Η πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή μετατρέπει μια έως τώρα «μακρινή» κρίση σε άμεσο γεωπολιτικό και πολιτικό διακύβευμα για την Ελλάδα. Η στάση της κυβέρνησης, οι ισορροπίες στην αντιπολίτευση και τα σενάρια πρόωρων εκλογών επαναξιολογούνται υπό το βάρος των εξελίξεων.
Η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή, με την άμεση εμπλοκή του Ιράν και τα πλήγματα στην περιοχή της Κύπρου, μετατρέπει μια μέχρι πρότινος κυρίως οικονομική απειλή σε κρίση με σαφείς γεωπολιτικές και πολιτικές προεκτάσεις για την Ελλάδα. Η επίθεση κατά της βρετανικής βάσης στο Ακρωτήρι έβαλε τέλος στην ψευδαίσθηση «ασφαλούς απόστασης», αναγκάζοντας την Αθήνα να κινηθεί σε καθεστώς πραγματικού συναγερμού.
Η κυβερνητική στρατηγική και η συσπείρωση γύρω από την εξουσία
Μέχρι σήμερα, οι μεγάλες συγκρούσεις –από την Ουκρανία μέχρι τη Γάζα– γίνονταν αισθητές στην Ελλάδα κυρίως μέσω πληθωριστικών πιέσεων, ενεργειακού κόστους και αναταράξεων στη ναυτιλία και τον τουρισμό. Η τρέχουσα κρίση όμως, με την ανάγκη αμυντικής συνδρομής προς την Κύπρο από αέρος και θαλάσσης, ανεβάζει το διακύβευμα. Η Ελλάδα έσπευσε να ανταποκριθεί στο αίτημα της Λευκωσίας, κίνηση που –σύμφωνα με τις πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις– τυγχάνει ευρείας αποδοχής από την κοινή γνώμη.
Η κυβέρνηση επιδιώκει μια λεπτή ισορροπία: να αποδείξει ότι βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση, να ενισχύσει το γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας και ταυτόχρονα να μην εκτροχιάσει τον εσωτερικό της σχεδιασμό σε μια χρονιά που ήδη χαρακτηρίζεται από «προεκλογική περίοδο διαρκείας». Οι κατηγορίες από τα αριστερά ότι η Αθήνα, στην ουσία, προστατεύει τις βρετανικές βάσεις και όχι την Κύπρο, δεν φαίνεται –τουλάχιστον προς το παρόν– να βρίσκουν ακροατήριο στην πλειονότητα των πολιτών.
Σε αυτό το περιβάλλον, τα σενάρια επίσπευσης εκλογών επανέρχονται με νέα δυναμική. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι, εφόσον το νέο τοπίο σταθεροποιηθεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορούσε να επιλέξει κάλπες σε συγκυρία αυξημένης συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση – ένα μοτίβο που ιστορικά ευνοεί την εκάστοτε εξουσία σε περιόδους κρίσης.
Αντιπολίτευση σε αμηχανία και το στοίχημα του ΠΑΣΟΚ
Στον αντίποδα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης εμφανίζονται με διαφορετικές ταχύτητες και στρατηγικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, παρότι στηρίζουν τη βοήθεια προς την Κύπρο, επιλέγουν τροχιά μετωπικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση σε όλα τα υπόλοιπα μέτωπα. Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια γραμμή «θεσμικής σοβαρότητας» στα εθνικά θέματα και σε ιδιαίτερα επιθετική ρητορική για ζητήματα όπως οι υποκλοπές, η διαφθορά και η κοινωνική ανισότητα.
Η στρατηγική αυτή υπηρετεί τον στόχο ανάκτησης του χαμένου εκλογικού εδάφους και επαναπατρισμού ψηφοφόρων που μετακινήθηκαν προς τη Νέα Δημοκρατία. Οι πρώτες μετρήσεις δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ ίσως αποκομίζει κάποιο όφελος από τη στάση του στο ζήτημα της κυπριακής στήριξης, όχι όμως σε βαθμό ικανό να ανατρέψει τις παγιωμένες ισορροπίες ισχύος. Η Χαριλάου Τρικούπη επενδύει πλέον στην οικοδόμηση «κυβερνητικού προφίλ» και στην ανάδειξη της πρωθυπουργισιμότητας του Νίκου Ανδρουλάκη, με ορόσημο το επικείμενο συνέδριο του κόμματος.
Το ευρύτερο συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή λειτουργεί ως επιταχυντής εξελίξεων: συμπιέζει τον χρόνο πολιτικών αποφάσεων, δοκιμάζει τις αντοχές της οικονομίας, της ναυτιλίας και του τουρισμού και ταυτόχρονα αναδιατάσσει τις εσωτερικές κομματικές ισορροπίες. Η έκταση και η διάρκεια της σύρραξης θα κρίνουν αν η σημερινή συγκυρία θα μείνει ως πρόσκαιρο «σοκ» ή ως πραγματικό σημείο καμπής για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Σχόλιο 
: Η κυβέρνηση κεφαλαιοποιεί προς το παρόν το «φαινόμενο συσπείρωσης» γύρω από την εξουσία σε καιρό κρίσης, όμως η πραγματική δοκιμασία θα έρθει από το βάθος και το κόστος της σύρραξης για την ελληνική οικονομία· εκεί θα κριθεί αν η σημερινή ενίσχυση είναι συγκυριακή ή προάγγελος μιας νέας, πιο παγιωμένης πολιτικής κυριαρχίας.
#Πόλεμος #ΜέσηΑνατολή #Ελλάδα #Πολιτική #ΚυριάκοςΜητσοτάκης #ΠΑΣΟΚ
