Η ελληνική βιομηχανία επανέρχεται στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου, με τους εκπροσώπους της να ζητούν σαφή αναβάθμιση της βιομηχανικής πολιτικής. Η συζήτηση δεν αφορά μόνο φορολογικά κίνητρα, αλλά τον συνολικό επαναπροσδιορισμό του παραγωγικού μοντέλου και της θέσης της χώρας στον ευρωπαϊκό βιομηχανικό χάρτη.
Η ελληνική βιομηχανία επανέρχεται στο επίκεντρο, καθώς κορυφαία στελέχη του επιχειρηματικού κόσμου επισημαίνουν ότι χωρίς ισχυρότερο δευτερογενή τομέα η ανάπτυξη παραμένει εύθραυστη και κυκλική. Η παρέμβαση του Μιχάλη Στασινόπουλου σε συνέλευση βιομηχανικών φορέων ανέδειξε ότι η χώρα εξακολουθεί να υστερεί σε βιομηχανικές επενδύσεις, παρά τη βελτίωση ορισμένων δεικτών παραγωγής.
Πού σκοντάφτει σήμερα η ελληνική βιομηχανία;
Τα εμπόδια που περιγράφονται από τους βιομηχάνους είναι διαρθρωτικά: απουσία εργαλείων ταχύτερων αποσβέσεων, υψηλό ενεργειακό κόστος και αργός, συχνά αντιφατικός, χωροταξικός σχεδιασμός. Η έλλειψη φορολογικών κινήτρων για επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αποτελεί εξαίρεση στον χώρο του ΟΟΣΑ, περιορίζοντας την ανανέωση εξοπλισμού και την υιοθέτηση σύγχρονων γραμμών παραγωγής.
Το ενεργειακό κόστος παραμένει κρίσιμος παράγοντας ανταγωνιστικότητας, ιδίως για κλάδους έντασης ενέργειας που ανταγωνίζονται παραγωγούς σε χώρες με φθηνότερο ρεύμα ή στοχευμένες επιδοτήσεις. Παράλληλα, τα προβλήματα χωροθέτησης βιομηχανικών δραστηριοτήτων και οι καθυστερήσεις σε αδειοδοτήσεις δημιουργούν αβεβαιότητα, αυξάνουν το χρηματοοικονομικό κόστος και αποθαρρύνουν μακροπρόθεσμες επενδύσεις.
Πώς συνδέεται η βιομηχανική βάση με την παραγωγικότητα και την ανθεκτικότητα;
Η συζήτηση για την ελληνική βιομηχανία συνδέεται άμεσα με το χρόνιο έλλειμμα παραγωγικότητας της εργασίας στην Ελλάδα σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Όπως επισημαίνουν οι επιχειρηματίες, το πρόβλημα δεν είναι οι ώρες εργασίας, αλλά η ποιότητα του κεφαλαιακού εξοπλισμού και των υποδομών που πλαισιώνουν τον εργαζόμενο, από τις γραμμές παραγωγής έως τα logistics και τα ψηφιακά συστήματα.
Μια πιο ισχυρή βιομηχανική βάση θεωρείται κρίσιμη και για την ανθεκτικότητα της οικονομίας σε εξωτερικά σοκ, όπως ενεργειακές κρίσεις ή γεωπολιτικές εντάσεις. Οι χώρες με διαφοροποιημένη παραγωγή και ισχυρή μεταποίηση διαθέτουν μεγαλύτερη δυνατότητα υποκατάστασης εισαγωγών, καλύτερη διαπραγματευτική θέση στις εφοδιαστικές αλυσίδες και σταθερότερη απασχόληση σε περιόδους ύφεσης.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Η ανάδειξη της βιομηχανικής πολιτικής ως εθνικής προτεραιότητας σημαίνει μετατόπιση από ένα μοντέλο που βασίζεται κυρίως σε υπηρεσίες και κατανάλωση προς ένα σχήμα με υψηλότερη συμμετοχή της μεταποίησης στο ΑΕΠ. Αυτό προϋποθέτει συνεκτικό πλαίσιο κινήτρων για επενδύσεις, στοχευμένες παρεμβάσεις στο ενεργειακό κόστος, επιτάχυνση χωροταξικών και αδειοδοτικών διαδικασιών και πιθανώς θεσμική αναβάθμιση της βιομηχανίας σε επίπεδο κυβερνητικής δομής.
Σχόλιο 
: Η παρέμβαση των βιομηχανικών φορέων λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η συζήτηση για την ανάπτυξη δεν μπορεί να εξαντλείται σε επιδοτήσεις και απορρόφηση ευρωπαϊκών πόρων, αλλά απαιτεί στρατηγική για την παραγωγική βάση της χώρας. Για την ελληνική αγορά, η ενίσχυση της βιομηχανίας σημαίνει βαθύτερη κεφαλαιαγορά, σταθερότερη απασχόληση και μικρότερη εξάρτηση από τον τουρισμό και τον κύκλο της κατανάλωσης, με άμεσες συνέπειες στην ανθεκτικότητα του τραπεζικού συστήματος και στη δημοσιονομική σταθερότητα.
Διαβάστε επίσης:
ΔΑΠΕΕΠ ανακοινώνει εκκαθάριση αντιστάθμισης έμμεσου κόστους 2025
#βιομηχανία #ελληνικήοικονομία #παραγωγικόμοντέλο #επενδύσεις #ενεργειακόκόστος
