Στην 92η ημέρα του πολέμου Ιράν–ΗΠΑ, η εικόνα παραμένει ασαφής αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη: δεν υπάρχει συμφωνία, δεν υπάρχει αποκλιμάκωση και το βασικό γεωπολιτικό «κουμπί» — το Στενό του Ορμούζ — εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση εκκρεμότητας.
Ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να κρατά στα χέρια του την τελική απόφαση για ένα πιθανό deal με την Τεχεράνη, δηλώνοντας ότι θα προχωρήσει σε «final determination». Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτή η απόφαση έχει ληφθεί, παρά τις έντονες διαβουλεύσεις στον Λευκό Οίκο.
Από την άλλη πλευρά, το Ιράν διατηρεί σκληρή στάση. Ο βασικός διαπραγματευτής της Τεχεράνης ξεκαθαρίζει ότι καμία συμφωνία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς προηγούμενες ενέργειες από τις ΗΠΑ, απορρίπτοντας ουσιαστικά το μοντέλο πίεσης της Ουάσινγκτον. Η γραμμή είναι σαφής: «πρώτα πράξεις, μετά συμφωνία».
Αυτό δημιουργεί ένα καθαρό deadlock.
Οι συνομιλίες συνεχίζονται, αλλά δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Και όσο δεν υπάρχει αποτέλεσμα, το ρίσκο παραμένει ενεργό.
Την ίδια στιγμή, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή δεν μειώνεται. Η CENTCOM επιβεβαιώνει ότι οι αμερικανικές δυνάμεις παραμένουν «παρούσες και σε πλήρη επιφυλακή», με συνεχιζόμενες περιπολίες και επιχειρησιακή ετοιμότητα. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: οι διαπραγματεύσεις τρέχουν παράλληλα με την στρατιωτική πίεση.
Η γεωπολιτική εικόνα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από τις εξελίξεις σε άλλα μέτωπα. Στον Λίβανο, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν επεκτείνει τις επιχειρήσεις τους πέρα από τον ποταμό Λιτάνι, σε μια κίνηση που θεωρείται σημαντική κλιμάκωση. Οι επιθέσεις συνεχίζονται, με απώλειες αμάχων και αυξανόμενη ένταση στα σύνορα.
Στο Ισραήλ, οι σειρήνες αεροπορικού συναγερμού ενεργοποιούνται ξανά στον βορρά, μετά από εκτοξεύσεις από το έδαφος του Λιβάνου. Αν και δεν έχουν αναφερθεί θύματα, το περιστατικό επιβεβαιώνει ότι η κρίση δεν περιορίζεται σε ένα μέτωπο — είναι περιφερειακή.
Σε επίπεδο στρατηγικής, οι ΗΠΑ πιέζουν παράλληλα τους συμμάχους τους να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες, με στόχο έως και 3,5% του ΑΕΠ. Η κίνηση αυτή δείχνει ότι η Ουάσινγκτον δεν βλέπει τη σύγκρουση ως προσωρινή, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αναδιάταξης.
Το βασικό ερώτημα παραμένει το ίδιο: τι θα γίνει με το Ορμούζ.
Η επαναλειτουργία του θα μπορούσε να αποτελέσει το πρώτο σημάδι αποκλιμάκωσης. Όμως χωρίς συμφωνία, αυτό το σενάριο παραμένει θεωρητικό. Και όσο το Στενό παραμένει σε κατάσταση αβεβαιότητας, η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να λειτουργεί υπό πίεση.
Η μεγάλη εικόνα είναι ξεκάθαρη:
οι διαπραγματεύσεις υπάρχουν
η στρατιωτική ένταση υπάρχει
η λύση δεν υπάρχει
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο μιας κρίσης.
SBC Σχόλιο: Στον πόλεμο, το πιο κρίσιμο timing δεν είναι η έναρξη — είναι η απόφαση για το τέλος. Και στην Ημέρα 92, αυτή η απόφαση ακόμα δεν έχει παρθεί.
