Το υποσχόμενο «χρυσό age» των αερομεταφορών στις ΗΠΑ μετατρέπεται σε κρίση αξιοπιστίας και λειτουργίας. Πολιτική αντιπαράθεση, υποχρηματοδότηση και κενά προσωπικού αποδιαρθρώνουν ένα ήδη γηρασμένο σύστημα.
Λίγο πριν από την έναρξη της δεύτερης θητείας του, ο Ντόναλντ Τραμπ υποσχόταν ένα «χρυσό age» για τα αεροπορικά ταξίδια στις ΗΠΑ. Περισσότερο από έναν χρόνο μετά, η πραγματικότητα στα αμερικανικά αεροδρόμια θυμίζει περισσότερο κρίση παρά χρυσή εποχή: πολύωρες ουρές ασφαλείας, θανατηφόρα δυστυχήματα, επαναλαμβανόμενες τεχνικές βλάβες και ένα σύστημα εναέριας κυκλοφορίας που λειτουργεί στα όρια των αντοχών του.
Υποστελέχωση, τεχνολογικά κενά και πολιτικό αδιέξοδο
Οι αερομεταφορές στις ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μια συνδυαστική κρίση. Η χρόνια έλλειψη ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, οι εξουθενωτικές βάρδιες όσων παραμένουν σε υπηρεσία και οι βλάβες σε κρίσιμα συστήματα ελέγχου έχουν οδηγήσει σε αλλεπάλληλα «παρ’ ολίγον» συμβάντα, αλλά και σε θανατηφόρα δυστυχήματα, όπως το πρόσφατο στη Νέα Υόρκη. Ακόμη και κλιμάκια της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας Μεταφορών (NTSB) που σπεύδουν να ερευνήσουν τα περιστατικά παγιδεύονται στις ίδιες χαοτικές ουρές της Υπηρεσίας Ασφαλείας Μεταφορών (TSA).
Η εικόνα επιδεινώνεται από το παρατεταμένο μερικό κλείσιμο του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, που έχει αφήσει χιλιάδες υπαλλήλους της TSA απλήρωτους επί εβδομάδες, εντείνοντας τις απουσίες και την αποχώρηση προσωπικού. Παρότι η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι οι έλεγχοι ασφαλείας θα αρχίσουν εκ νέου να πληρώνονται, η ζημιά στην αξιοπιστία και στη λειτουργικότητα παραμένει.
Παράλληλα, η προσπάθεια εκσυγχρονισμού του συστήματος εναέριας κυκλοφορίας βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Το υπουργείο Μεταφορών διαφημίζει ένα πρόγραμμα αναβάθμισης με αρχικό πακέτο 12,5 δισ. δολαρίων και επιπλέον αιτούμενη χρηματοδότηση περίπου 19 δισ. δολαρίων. Ωστόσο, για την ώρα, τα αποτελέσματα δεν είναι ορατά για τους επιβάτες που βιώνουν τετράωρες ουρές και καθυστερήσεις.
Οικονομικό κόστος και πολιτική ευθύνη
Οι επιπτώσεις στην οικονομία του τουρισμού και των αερομεταφορών είναι ήδη μετρήσιμες. Η Ένωση Ταξιδιών των ΗΠΑ προειδοποιεί ότι οι επαναλαμβανόμενες μερικές διακοπές λειτουργίας του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας έχουν κοστίσει δισεκατομμύρια δολάρια στον κλάδο, καθώς οι ταξιδιώτες ακυρώνουν διακοπές ή στρέφονται σε εναλλακτικά μέσα μεταφοράς. Την ίδια στιγμή, ο πόλεμος στο Ιράν έχει εκτοξεύσει το κόστος καυσίμων, ωθώντας τις αεροπορικές σε αυξήσεις εισιτηρίων και περικοπές δρομολογίων.
Στο πολιτικό επίπεδο, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι αλληλοκατηγορούνται. Οι πρώτοι επισημαίνουν ότι οι περικοπές σε υποστηρικτικό προσωπικό της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Αεροπορίας (FAA) και η άρνηση των Ρεπουμπλικάνων να διευκολύνουν τη χρηματοδότηση της TSA αποδυναμώνουν την ασφάλεια. Οι Ρεπουμπλικάνοι, από την πλευρά τους, καταγγέλλουν τους Δημοκρατικούς για «εμμονή με τα σύνορα» εις βάρος των Αμερικανών ταξιδιωτών. Ωστόσο, στελέχη της βιομηχανίας μιλούν για διακομματική αποτυχία, καθώς το σημερινό αδιέξοδο αποτελεί την τρίτη διακοπή χρηματοδότησης του ίδιου υπουργείου από την 1η Οκτωβρίου.
Παρά τον αυξημένο αριθμό επιβατών και το γεγονός ότι τα θανατηφόρα δυστυχήματα παραμένουν σχετικά σπάνια, ειδικοί σε θέματα ασφάλειας προειδοποιούν ότι η υποδομή είναι γηρασμένη, το ανθρώπινο δυναμικό ανεπαρκές και η τεχνολογική ανανέωση αργή. Νέοι κανονισμοί που υποχρεώνουν μεγαλύτερη χρήση ενσωματωμένων συστημάτων καθοδήγησης αντί της οπτικής επαφής θεωρούνται βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν αρκούν για να αντιστρέψουν την εικόνα ενός «στρεσαρισμένου» συστήματος.
Για την Ευρώπη και την Ελλάδα, η κρίση στις αμερικανικές αερομεταφορές λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η αεροπορική ασφάλεια και η ανθεκτικότητα των υποδομών δεν είναι δεδομένες και απαιτούν σταθερή, μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση και διακομματική συνεννόηση.
Σχόλιο 
: Η υπόσχεση του Τραμπ για «χρυσή εποχή» σκοντάφτει σε μια κλασική αμερικανική παθογένεια: πολιτική πόλωση που παραλύει τη χρηματοδότηση κρίσιμων υποδομών. Η Ουάσινγκτον επενδύει σε επικοινωνιακά συνθήματα, αλλά διστάζει να δεσμεύσει σταθερούς πόρους και μεταρρυθμίσεις για ένα σύστημα που λειτουργεί στα όριά του. Για τους επενδυτές και τις αεροπορικές, το μήνυμα είναι σαφές: χωρίς θεσμική συνέχεια και προβλέψιμη πολιτική, ακόμη και η μεγαλύτερη αγορά του κόσμου μπορεί να μετατραπεί σε πηγή ρυθμιστικού και λειτουργικού ρίσκου.
#ΗΠΑ #Αερομεταφορές #Τραμπ #ΑσφάλειαΠτήσεων
