Η ταυτοποίηση χρηστών στο διαδίκτυο αναδεικνύεται σε κεντρική πρόταση του Π. Μαρινάκη, ο οποίος τη συνδέει με την προστασία της Δημοκρατίας και των παιδιών στο ψηφιακό περιβάλλον. Παράλληλα, ασκεί κριτική στην «πλειοδοσία παροχών» και στην τοξικότητα του πολιτικού λόγου, που όπως λέει απομακρύνουν τους νέους από την πολιτική.
Η ταυτοποίηση χρηστών στο διαδίκτυο αναδεικνύεται σε κεντρικό άξονα της παρέμβασης του Π. Μαρινάκη, ο οποίος τη συνδέει με την ποιότητα της Δημοκρατίας και την ασφάλεια των νέων στο ψηφιακό περιβάλλον. Ταυτόχρονα, περιγράφει ένα πολιτικό σύστημα που, με τοξικό λόγο και πλειοδοσία παροχών, διώχνει τις νεότερες γενιές από τη δημόσια σφαίρα.
Πώς συνδέει ο Π. Μαρινάκης την ταυτοποίηση χρηστών με τη Δημοκρατία;
Ο Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας περιγράφει μια πρόταση που υπερβαίνει την απλή κατάργηση της ανωνυμίας: κάθε λογαριασμός σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης στην Ευρώπη να συνδέεται με διαδικασία ταυτοποίησης αντίστοιχη με την απόκτηση αριθμού τηλεφώνου. Στόχος, όπως τονίζει, είναι οι αρχές να μπορούν «μέσα σε δευτερόλεπτα» να εντοπίζουν ποιος κρύβεται πίσω από κάθε προφίλ, όταν τελείται ποινικό αδίκημα ή γίνεται καταγγελία.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η πρόταση έχει πλέον μετατραπεί σε «θέση της Κυβέρνησης», επικαλούμενος δημόσιες τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού, του Υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης και του Υπουργού Δικαιοσύνης. Τη συνδέει όχι μόνο με την ομαλή διεξαγωγή εκλογών και την προστασία των εθνικών θεμάτων από ψευδείς ειδήσεις, αλλά και με την καθημερινή ασφάλεια των παιδιών που «πλοηγούνται» σε έναν χώρο γεμάτο κινδύνους.
Γιατί οι νέοι απομακρύνονται από την πολιτική και τον διάλογο;
Ο Π. Μαρινάκης απορρίπτει τον χαρακτηρισμό «απολιτίκ» για τη νέα γενιά και μεταφέρει την ευθύνη στο πολιτικό σύστημα, το οποίο, όπως λέει, δεν προσφέρει ταύτιση και ουσία. Επισημαίνει ότι η πλειοδοσία υποσχέσεων –«13ος, 14ος, 15ος μισθός», «2%, 5%, 10% μείωση ΦΠΑ»– αναπαράγει τα λάθη που «οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή από τη δεκαετία του ’80» και τελικά ενισχύει την απόσταση των νέων.
Σε αυτό το πλαίσιο, ζητά πρόσωπα που μπορούν να επικοινωνήσουν με τις νεότερες ηλικίες, όχι κατ’ ανάγκη λόγω ηλικίας αλλά λόγω νοοτροπίας και λόγου. Υπογραμμίζει ότι όταν ο δημόσιος διάλογος περιορίζεται σε εύκολες υποσχέσεις και συνθήματα, οι νέοι αντιλαμβάνονται την αναντιστοιχία με την πραγματική τους εμπειρία και αποχωρούν σιωπηλά από την πολιτική διαδικασία.
Τι ρόλο παίζουν τοξικότητα, επικοινωνία και τεχνητή νοημοσύνη;
Ο Π. Μαρινάκης εμφανίζεται ως «αμυνόμενος» απέναντι στην τοξικότητα, αποδίδοντας την πόλωση κυρίως στα κόμματα της αντιπολίτευσης και κάνοντας λόγο για κατηγορίες περί «δολοφόνων» και «βιαστών» κατά της Κυβέρνησης. Αναγνωρίζει ότι και η πλευρά του οφείλει να μην ταυτίζεται με τον επιτιθέμενο, αλλά θέτει όριο όταν η πολιτική αντιπαράθεση αγγίζει προσωπικές ζωές και οικογένειες.
