Ας το πούμε καθαρά: δεν υπάρχει σήμερα σοβαρός οικονομολόγος που να μπορεί να δώσει αξιόπιστη πρόβλεψη για το πού πάει η παγκόσμια οικονομία. Και αυτό από μόνο του είναι το μεγαλύτερο red flag.
Η οικονομία των ΗΠΑ έδειξε αντοχές τα τελευταία χρόνια. Παρά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ, τα επιτόκια, τον πληθωρισμό και τις γεωπολιτικές εντάσεις, το σύστημα δεν έσπασε. Αντίθετα, απορρόφησε κραδασμούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι ασφαλές. Σημαίνει ότι απλώς έχει καθυστερήσει το σοκ.
Και τώρα τα ρίσκα συσσωρεύονται ταυτόχρονα.
Ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι απλώς ένα γεωπολιτικό επεισόδιο. Είναι ενεργειακός καταλύτης. Το Στενό του Ορμούζ λειτουργεί ως choke point για περίπου το 20% της παγκόσμιας ροής πετρελαίου. Ακόμη και με εκεχειρία, το risk premium δεν εξαφανίζεται. Μένει μέσα στις τιμές.
Και εδώ είναι το πρόβλημα που οι αγορές υποτιμούν:
Η πρώτη φάση του πληθωρισμού (ενέργεια) έχει ήδη περάσει. Η δεύτερη φάση (διάχυση σε τρόφιμα, μεταφορές, υπηρεσίες) μόλις ξεκινά.
Με απλά λόγια: αυτό που βλέπουμε τώρα είναι το trailer, όχι η ταινία.
Οι κεντρικές τράπεζες βρίσκονται σε αδιέξοδο. Αν κρατήσουν υψηλά επιτόκια, ρισκάρουν ύφεση. Αν τα μειώσουν, ρισκάρουν δεύτερο κύμα πληθωρισμού. Δεν υπάρχει “σωστή” επιλογή – μόνο λιγότερο κακή.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, μπαίνει στο παιχνίδι και η πολιτική.
Η απορρύθμιση που προωθεί η αμερικανική διοίκηση σε κρίσιμους τομείς αυξάνει το systemic risk. Λιγότεροι κανόνες σημαίνει μεγαλύτερη ταχύτητα ανάπτυξης βραχυπρόθεσμα, αλλά και μεγαλύτερη πιθανότητα ατυχήματος μεσοπρόθεσμα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου ούτε τα μοντέλα δουλεύουν.
Οι αναλυτές δεν μπορούν καν να βάλουν πιθανότητες στα σενάρια. Όταν φτάνεις εκεί, δεν κάνεις forecasting. Κάνεις damage control.
Η παγκοσμιοποίηση επιδεινώνει το πρόβλημα. Ό,τι συμβαίνει στον Περσικό Κόλπο περνάει σε λίγες εβδομάδες στην Ευρώπη και σε λίγους μήνες στον καταναλωτή. Δεν υπάρχουν “τοπικές κρίσεις” πια.
Το πραγματικό ρίσκο δεν είναι αν θα έχουμε ύφεση ή πληθωρισμό.
Το πραγματικό ρίσκο είναι ότι μπορεί να έχουμε και τα δύο.
Στασιμοπληθωρισμό. Το χειρότερο σενάριο για πολιτικές και αγορές.
Και εδώ αρχίζει το uncomfortable κομμάτι: οι αγορές ακόμα δεν το έχουν τιμολογήσει πλήρως. Βλέπουμε rallies, βλέπουμε αισιοδοξία, αλλά αυτή βασίζεται σε ένα assumption — ότι η κρίση θα ελεγχθεί.
Αν αυτό αποδειχθεί λάθος, η διόρθωση δεν θα είναι σταδιακή. Θα είναι βίαιη.
SBC Analysis:
Το σύστημα δεν δείχνει αδύναμο. Δείχνει υπερφορτωμένο. Και τα overloaded systems δεν καταρρέουν σταδιακά — σπάνε απότομα. Το επόμενο τρίμηνο δεν θα κρίνει αν θα υπάρξει κρίση. Θα κρίνει πόσο μεγάλη θα είναι.
