Οι τράπεζες αναζητούν πιο επιθετικά αντικίνητρα για τους αδρανείς λογαριασμούς, που επιβαρύνουν κόστη και επιστρέφουν χρήματα στο Δημόσιο. Το ζήτημα συνδέεται με προμήθειες, κλείσιμο λογαριασμών και τη διαχείριση «ξεχασμένων» καταθέσεων.
Οι αδρανείς τραπεζικοί λογαριασμοί έχουν εξελιχθεί σε ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα διαχείρισης για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, καθώς επιβαρύνουν τα πιστωτικά ιδρύματα με λειτουργικό κόστος χωρίς ουσιαστική απόδοση. Παράλληλα, περίπου 10 εκατ. ευρώ ετησίως επιστρέφουν στο Ελληνικό Δημόσιο από καταθέσεις που δεν έχουν κινηθεί για περίοδο τουλάχιστον 20 ετών, βάσει του ισχύοντος πλαισίου περί αδρανών καταθέσεων.
Προμήθειες ως αντικίνητρο και κίνδυνος για τους καταθέτες
Οι τράπεζες επιχειρούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα μέσω ενός πλέγματος αντικινήτρων, με βασικό εργαλείο τις προμήθειες συντήρησης λογαριασμών. Σε πολλούς αδρανείς λογαριασμούς, οι σταθερές ή περιοδικές χρεώσεις μπορούν σταδιακά να μηδενίσουν το διαθέσιμο υπόλοιπο. Σε ακραίες αλλά υπαρκτές περιπτώσεις, η συσσώρευση προμηθειών οδηγεί ακόμη και σε μικρό, λελογισμένο χρέος του πελάτη προς την τράπεζα, μόνο και μόνο για τη διατήρηση ενός πρακτικά «ξεχασμένου» λογαριασμού.
Παρά την εφαρμογή τέτοιων πολιτικών, τα αποτελέσματα κρίνονται περιορισμένα, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες λογαριασμοί χωρίς κίνηση για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτό ωθεί τις τράπεζες σε επαναλαμβανόμενο επανασχεδιασμό των πακέτων προμηθειών και των διαδικασιών ειδοποίησης, προκειμένου να ωθήσουν τους πελάτες είτε να επανενεργοποιήσουν είτε να κλείσουν τους λογαριασμούς τους.
Κλείσιμο λογαριασμών και επιστροφή κεφαλαίων στο Δημόσιο
Η έννοια του «αδρανούς λογαριασμού» συνδέεται θεσμικά με πολυετή ακινησία. Όταν περάσει η προβλεπόμενη περίοδος – της τάξης των 20 ετών χωρίς καμία κίνηση – τα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα μεταφέρονται στο Ελληνικό Δημόσιο. Η διαδικασία προβλέπει προηγούμενη προσπάθεια εντοπισμού του δικαιούχου, ωστόσο στην πράξη μεγάλο μέρος αυτών των ποσών αφορά λογαριασμούς που έχουν ξεχαστεί, κληρονομιές που δεν τακτοποιήθηκαν ή παλαιά προϊόντα που δεν χρησιμοποιούνται πλέον.
Για τις τράπεζες, η ύπαρξη μεγάλου αριθμού αδρανών λογαριασμών σημαίνει αυξημένο λειτουργικό βάρος σε συστήματα πληροφορικής, κανονιστική συμμόρφωση, έλεγχο ξεπλύματος χρήματος και εποπτική παρακολούθηση, χωρίς αντίστοιχα έσοδα. Αυτό εξηγεί τη στροφή σε πιο «επιθετικές» τιμολογιακές πολιτικές, με πακέτα προμηθειών που λειτουργούν ως αντικίνητρο για τη διατήρηση αχρησιμοποίητων λογαριασμών και ενθαρρύνουν το κλείσιμό τους.
Για τους καταθέτες, το μήνυμα είναι διπλό: αφενός να παρακολουθούν ενεργά τους λογαριασμούς τους, αφετέρου να κλείνουν όσα προϊόντα δεν χρησιμοποιούν, ώστε να αποφύγουν αδικαιολόγητες χρεώσεις ή την απώλεια κεφαλαίων μεσοπρόθεσμα.
Σχόλιο 
: Η διαχείριση των αδρανών λογαριασμών αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στη μείωση κόστους των τραπεζών και στην προστασία των καταθετών. Η επόμενη μέρα θα κριθεί από το αν οι τράπεζες, σε συνεννόηση με την Πολιτεία, θα καταφέρουν να σχεδιάσουν διαφανείς, απλές διαδικασίες ενημέρωσης και κλεισίματος λογαριασμών, αντί να βασίζονται κυρίως σε προμήθειες που «ροκανίζουν» σιωπηρά τα υπόλοιπα.
#τράπεζες #καταθέσεις #αδρανείς_λογαριασμοί
