Εκατόν πενήντα στελέχη της Νέας Αριστεράς, ανάμεσά τους επτά βουλευτές, ανακοίνωσαν με επιστολή την αποχώρησή τους από το κόμμα. Η εξέλιξη αφήνει τη Νέα Αριστερά χωρίς Κοινοβουλευτική Ομάδα και αναδιατάσσει τον χώρο της αντιπολίτευσης.
Μαζική αποχώρηση 150 στελεχών από τη Νέα Αριστερά, με αιχμή επτά βουλευτές, αλλάζει εκ βάθρων τον συσχετισμό δυνάμεων στην αντιπολίτευση. Με την κίνηση αυτή, το κόμμα μένει χωρίς Κοινοβουλευτική Ομάδα, γεγονός με άμεσες θεσμικές συνέπειες για την παρουσία του στη Βουλή.
Στην επιστολή τους, οι παραιτηθέντες μιλούν για έναν πολιτικό «κύκλο» που άνοιξε πριν από δύο χρόνια και «έχει φτάσει στα όριά του», χαρακτηρίζοντας την επιλογή τους «δύσκολη αλλά αναγκαία». Συνδέουν ευθέως την αποχώρηση με στρατηγική διαφωνία για τον τρόπο με τον οποίο η Αριστερά οφείλει να αντιπαρατεθεί στη σημερινή κυβέρνηση.
Ποιοι βουλευτές αποχωρούν και τι σημαίνει για τη Βουλή
Από τη Νέα Αριστερά και την Κοινοβουλευτική Ομάδα αποχωρούν οι βουλευτές Έφη Αχτσιόγλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Ζεμπέκ Χουσείν, Θεανώ Φωτίου και Μερόπη Τζούφη. Η αποχώρησή τους δεν είναι μόνο εσωκομματική εξέλιξη, αλλά και θεσμικό γεγονός, καθώς η Νέα Αριστερά χάνει το καθεστώς Κοινοβουλευτικής Ομάδας και τα δικαιώματα που αυτό συνεπάγεται.
Η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας περιορίζει τον θεσμικό χρόνο και τον θεσμικό ρόλο του κόμματος στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Ταυτόχρονα, ενισχύει το ερώτημα για το πού θα κατευθυνθεί πολιτικά το μπλοκ των βουλευτών που αποχωρούν και πώς θα εκφραστεί πλέον η συγκεκριμένη τάση της Αριστεράς.
Η πολιτική αιτιολόγηση: από την «αυτόνομη ανασυγκρότηση» στο «Λαϊκό Μέτωπο»
Οι παραιτηθέντες περιγράφουν τη Νέα Αριστερά ως δύναμη με «αιχμηρό και τεκμηριωμένο κοινοβουλευτικό λόγο» και «ζωντανή κινηματική δράση», που δεν κινήθηκε στη «λογική του μέσου όρου». Ωστόσο, αναγνωρίζουν ότι «δεν αρκεί μόνο να έχεις σωστές θέσεις ή να δίνεις τίμιες μάχες», εάν αυτές δεν αποκτούν «κοινωνική γείωση» και «πλειοψηφικά ρεύματα».
Στο επίκεντρο της διαφωνίας τοποθετείται η στρατηγική της ηγεσίας της Νέας Αριστεράς, η οποία – όπως αναφέρουν – επιμένει στη «λογική της αυτόνομης ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς». Αντίθετα, οι παραιτηθέντες προτάσσουν την ανάγκη ενός «Λαϊκού Μετώπου», μιας ευρύτερης συσπείρωσης δυνάμεων απέναντι στη Δεξιά και την ακροδεξιά και σε ένα «καθεστώς Μητσοτάκη» που, όπως υπογραμμίζουν, «δεν πρέπει να έχει τρίτη θητεία, με ή χωρίς τον Μητσοτάκη».
Η κριτική στη στρατηγική της ηγεσίας της Νέας Αριστεράς
Η επιστολή κινείται σε δύο άξονες: την αποτίμηση της μέχρι τώρα πορείας και την κριτική στη σημερινή στρατηγική. Από τη μία, υπερασπίζεται τις «ριζοσπαστικές θέσεις και προτάσεις» που διαμορφώθηκαν για την κοινωνία και τη δημοκρατία. Από την άλλη, διαπιστώνει ότι η επιλογή της πλειοψηφίας της ηγεσίας δεν μπορεί «να απαντήσει στην ανάγκη» για πλατύτερη συσπείρωση.
