεμβάσεις σε μισθούς, φορολογία και κόστος ζωής, η Ελλάδα κινδυνεύει να παγιωθεί ως χαμηλόμισθη περιφέρεια της Ευρώπης, με μόνιμη διαρροή ανθρώπινου κεφαλαίου.
#μισθοί #αγοραστική_δύναμη #εργαζόμενοι #δεύτερη_δουλειά #ακρίβεια