Παράλληλα, ασκεί κριτική στην υπερβολική έμφαση στην επικοινωνία και στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που κατά την άποψή του «έκανε μόνο κακό». Περιγράφει τη μετάβαση από τον κόσμο του βιβλίου και της εφημερίδας στα βίντεο των 15 δευτερολέπτων, όπου «το ψέμα και το τοξικό μήνυμα» διαχέονται ταχύτερα από το επιχείρημα, και προειδοποιεί ότι χωρίς μέτρο, ο δημόσιος λόγος αποσυντίθεται.
Ποιο είναι το θεσμικό πρόβλημα στον σημερινό πολιτικό διάλογο;
Στο επίκεντρο της κριτικής του τοποθετεί το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, εντός και εκτός Βουλής, θεωρώντας το «οξυγόνο της Δημοκρατίας» που σήμερα αλλοιώνεται. Διαχωρίζει τον ουσιαστικό διάλογο –όταν τα κόμματα διαφωνούν για το πού θα κατευθυνθεί ένα υπαρκτό δημοσιονομικό περιθώριο– από τις αντιπαραθέσεις πάνω σε ανύπαρκτα μεγέθη, που, όπως λέει, «μας πάνε πολλά χρόνια πίσω».
Ενδεικτικά αναφέρει τη συζήτηση για τα φορολογικά έσοδα, όπου η Κυβέρνηση κατηγορείται για αύξησή τους, ενώ ταυτόχρονα ζητούνται περισσότερα μέτρα χωρίς κοστολόγηση. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει και τη συζήτηση για το μονοπώλιο της νόμιμης βίας από το Κράτος και τις καταλήψεις σε Πανεπιστήμια και δημόσιους χώρους, υποστηρίζοντας ότι 52 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας δεν υπάρχει ακόμη καθαρή, κοινή θέση για ζητήματα που «θα έπρεπε να είναι μαθήματα νηπιαγωγείου».
Τι σημαίνει για εσάς ως πολίτης
Για τον πολίτη, η υιοθέτηση της πρότασης για ταυτοποίηση χρηστών σημαίνει ένα διαφορετικό πλαίσιο λειτουργίας στο διαδίκτυο, όπου η ανωνυμία θα συνυπάρχει με δυνατότητα άμεσου εντοπισμού σε περιπτώσεις αδικημάτων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη προστασία από στοχοποίηση, συκοφαντία και ψηφιακή βία, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει συζήτηση για τα όρια της ιδιωτικότητας και τον ρόλο των αρχών στην εποπτεία του διαδικτύου.
Στο πεδίο της διακυβέρνησης, η κριτική του Π. Μαρινάκη στην «λογική των λεφτόδεντρων» και στην έλλειψη κοστολόγησης σηματοδοτεί επιμονή σε πιο αυστηρό δημοσιονομικό πλαίσιο, με έμφαση –όπως ο ίδιος αναφέρει– στη μείωση φόρων για τη μεσαία τάξη και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Για τον ενημερωμένο πολίτη, η ουσία βρίσκεται στο αν ο πολιτικός διάλογος θα μετατοπιστεί από τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα σε συγκρουόμενα αλλά συγκεκριμένα σχέδια για φόρους, παροχές και κοινωνική πολιτική.
Σχόλιο 
: Η παρέμβαση Μαρινάκη φωτίζει μια κρίσιμη αντίφαση της ελληνικής πολιτικής ζωής: ζητείται ταυτοποίηση και ευθύνη στο διαδίκτυο, ενώ ο ίδιος πολιτικός κόσμος δυσκολεύεται να συμφωνήσει σε βασικούς κανόνες ειλικρίνειας, κοστολόγησης και θεσμικού σεβασμού στον δημόσιο διάλογο. Αν δεν αλλάξει πρώτα η κουλτούρα της αντιπαράθεσης, ακόμη και οι πιο αυστηρές ψηφιακές ρυθμίσεις κινδυνεύουν να λειτουργήσουν ως τεχνικό «μπάλωμα» σε ένα βαθιά πολιτικό έλλειμμα εμπιστοσύνης.
#ΠαναγιώτηςΜαρινάκης #ΝέαΔημοκρατία #πολιτικόςδιάλογος #μέσακοινωνικήςδικτύωσης #τεχνητήνοημοσύνη