Οι παραιτηθέντες δηλώνουν ότι «δεν πιστεύουν πως απαιτείται πλήρης ταύτιση για να υπάρξει κοινή πορεία», προκρίνοντας μια λογική συνεργασιών με διακριτές ταυτότητες. Θέτουν ως κεντρικό στόχο τη διαμόρφωση «μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής συσπείρωσης», ικανής να μετατρέψει τις «αριστερές ιδέες σε εφαρμοσμένες ριζοσπαστικές πολιτικές» στο σήμερα.
Η ιδεολογική τοποθέτηση και οι διεθνείς αναφορές
Η επιστολή δεν περιορίζεται στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, αλλά εντάσσει τη στάση των παραιτηθέντων σε ένα ευρύτερο ιδεολογικό πλαίσιο. Η «ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά» καλείται, σύμφωνα με τους ίδιους, να φανεί «χρήσιμη» στον αγώνα για «δημοκρατία και δικαιοσύνη» και για «ζωή και όχι επιβίωση» των λαϊκών τάξεων.
Ενδεικτική είναι η αναφορά τους στη «γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ», την οποία παρουσιάζουν ως «σύγχρονη μορφή βαρβαρότητας». Με αυτόν τον τρόπο, συνδέουν την εσωτερική πολιτική στρατηγική με μια διεθνιστική οπτική, όπου η στάση απέναντι σε πολεμικές συγκρούσεις και παραβιάσεις δικαιωμάτων αποτελεί κριτήριο πολιτικής ταυτότητας.
Πού τοποθετείται πλέον η «χρήσιμη Αριστερά»;
Οι παραιτηθέντες δηλώνουν ότι «εκεί βρίσκεται σήμερα η πραγματική μάχη» – στο μέτωπο ενάντια στη σημερινή κυβέρνηση, στην υπεράσπιση της δημοκρατίας και στη στήριξη των κοινωνικών πλειοψηφιών. Χωρίς να προσδιορίζουν το επόμενο οργανωτικό τους βήμα, καθιστούν σαφές ότι προτάσσουν τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου έναντι της διατήρησης μιας αυτόνομης, αλλά περιορισμένης, κομματικής παρουσίας.
Η επιλογή τους αναδεικνύει το διαχρονικό δίλημμα της Αριστεράς ανάμεσα στην καθαρότητα της αυτόνομης έκφρασης και την αποτελεσματικότητα των συμμαχιών. Το πώς θα μετουσιωθεί αυτή η στρατηγική σε συγκεκριμένες κινήσεις στο πολιτικό σκηνικό μένει να φανεί, ωστόσο το μήνυμα είναι σαφές: προτεραιότητα δίνεται στην ήττα της σημερινής διακυβέρνησης και στην αποτροπή μιας τρίτης θητείας.
Σχόλιο 
: Για τον πολίτη, η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς σημαίνει λιγότερες διακριτές φωνές στη Βουλή, αλλά πιθανόν πιο έντονες διεργασίες συνεννόησης στον χώρο της αντιπολίτευσης. Αν η στρατηγική του «Λαϊκού Μετώπου» πάρει σάρκα και οστά, μπορεί να οδηγήσει σε πιο συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, με μεγαλύτερη ικανότητα παρέμβασης σε ζητήματα εργασίας, κοινωνικής πολιτικής και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Αν, αντίθετα, η αποχώρηση οδηγήσει σε περαιτέρω κατακερματισμό, ο άμεσος κερδισμένος θα είναι η κυβερνητική σταθερότητα, με κόστος όμως τη μείωση της πίεσης για θεσμικές μεταρρυθμίσεις και κοινωνικές πολιτικές που ανταποκρίνονται στην «κοινωνική πλειοψηφία» την οποία επικαλούνται οι παραιτηθέντες.
#ΝέαΑριστερά #Αχτσιόγλου #Ηλιόπουλος #Τζανακόπουλος #ΕλληνικήΠολιτική
